Mark Me, Professor

CHAPTER 17

GUSTO kong ipamukha sa kaniya na busy ako, na wala akong oras sa mga pa-misteryoso niyang eksena, at na hinding-hindi ako maapektuhan ng presensya niya.

Pagsapit ng alas-siyete ng gabi, narinig ko ang mahinang tunog ng electronic door lock ng penthouse.

Pumasok si Levi.

Nakatanggal na ang kaniyang suit jacket at nakatupi hanggang siko ang mga manggas ng kaniyang white button-down shirt. Hawak niya ang kaniyang briefcase at ang isang paper bag mula sa isang kilalang Italian restaurant sa ibaba.

Nang makapasok siya sa kitchen area, agad niyang nakita ang ayos ko... nakakrus ang mga binti sa upuan, nakatutok ang tingin sa laptop, at may malaking headphone na nakatakip sa aking mga tainga habang nagpapatugtog ng napakalakas na musika.

Siyempre, hindi naman talaga ako nakikinig sa kanta. Naka-pause ang tugtog para marinig ko ang bawat hakbang niya.

Inilapag ni Levi ang paper bag sa kitchen island at dahan-dahang naglakad patungo sa tapat ng dining table.

Inalis ko ang kanang bahagi ng headphone at pinalabas ang pinakamalamig kong titig sa kaniya.

“Ano 'yon, Professor?” maangas kong panimula habang itinataas ang aking kilay. “Nandito ka ba para sabihin uli na over-extracted ang kape na ininom ko kanina? O baka naman mag-iimbento ka na naman ng bagong emergency meeting para sa Student Council?”

Napatitig si Levi sa akin. Inalis niya ang kaniyang reading glasses mula sa bulsa ng shirt at inilapag ito sa mesa.

“I bought dinner,” pormal niyang pahayag sa kaniyang mababang baritono habang itinuturo ang paper bag. “Truffle pasta and grilled chicken. Eat before you continue studying.”

Natawa ako nang napakalakas at napakasarkastiko.

“Truffle pasta? Mula sa tao na kakatawa lang sa akin kahapon sa parking lot?” pambabara ko nang mabilis sabay balik ng headphone sa tainga ko. “Huwag na, baka may kasama pang dramatic imagination 'yang pagkain na 'yan. Nakakawalan ng gana.”

Nakita ko ang mabilis na pagtiim ng panga ni Levi.

Hindi siya umalis. Sa halip, lumapit pa siya nang dalawang hakbang sa pwesto ko, inabot ang cord ng headphone ko, at dahan-dahan itong ibinaba sa leeg ko nang walang kaabas-abas.

“Huwag mo ngang galawin ang headphone ko!” sigaw ko habang tumatayo mula sa upuan at humalukipkip sa tapat niya.

“You are acting childish, Natasha,” malamig na sabi ni Levi habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata.

“Childish?!” napa-nganga ako sa galit habang itinuturo ang sarili kong dibdib. “Ako pa ang childish?! Ikaw ang nagsimula ng lahat ng 'to! Sinabihan mo ako ng kung ano-anong bagay sa Batangas, tapos nang magtanong ako nang matino, ginawa mo akong katatawanan! Tapos nung pumunta ako sa coffee shop kasama si Julian, nanggulo ka na naman! Bakit, Levi? Dahil ba gusto mong patunayan na kontrolado mo pa rin ako?!”

Lumapit pa nang lalo si Levi. Ang kaniyang matayog na kaanyuan at ang amoy ng kaniyang cedarwood perfume ay muling pumalibot sa espasyo sa pagitan naming dalawa.

“I do not want to control you,” pabulong at napakalalim niyang sagot.

“Pwes, huwag mo akong ginaganyan!” pambabara ko uli nang walang kukurap-kurap sa kaniyang mukha. “Dahil nagmumukha kang baliw! Sabi mo gawa-gawa ko lang 'yung pag-iisip na may gusto ka sa akin, 'di ba? O bakit ka nagagalit kapag nakikipag-usap ako kay Julian? Bakit kailangang mag-imbento ka pa ng budget meeting para lang palayasin siya?! Sagutin mo ako nang matino nang hindi ka tumatawa!”

Napatigil si Levi.

Sa kauna-unahang pagkakataon mula noong dumating kami sa condo, wala siyang naisagot nang mabilis. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay nagdilim sa isang matinding pagtatagisa ng kaniyang sariling emosyon. Halatang-halata na nahihirapan siyang itago ang kaniyang nararamdaman habang nakatitig sa matapang kong mukha.

Huminga siya nang napakalalim, bago pormal na itinayo ang kaniyang katawan.

“Alcaraz is not suitable for you,” ang tanging pormal ngunit kapansin-pansing nagtitimpi niyang sagot.

“At sino ang suitable sa akin? Ikaw?!” pambabara ko agad nang may nakatutuksong ngiti sa aking mga labi. “Sabi mo nga hindi, 'di ba? Kasi faculty adviser at landlord ka lang! Kaya huwag kang pakialamero sa buhay ko!”

Mabilis kong kinuha ang laptop at ang mga libro ko sa mesa.

“Kakain ako ng sarili kong pagkain sa kwarto ko,” dagdag ko pa habang tumatalikod. “Ikaain mo 'yang truffle pasta mo kasama ang pride mo!”

Mabilis akong naglakad patungo sa kwarto ko at isinarado ang pinto nang mabilis at pormal.

Pagsandal ko sa likod ng pinto, napahawak ako sa puso ko na nagwawala sa matinding kaba at saya.

Panalo ako sa argumento ngayong gabi. Nakita ko sa mga mata niya ang matinding pagkabigo at galit sa sarili dahil hindi niya ako mailagay sa pwesto kung saan siya ang laging nasusunod.

Kinabukasan, Martes ng umaga.

Pagpasok ko sa Buendia University, nagulat ako nang makitang puno ng mga makukulay na banners at posters ang buong main lobby ng Business Building para sa Annual University Charity Gala & Student Auction.

“Girl!” salubong agad sa akin ni Babi habang hawak ang isang clipboard. “Heto na! Ito na ang pinakamalaking event ng buong semester!”

“Ano 'to, Babi?” tanong ko habang tinitingnan ang malaking board sa gitna ng lobby.

“Ito 'yung taunang Charity Gala ng Student Council kung saan nagkakaroon ng Student-Faculty Mentorship Auction!” masayang paliwanag ni Babi. “Ang mga napiling top professors at student leaders ay iga-gala at ipapa-auction ang kanilang mentorship hours para sa mga charity projects! At guess what?”

Ipinakita ni Babi ang listahan sa akin.

Nakasulat sa pinatuktok ng listahan ng Faculty Mentors: Professor Levi Hoffman – Advanced Financial Valuation & Venture Strategy Mentorship Package.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ko. “Sasama ang demonyong 'yon sa auction?!”

“Oo, girl!” hirit ni Babi sabay hagikgik. “Si Dean mismo ang nag-enroll sa kaniya! Ang dami nang mga MBA students at wealthy business majors ang naghahanda ng pondo para i-bid ang tatlong oras na exclusive mentorship session sa kaniya ngayong Biyernes ng gabi sa Grand Ballroom ng hotel!”

Napatitig ako sa pangalan ni Levi sa poster.

Isang panibagong nakatututok at napakagandang ideya ang pumasok sa aking utak.

Kung sasama siya sa auction na 'yon para sa charity... ibig sabihin, sinumang manalo sa bidding ay may karapatang makuha ang kaniyang oras at atensyon nang buo sa loob ng tatlong oras!

Nang dumaan si Levi sa lobby habang hawak ang kaniyang briefcase at nakasalamin, tumingin siya sa pwesto namin ni Babi.

Tinitigan ko siya nang diretso sa kaniyang mga mata. Ipinag-cross ko ang aking mga braso at pinalabas ang pinakamalaking, pinakamayabang, at pinakanakatutuksong ngiti na mayroon ako.

Bahagyang kumunot ang kaniyang noo sa ginawa kong ngiti, bago dahan-dahang naglakad patungo sa kaniyang faculty office.

‘Tingnan lang natin, Professor Hoffman...’ isip ko habang pinalalabas ang matalim kong tingin sa kaniyang likod. ‘Kung akala mo tapos na ang laro natin sa condo at sa coffee shop, hindi ka pa nakakakita ng tunay na ganti. Pagdating ng Biyernes ng gabi sa Charity Gala... sisiguraduhin kong sa akin babagsak ang lahat ng kontrol!’

Mabilis na lumipas ang mga araw sa campus. Bago pa man dumating ang inaabangang Charity Gala ngayong Biyernes, naging napakaabala ng buong Buendia University dahil sa pagdiriwang ng Buwan ng Wika.

Ang buong grand lobby ng Business Building na dati'y puro pormal na corporate posters ay napuno ng mga makukulay na banderitas, mga habing abaka, at malalaking poster ng mga tula at katutubong kasabihan.

Dahil opisyal ng Student Council, nakatoka kami nina Julian at Babi sa pag-oorganisa ng Pampelikulang Balagtasan at Gantimpala sa Wikang Filipino para sa buong departamento ng Business Administration.

Huwebes ng hapon. Suot ng lahat ng estudyante at faculty members ang kani-kanilang mga Filipiniana at Barong Tagalog.

Nakatayo ako sa tabi ng registration table sa lobby habang inaayos ang mga folder ng mga kalahok. Suot ko ang isang simpleng modern Filipiniana top na may terno na dark blue pencil skirt.

“Natasha! Ang ganda mo naman ngayong araw!” bati sa akin ni Julian habang naglalakad patungo sa akin. Suot niya ang isang napakalinis na Piña Barong Tagalog at nakangiti nang napakalapad. “Eto pala 'yung karagdagang pamantayan sa paghatol para sa Balagtasan mamaya. Paki-abot naman sa pwesto ng mga hurado sa harap.”

“Salamat, Julian!” ngiti ko habang kinuha ang folder. “Napakagwapo mo rin sa Barong mo ngayon, ha!”

Natawa si Julian at bahagyang napakamot sa kaniyang batok. “Naku, salamat! Panigurado, panalo 'tong event natin ngayong hapon.”

Habang nagtatawanan kami ni Julian sa tabi ng registration table, biglang napatahimik ang mga estudyanteng nakapila sa paligid.

Bumukas ang pinto ng Faculty Executive Elevator.

Lumalabas si Professor Levi Hoffman.

Kung seryoso at nakakatakot na si Levi kapag naka-pormal na Western suit, mas lalong naging kapansin-pansin at napakadominante ng kaniyang kaanyuan ngayon. Suot niya ang isang custom-fitted, off-white Piña Barong Tagalog na may napakaditalyadong burda sa gitna. Nakatupi nang kaunti ang kaniyang collar at nakasabit sa kaniyang kamay ang kaniyang leather folder at gold-rimmed reading glasses.

Para siyang isang matayog na Ilustrado mula sa lumang panahon na naglakad patungo sa modernong mundo.

Napatitig ang halos lahat ng mga babaeng estudyante sa lobby. Maging si Babi na nakatayo sa tabi ko ay napahawak sa aking braso.

“Diyos ko, Natasha...” bulong ni Babi habang halos lumuwa ang mga mata. “Bakit pati Barong Tagalog ginawa niyang mukhang haute couture fashion show?! Ang unfair talaga ng buhay!”

Napaisip din ako sa sarili ko habang nakatitig sa kaniya. ‘Bwisit. Bakit kailangang magmukha siyang ganiyan kagwapo ngayon?!’

Naglakad si Levi patungo sa pwesto ng judges' table sa harap ng stage. Habang dumadaan siya sa tapat ng aming mesa, dahan-dahan niyang inilipat ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa mukha ko.

Ipinag-cross ko ang aking mga braso, itinayo ang aking baba, at pinalabas ang pinakamataling at pinakamayabang kong titig sa kaniya.

Pormal na tumango si Levi sa amin ni Julian. “Mr. Alcaraz, Miss Santos. Are the program mechanics finalized in Tagalog?”

“Opo, Professor Hoffman!” mabilis na sagot ni Julian. “Lahat po ng pamantayan at talumpati ay nakasulat sa ating wikang pambansa ngayon.”

Tumingin si Levi sa akin. Dahan-dahan niyang inayos ang collar ng kaniyang Barong Tagalog. “Mabuti. Siguraduhin ninyong walang gagamit ng Ingles sa gitna ng paghahatol. Ang sinumang lumabag sa alituntunin ng Buwan ng Wika ay mababawasan ng puntos sa kanilang mga recitation grades.”

Inirapan ko siya nang napakalakas. ‘Talagang pati sa Buwan ng Wika gagamitin niya ang pang-gigipit sa grades!’

“Huwag kayong mag-alala, Professor Hoffman,” pambabara ko sa kaniya sa isang napakalinaw at matapang na Tagalog. “Napakalinaw po ng aming paghahanda. Hindi tulad ng iba dyan na napakahusay magsalita sa Ingles pero kulang naman sa malinaw na pakikipag-usap kapag personalan na.”

Napatigil si Levi sa mismong tapat ko.

Bahagyang kumislap ang kaniyang mga mata sa matinding pagkagulat sa aking pambabara sa mismong wikang Filipino! Tinitigan niya ako nang napakalalim... isang titig na parang sinasabing ‘Talagang hindi ka pa rin tumitigil sa pag-insulto sa akin, Natasha.’

Subalit sa halip na magalit, dahan-dahan siyang yumuko nang kaunti patungo sa akin habang inilalagay ang kaniyang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks.

“Ang taong mabilis magalit at magsalita, Miss Santos,” pabulong at napakalalim niyang sagot sa Tagalog na may mababang baritono na nagpataas ng balahibo sa aking leeg, “ay ang taong pinakamadaling matalo sa sarili niyang damdamin.”

Napa-singhap ako!

Bago pa man ako makaganti ng panibagong pambabara, dahan-dahan na siyang tumuwid ng tayo at naglakad patungo sa judges' table sa harap ng auditorium!

“Bwisit na 'yon...” bulong ko sa sarili ko habang nanggaggalaiti sa inis. “Napakagaling pa ring mang-asar kahit Tagalog ang gamit!”

Naging napakaganda at napakasaya ng programa para sa Buwan ng Wika. Ang mga estudyante ay naglabas ng kani-kanilang husay sa pagtula, pag-awit ng mga kundiman, at ang pinaka-inaabangang Balagtasan tungkol sa modernisasyon at tradisyon sa negosyo.

Nang sumapit ang huling bahagi ng kaganapan, umakyat si Professor Levi Hoffman sa stage para magbigay ng kaniyang pampinid na pananalita bilang kinatawan ng faculty.

Umayos siya ng tayo sa tapat ng podium. Inayos niya ang kaniyang reading glasses at iniharap ang kaniyang titig sa buong auditorium.

“Magandang hapon sa inyong lahat,” panimula ni Levi sa kaniyang napakalalim at napakagandang boses sa wikang Filipino. “Sa araw na ito ng ating pagdiriwang ng Buwan ng Wika, ipinaalala sa atin na ang tunay na lakas ng isang pinuno ay hindi nasusukat sa kaniyang mga banyagang salita o sa kaniyang kapangyarihan sa negosyo. Nasusukat ito sa kaniyang kakayahang maging tapat sa kaniyang pinagmulan, sa kaniyang paninindigan, at sa kaniyang mga taong pinoprotektahan.”

Dahan-dahan niyang inilipat ang kaniyang titig sa ikalawang row... mismong sa pwesto kung saan ako nakaupo sa tabi ni Babi.

Tinitigan niya ako nang diretso sa aking mga mata sa harap ng daan-daang tao.

“Ang pag-ibig sa sariling kultura... tulad ng pag-ibig sa isang mahalagang tao sa iyong buhay... ay hindi isang bagay na ginagawang laro o madaling bitawan,” pagpapatuloy ni Levi sa isang napakalambing pero pormal na boses. “Ito ay pinanindigan, ipinaglalaban, at hindi kailanman ipinamimigay sa iba.”

Tahimik ang buong auditorium sa kaniyang talumpati.

Nanuyo ang lalamunan ko. Ang dibdib ko ay nagwawala sa matinding pabilis ng t***k habang nakatitig sa kaniya! Alam kong sa buong auditorium, ako lang at siya ang nakakaalam kung para kanino talaga ang mga huling salitang 'yon!

Nang matapos ang kaniyang pananalita, nagpalakpakan ang lahat ng mga estudyante at guro.

Pagkatapos ng kaganapan sa hapon, naglinis ang buong Student Council sa auditorium habang ang ibang mga estudyante ay nag-uumpisa nang umuwi para maghanda sa gaganaping Charity Gala bukas ng Biyernes.

Inaayos ko ang mga itinuping costume at banners sa likod ng stage nang narinig ko ang mabibigat na hakbang sa wooden floor.

Lumingon ako.

Nakatayo doon si Levi. Wala na ang ibang mga tao sa likod ng stage. Nakatayo siya sa ilalim ng dim lights ng auditorium, nakatukod ang isang kamay sa wooden frame ng pinto habang nakatitig sa akin.

Ipinag-cross ko ang aking mga braso at humarap sa kaniya.

“Ano na naman ang kailangan mo, Professor?” pambabara ko agad sa kaniya. “Nandito ka ba para pangaralan uli ako sa Tagalog?”

Dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Ang kaniyang Barong Tagalog ay bahagyang nakabukas ang itaas na pindat ngayon, na nagbibigay sa kaniya ng mas relaxed pero napakagwapong aura.

“Bukas ng gabi ang Charity Gala at Mentorship Auction,” malamig at pormal niyang panimula habang humihinto sa tapat ko.

“O, ano namang pakialam ko?” pagmamayabang ko habang itinataas ang aking baba. “Maraming MBA students at mayayamangNegosyante ang mag-bibid sa 'yo bukas. Maging masaya ka na lang na marami kang pera na maiipon para sa charity.”

Tinitigan ako ni Levi nang napakalalim. Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin.

“I am not interested in their bids, Natasha,” pabulong at napakalalim niyang pahayag.

Natawa ako nang sarkastiko. “Ayan ka na naman sa mga salita mo! Sabi mo noong isang araw wala kang gusto sa akin, 'di ba? Sabi mo dramatic imagination ko lang ang lahat? O bakit sinasabi mo 'yan ngayon? Naghihintay ka ba na ako ang mag-bid sa 'yo bukas? Asa ka!”

Dahan-dahan na humilig si Levi patungo sa tainga ko. Ang kaniyang mainit na paghinga at ang amoy ng kaniyang pabango ay muling nagpahiwatig ng kaniyang matinding presensya.

“I am simply warning you,” pabulong niyang boses na nagpataas ng lahat ng balahibo sa katawan ko. “Tomorrow night, things will not go the way you plan if you continue playing this game with me.”

Inilayo niya ang kaniyang mukha, tinitigan ako nang huling beses, at dahan-dahang tumalikod para lumabas ng auditorium.

Naiwan akong nakatayo sa likod ng stage, habang ang buong katawan ko ay nanginginig sa matinding halong inis, kaba, at matinding kilig!

‘Sige lang, Levi Hoffman...’ isip ko habang pinalalabas ang matalim kong ngiti. ‘Magbanta ka lang diyan ngayong gabi ng Buwan ng Wika. Tingnan lang natin bukas sa Grand Ballroom ng Charity Gala kung sino sa atin ang talagang matatalo sa sarili niyang laro!’