Mark Me, Professor

CHAPTER 18

BIYERNES NG HAPON. Ang buong penthouse sa BGC ay napuno ng isang kakaibang tensyon at matinding pagmamadali habang naghahanda ang lahat para sa pinakamalaking kaganapan ng buong semester... ang Annual University Charity Gala & Student-Faculty Auction sa Grand Ballroom ng Grand Hyatt Hotel.

Nakatayo ako sa gitna ng malaking living room, nakahalukipkip, habang nakatitig sa pinto ng kwarto ni Levi na may kasamang matinding inis.

Oo, may sarili akong pera mula sa scholarship allowance ko at sa konting naipon ko sa pagiging Student Council officer, pero noong pumunta kami ni Babi sa mall kahapon, halos manlumo ako. Ang mga ball gown na angkop sa isang napakalaking charity gala ng mga elite at kilalang pamilya sa BGC ay nagkakahalaga ng sampu hanggang limampung libong piso! Wala akong pambili ng ganoong mamahaling damit para lang sa isang gabing kaganapan!

At higit sa lahat... bilang estudyante na napilitang tumira sa condo ng pinakamayamang Landlord at Professor sa buong Buendia University dahil sa kasunduan at pakiusap ng kaniyang lolo, bakit ako magtitiyaga sa mumurahing damit habang siya ay nakasuot ng million-peso custom suit?! Kahihiyan din niya 'yon kung magmumukha akong kawawa sa tabi niya!

Narinig ko ang mahinang tunog ng pagbukas ng pinto ng kaniyang kwarto.

Dahan-dahang lumabas si Levi.

Napasinghap ako nang bahagya sa aking natunghayan. Suot niya ang isang napakalinis, napakadominante, at perfectly tailored na black tuxedo na may silk lapel, naka-pormal na white dress shirt, at may maayos na black bow tie. Nakasuklay paitaas ang kaniyang buhok, nakasalamin ng kaniyang gold-rimmed reading glasses, at suot ang kaniyang paboritong silver luxury watch.

Para siyang isang bilyonaryong CEO na handang bumili ng buong kompanya sa loob lamang ng ilang minuto.

Tumingin si Levi sa pwesto ko. Nakatayo pa rin ako sa gitna ng sala na nakasando, pajama shorts, at gulo-gulong buhok habang nakatitig sa kaniya nang matapang.

“Why are you not yet dressed, Natasha?” malamig at pormal niyang tanong habang dahan-dahang inaayos ang kaniyang silver cufflinks. “The gala starts in two hours. The chauffeur will be downstairs shortly.”

Mabilis akong naglakad patungo sa tapat niya at pinalabas ang pinakamatapang kong mukha.

“Hello?! Saan naman ako kukuha ng magandang susuotin, Professor Hoffman?” maangas kong panimula habang itinataas ang aking kilay. “Akala mo ba napakamura ng mga gown sa mall?! Gusto mo bang pumunta ako doon na nakasuot ng mumurahing cocktail dress habang nakatayo sa tabi mo? Ha? Kahihiyan mo rin 'yon kapag nagmukha akong katulong mo sa harap ng mga bisita!”

Napatitig si Levi sa akin. Inalis niya ang kaniyang salamin at inilagay sa bulsa ng kaniyang tuxedo jacket. Dahan-dahan niyang inilipat ang kaniyang tingin sa pintuan ng aking kwarto.

“I placed three boxes in your room this morning before I left for the campus,” pormal at mababang sagot ni Levi habang naglalakad patungo sa bar counter para kumuha ng baso ng tubig. “Did you not check your walk-in closet?”

Napa-nganga ako sa kaniyang sinabi. “A-Anong boxes?!”

Hindi na ako nag-aksaya ng panahon. Mabilis akong tumakbo pabalik sa kwarto ko at pabalagbag na binuksan ang pinto ng aking walk-in closet.

Doon, sa ibabaw ng malaking velvet ottoman bench sa gitna ng closet, nakapatong ang tatlong dambuhalang kulay itim na garison boxes na may nakatatak na gold embossed logo ng isang sikat na Italian High-Fashion Designer!

Mabilis ko itong binuksan nang may nanginginig na mga kamay.

Sa unang malaking kahon: Isang napakagandang midnight-blue silk gown na may corset-style boning top, off-shoulder sleeves, at isang napakagandang thigh-high slit sa kaliwang gilid. Ang tela ay kumikislap sa ilalim ng ilaw na parang mga bituin sa kalangitan kapag gabi!

Sa ikalawang kahon: Isang pares ng silver crystal-embellished heels mula sa isang kilalang luxury brand na sakto sa sukat ng paa ko!

At sa ikatlong velvet box: Isang mamahaling jewelry box na naglalaman ng isang real diamond drop necklace at ang terno nitong sparkling diamond drop earrings!

Nanlaki ang mga mata ko! Halos tumalon ang puso ko sa matinding gulat, pagkamangha, at matinding kilig habang nakatitig sa mga gamit sa harap ko!

‘Bwisit na Levi 'to... nakahanda na pala ang lahat ng gagamitin ko mula pa kaninang umaga?! Bakit hindi man lang nagsasabi?!’

Mabilis kong pinalabas ang isang matapang at nakatutuksong ngiti sa harap ng salamin.

‘Pwes, Professor Hoffman... kung akala mo magmumukha akong mahiyain o maiilang ngayong gabi dahil sa mga regalo mo, nagkakamali ka. Gagamitin ko 'tong mga binili mo para patumbahin ka sa mismong gala!’

Pagkaraan ng isang oras at kalahati ng pag-aayos at pagmamake-up.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng aking kwarto at lumabas patungo sa living room.

Abala si Levi sa pagtitig sa kaniyang phone habang nakasandal sa gilid ng sofa habang naghihintay sa akin. Nang marinig niya ang tunog ng aking matataas na crystal heels na tumatama sa mamahaling marble floor, dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang phone at dahan-dahang humarap sa akin.

Napatigil siya.

Napatigil ang buong paghinga ni Levi Hoffman.

Ang aking mahabang itim na buhok ay nakalugay sa porma ng eleganteng soft Hollywood waves. Ang midnight-blue silk gown ay pumasok nang napakasakto sa kurba ng aking katawan, habang ang thigh-high slit ay nagpapakita ng aking maputi at mahabang binti sa bawat mabagal kong paghakbang. Ang diamond necklace ay kumikislap sa aking leeg at dibdib, habang ang aking mga labi ay nakapinta ng isang matapang at napakasexy na dark red lipstick.

Tinitigan ako ni Levi mula ulo hanggang paa... walang kukurap-kurap. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay nagdilim sa isang matinding pagkamangha at atraksyon na hindi niya kayang itago sa kaniyang pormal na mukha. Halatang-halata ang mabilis at malalim na pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib habang nakatitig sa aking mga mata.

Inayos ko ang aking buhok at dahan-dahang lumapit sa kaniya na may nakatutuksong ngiti sa aking mga labi.

“Ano, Professor?” pambabara ko sa kaniya sa isang mababang boses habang itinataas ang aking chin. “Bagay ba ang pera mo sa akin? O mukha pa rin ba akong childish o nakakatawa sa paningin mo?”

Dahan-dahan na lumapit si Levi sa akin. Inalis niya ang kamay sa kaniyang bulsa. Ang kaniyang mainit at malaking kamay ay dahan-dahang humawak sa likod ng aking baywang... isang mahigpit, napaka-authoritative, at napakaposesibong hawak na nagpabilis nang husto sa t***k ng puso ko!

Inilapit niya ang kaniyang mukha sa akin, ang kaniyang mababang baritono ay pabulong na nagpadaloy ng matinding kuryente sa buong katawan ko.

“You look... extraordinarily dangerous, Natasha,” pabulong niyang pahayag habang nakatitig nang napakalalim sa aking red lips. “And you know exactly what you are doing to me tonight.”

Natawa ako nang napakaganda habang itinutulak nang bahagya ang kaniyang dibdib gamit ang aking kamay. “Galingan mo mamaya sa auction, Levi. Dahil hindi lang ikaw ang nag-iisang mamahaling tao sa ballroom ngayong gabi.”

Pagdating namin sa Grand Ballroom ng Grand Hyatt Hotel, ang buong dambuhalang silid ay puno ng nakasisilaw na liwanag mula sa mga grand crystal chandeliers. Ang mga pinakamayamang pamilya sa bansa, mga alumni ng Buendia University, mga kilalang CEO at negosyante, at ang buong Student Council ay nakasuot ng kani-kanilang pinakamagagandang tuxedos at ball gowns.

Nang pumasok kami ni Levi sa dambuhalang entrance ng ballroom, naglingunan ang halos lahat ng tao sa paligid! Napatahimik ang ilang mga mesa habang nakatitig sa aming dalawa!

“Diyos ko! Si Professor Levi Hoffman!” “Sino 'yung kasama niyang babae?! Is i-is that Natasha Santos mula sa Student Council?!” “Ang ganda-ganda niya! Para siyang isang Hollywood actress na kasama ang kaniyang bilyonaryong partner!”

Hindi inalis ni Levi ang kaniyang kamay sa aking baywang habang naglalakad kami pabalik sa VIP area. Ramdam na ramdam ko ang matigas at matinding proteksyon ng kaniyang hawak sa akin sa tuwing may mga lalaking MBA students o mga batang negosyante na nakatutok ang tingin sa aking thigh-high slit.

Mabilis na lumapit sa amin si Julian, na suot ang kaniyang sleek navy blue suit.

“Natasha! Professor Hoffman!” bati ni Julian, sabay napatingin nang napakalalim at napakanatitig sa akin. “Diyos ko, Natasha... napakaganda mo ngayong gabi. Pwede ba kitang maisayaw mamaya sa dance floor bago magsimula ang bidding auction?”

Bago pa man ako makasagot para asarin si Levi, mas lalong humigpit ang hawak ng kamay ni Levi sa aking baywang! Mabilis siyang humarap kay Julian na may napakalalamig, napakamatalim, at halos pumatay na titig.

“Miss Santos will be occupied with official Faculty and Council representations for the rest of the evening, Mr. Alcaraz,” malamig at pormal na pambabara ni Levi na walang alinlangan at walang kaunting ngiti. “Save your invitations for someone else.”

Siniko ko nang mabilis ang tagiliran ni Levi. “Aray! Bakit ka ba nandidikta, Levi?! Sinabi ko bang occupied ako? Pwede naman akong makipagsayaw kay Julian!”

Tinitigan ako ni Levi nang napakatalim at yumuko patungo sa tainga ko para magsalita sa isang napakalalim na bulong: “Try stepping onto that dance floor with him tonight, Natasha, and I will buy out every single auction package in this room just to isolate you in my sight.”

Napa-singhap ako sa kaniyang sinabi! ‘Napakayabang at napakaposesibo talaga!’

Pagsapit ng alas-otso ng gabi, nagsimula na ang pinaka-inaabangang Student-Faculty Mentorship Auction.

Umakyat ang emcee sa malaking stage. Nagkaroon ng bidding para sa iba't ibang kilalang professors at student leaders. Naipagbili ang mentorship packages ng iba sa halagang 20,000 hanggang 50,000 pesos para sa mga charity projects ng university.

At sa wakas... dumating ang huling bahagi ng gabi.

“And now, ladies and gentlemen!” sigaw ng emcee sa mikropono habang nagbabago ang mga ilaw sa ballroom. “The most anticipated package of the night! Three exclusive, one-on-one mentorship hours with our Chair of Finance, Managing Director of Hoffman Capital, and top faculty member... Professor Levi Hoffman!”

Nagpalakpakan at naghihiyawan ang buong ballroom! Umakyat si Levi sa stage. Nakatayo siya nang napakatayog, pormal, at imposingly handsome sa gitna ng spotlight.

“We will start the bidding at 100,000 pesos!” anunsyo ng emcee.

Mabilis na nagtaas ng bidding paddle ang isang mayayamang MBA student mula sa front row. “150,000!”

Ikalawang kilalang lalaking negosyante: “250,000 pesos!”

Pangatlong wealthy heiress mula sa kabilang kumpanya: “500,000 pesos!”

Nagbulungan ang buong ballroom! Napakalaki na ng halaga ng pera para sa tatlong oras na mentorship!

Nakatayo ako sa may bandang likod kasama si Babi. Pinalabas ko ang isang matalim, matapang, at napamayabang kong ngiti. Kinuha ko ang kulay gintong VIP bidding paddle na ibinigay sa akin ni Levi kanina sa kotse bago kami pumasok sa hotel.

Inilagay ko ang paddle sa aking kamay, pinalabas ang aking matapang na titig kay Levi sa stage, at dahan-dahang itinaas ito nang napakataas sa gitna ng biglang pagtaimik ng buong ballroom.

“One million pesos,” malinaw, matapang, at napakalakas kong sigaw na nagpaalingawngaw sa bawat sulok ng Grand Ballroom!

Napatigil ang LAHAT ng tao! Naglingunan ang mga negosyante, mga alumni, at mga estudyante sa pwesto ko! Maging si Babi sa tabi ko ay napahawak sa kaniyang dibdib at halos mahimatay sa gulat!

“D-Diyos ko, Natasha!” bulong ni Babi habang nangangatog. “Saan ka kukuha ng isang milyon?!”

Sa itaas ng stage, napatigil si Levi Hoffman.

Tinitigan niya ako mula sa stage. Nanlaki ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa matinding pagkagulat sa aking ginawa! Nakita ko ang mabilis na pagtiim ng kaniyang panga habang nakatitig sa matapang kong ngiti sa ibaba.

“O-One million pesos from Miss Natasha Santos!” utal at gulat na sigaw ng emcee. “Going once... going twice...”

Wala nang ibang nangahas na mag-bid laban sa akin sa ganoong kalaking halaga.

“SOLD! To Miss Natasha Santos for ONE MILLION PESOS!”

Nagpalakpakan ang buong lugar sa matinding pagkamangha!

Pinalabas ko ang pinakamagandang ngiti habang nakatitig nang diretso sa mga mata ni Levi sa stage.

‘Kahit galing pa sa VIP card mo o sa pondo ng condo ang gagamitin dito, ibig sabihin lang nito... akin ang tatlong oras mo, Professor Hoffman. At sisiguraduhin kong sa tatlong oras na 'yon, ako ang magiging boss mo!’

Nang pumutok ang huling palakpakan sa buong Grand Ballroom at opisyal na ipinahayag ng emcee ang pagtatapos ng bidding auction, dahan-dahang nawala ang matapang at mayabang na ngiti sa aking mga labi.

At doon... doon lang tumama sa utak ko ang napakalaking katotohanan ng ginawa ko.

Isang milyong piso.

Napatitig ako sa gintong VIP bidding paddle na hawak pa rin ng nanginginig kong kamay. Lumamig ang buong katawan ko, mula sa mga daliri sa paa hanggang sa anit ko. Nagsimulang lumakas at bumilis ang t***k ng dibdib ko... hindi na dahil sa kilig o galit, kundi dahil sa matinding purong takot at kaba!

‘Diyos ko, Natasha Santos... anong pumasok sa utak mo?! Saan ka kukuha ng isang milyong piso?!’

Nasa limampung libong piso lang ang kabuuang ipon ko mula sa scholarship allowance at allowance mula sa lolo ni Levi! Kahit ibenta ko ang lahat ng damit, sapatos, at gamit ko sa buhay, hindi ako makakalikom ng ganoong kalaking halaga kahit sa loob ng limang taon!

“Girl...” bulong sa akin ni Babi habang pilit na inaalayan ang balikat ko dahil mukha na akong mahihimatay. “Seryoso ka ba talaga? Saan ka kukuha ng isang milyon? Ibebenta mo ba ang kidney mo?! O gagamitin mo 'yung VIP card na ibinigay sa 'yo ni Prof. Hoffman? Eh paano kung hindi pumayag ang finance department ng university na gamitin 'yung mismong card niya para pambayad sa kaniya?!”

Mas lalong nanuyo ang lalamunan ko sa sinabi ni Babi. Maaari ngang hindi tanggapin ng audit ng university kung ang perang ipambabayad sa auction package ng isang propesor ay nagmula rin sa mismong credit card ng propesor na 'yon!

Mabilis kong inangat ang tingin ko patungo sa stage para tingnan si Levi.

Pababakante na ang stage dahil bumababa na siya mula sa hagdanan. Habang naglalakad siya patungo sa pwesto ko, dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang gold-rimmed reading glasses at inilagay sa bulsa ng kaniyang tuxedo.

At sa kauna-unahang pagkakataon nitong mga nakaraang araw... nakita ko ang isang napakalinaw, napakasexy, pero napakadelikadong ngisi sa kaniyang mga labi.

Hindi lang ito simpleng ngiti. Isang totoong ngisi ng tagumpay... isang nakatutukso at napakamagaling na ngisi ng isang lalaking alam na alam na nahulog ako nang buong-buo sa kaniyang bitag!

Nang makalapit siya sa pwesto namin, bahagyang lumayo si Babi nang kaunti para bigyan kami ng espasyo.

Huminto si Levi sa mismong harap ko. Ang kaniyang matayog na kaanyuan at ang amoy ng kaniyang cedarwood perfume ay pumalibot sa akin. Dahan-dahan siyang yumuko nang kaunti para maging pantay ang kaniyang mukha sa akin.

“One million pesos, Miss Santos?” pabulong niyang pahayag sa kaniyang napakalalim at napakasmooth na baritono. “That is quite a generous contribution to the university’s charity foundation.”

Pilit kong pinatigas ang panga ko, kahit na nararamdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko sa kaba. “S-Siyempre! Para sa charity 'yon, 'no! Maganda ang may naitutulong sa kapwa!”

Bahagyang tumaas ang kaniyang kanang kilay. Mas lalong lumawak ang ngisi sa kaniyang mga labi.

“Is that so?” bulong ni Levi habang ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay nakatitig nang napakalalim sa aking nanginginig na mga mata. “And how do you plan to settle the payment with the Student Council Finance Committee later tonight? Direct bank transfer? Or cash?”

Para akong binuhusan ng napakalalamig na yelo!

Natataranta ang isip ko! Hindi ako makapagsalita! Tinitigan ko lang ang kaniyang nakatutuksang mukha habang nanggigigil at nanginginig ang buo kong katawan.

“I will give you three days to clear the transaction with the finance table, Natasha,” dagdag pa ni Levi habang ang kaniyang kamay ay dahan-dahang humawak sa gilid ng aking baywang para alayan ako sa paglalakad patungo sa exit ng ballroom. “And as for our three exclusive mentorship hours... I expect you to make full use of every single minute you paid for.”

Sa buong biyahe pabalik sa penthouse sa BGC, nakatitig lang ako sa bintana ng kotse.

Tahimik ang loob ng sasakyan. Nagpapatugtog si Levi ng mahinang classical piano music habang pormal na nagmamaneho. Paminsan-minsan, nakikita ko sa rearview mirror ang kaniyang mga mata na nakatingin sa akin, may kasamang kakaibang ligaya at tagumpay.

HINDI AKO MAKAHINGA SA KABA!

Papasok na ako sa kwarto ko nang makarating kami sa penthouse nang bigla kong maitanong sa sarili ko ang pinakamalaking katanungan na kanina pa nagwawala sa utak ko:

‘Bakit ko nga ba ginawa 'yon?!’

Bakit ako nagtaas ng bidding paddle?! Bakit ako nagsigaw ng isang milyong piso sa harap ng daan-daang tao?!

Dahil ba gusto ko lang siyang agawin sa mayayamang heiresses at MBA students na nagkadarapa sa kaniya kanina?!

Dahil ba... nagseselos ako?!

Napa-hawak ako sa dibdib ko habang nakasandal sa isinaradong pinto ng kwarto ko.

‘Hindi! Hindi pwedeng nagseselos ako!’ giit ng isip ko habang pilit kong itinatanggi ang nararamdaman ko. ‘Hindi ako magkaka-gusto sa demonyong 'yon! Ginawa ko lang 'yon para kawawain siya! Para ipakita sa kaniya na wala siyang kontrol sa akin! Para ganti 'yon sa ginawa niyang pagtawa sa akin sa parking lot! Ganti lang 'yon! Purong ganti lang!’

Pero habang inuulit-ulit ko ang salitang ‘ganti’ sa isip ko... mas lalong bumibilis ang t***k ng puso ko.

Ganti nga lang ba talaga? O ginawa ko 'yon dahil hindi ko kayang makitang may ibang babaeng kukuha ng tatlong oras ng atensyon at oras ni Levi Hoffman?