Mark Me, Professor

CHAPTER 7

NAIWAN akong nakatayo sa gitna ng sala, umiiyak sa sobrang galit habang hinuhubad ang strappy heels ko at ibinabagsak ang mga ito sa sahig.

Inilabas ko ang phone ko at nanginginig ang mga daliring nag-type ng text kay Julian:

Julian, I'm so sorry... emergency family academic matter came up. I can't make it tonight. So sorry.

Ibinagsak ko ang sarili ko sa carpet sa tabi ng dalawang dambuhalang kahon ng papel.

Bwisit ka, Levi Hoffman! Kakainin mo rin ang lahat ng ginagawa mo sa akin balang araw! Hinding-hindi kita mapapatawad!

Madaling-araw na nang matapos ko ang pag-e-encode ng huling pahina ng mga papeles sa database ni Levi. Nanginginig ang mga daliri ko sa sobrang pagod habang nakatitig sa monitor ng laptop ko sa gitna ng sala. Namumula ang mga mata ko, magulo ang aking messy bun, at suot ko pa rin ang malaking oversized shirt at shorts na pambahay.

Nang marinig kong bumukas ang pinto ng opisina ni Levi, hindi man lang ako nag-angat ng tingin.

Naglakad siya palabas, hawak ang kaniyang tasa ng mainit na gatas. Wala na ang kaniyang salamin sa mata, nakatupi na ang sleeves ng kaniyang polo, at medyo gulo-gulo na rin ang kaniyang itim na buhok. Huminto siya sa likuran ko, pinagmamasdan ang ginagawa ko sa laptop.

“You’re done?” malamig niyang tanong.

Ibinagsak ko ang lid ng laptop at tumayo nang walang kaimik-imik. Iniiwasan kong magtama ang mga mata namin. Pakiramdam ko kasi kapag tinitigan ko siya, hindi ko mapipigilang ihagis sa kaniya ang tasa ng gatas na hawak niya.

“Sent,” maikli kong sagot sa isang paos na boses. “Na-email ko na sa 'yo 'yung buong database bago mag-12:00 AM. Pwede na ba akong matulog, Professor?”

Tinitigan niya ako nang matagal. Kitang-kita niya ang nangingitim kong eye bags at ang mamumulang mga mata ko dahil sa pag-iyak ko kanina at sa labis na pagod. May pilit na pagbara sa kaniyang lalamunan, at sa loob ng tatlong segundo, nakita ko ang isang kakaibang lambot sa kaniyang mga mata... isang bagay na hindi ko kailanman nakita sa kaniya simula nang magkita kami uli sa Manila.

Pero bago pa man siya makapagsalita, tumalikod na ako at mabilis na naglakad papasok sa kwarto ko. Padabog kong isinara ang pinto at inilock iyon.

Ibinagsak ko ang sarili ko sa kitang-kitang malambot na kama at isinubsob ang mukha ko sa unan.

I hate him. I hate him so much.

Lunes ng umaga.

Pagpasok ko sa campus, agad kong nakasalubong si Julian sa may lobby ng BM Building. Nakasandal siya sa haligi, hawak ang dalawang tawa na tila naghihintay talaga sa akin.

Nang makita niya ako, agad siyang naglakad papalapit na may nag-aalalang ekspresyon sa mukha. “Natasha! Hey, okay ka lang ba? Nakatanggap ako ng text mo nung Sabado. Naayos mo ba 'yung emergency?”

Naramdaman ko ang matinding pagkahiya at guilt sa dibdib ko. Napayuko ako at pilit na ngumiti sa kaniya. “Julian... I'm so, so sorry talaga tungkol nung Sabado. Medyo... medyo nagkagulo kasi sa academic requirements ko at sa family situation ko. Hindi talaga ako nakalaya.”

Umiling si Julian at ngumiti nang napakatamis habang iniaabot sa akin ang isang iced coffee. “Hey, don't apologize! Naiintindihan ko. Prof. Hoffman can be really demanding, plus personal matters always come first. Ang mahalaga, okay ka lang.”

Napatingin ako sa kaniya. Grabe, sobrang bait niya. Bakit may mga katulad niyang lalaki na napaka-understanding, habang ang lalaking kasama ko sa condo ay parang demonyong nag-aabang lang ng pagkakataong sirain ang araw ko?!

“Thank you, Julian. Bawi talaga ako sa 'yo,” sincere kong sabi.

“Actually, may opportunity ka para bumawi,” pahiwatig ni Julian habang ipinapakita sa akin ang isang clipboard. “Simula na ng official preparation para sa University Cultural and Academic Festival next week. Naghahanap ang committee ng booth managers for the main pavilion. At naiisip kita. What do you think?”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ako? Booth manager?”

“Yeah! Magiging busy ka nga lang ngayong buong linggo dahil sa ingress at booth setup pagkatapos ng classes, pero masaya 'to! Maraming events at food booths!” masayang alok ni Julian.

Bago pa man ako makasagot, may narinig akong pamilyar at mabigat na mga hakbang ng sapatos na tumutunog sa granite floor ng hallway.

Awtomatikong napatigas ang balikat ko.

Nakatayo sa 'di kalayuan si Levi. Suot ang kaniyang tailored charcoal gray suit, dala ang kaniyang briefcase, at nakatitig nang deretso sa aming dalawa ni Julian. Ang kaniyang mga matatalim na asul-berdeng mata ay parang dalawang kutsilyo na nakatutok sa mkha ni Julian.

Dahan-dahan siyang naglakad papalapit sa aming pwesto. Ang buong paligid ay biglang tumahimik habang napapatingin ang ibang mga estudyante.

“Mr. Alcaraz,” malamig na boses ni Levi. “Isn't it too early in the morning to be recruiting students for non-academic extracurriculars?”

Humarap si Julian kay Levi, pinanatili ang kaniyang magalang na tayo. “Good morning, Prof. Hoffman. Authorized po ito ng Student Council at ng Dean's Office. Natasha is perfectly qualified to help us manage the department booths for the festival.”

Inilipat ni Levi ang kaniyang tingin sa akin. Tinitigan niya ang hawak kong iced coffee na galing kay Julian, bago dahan-dahang inayos ang kaniyang eyeglasses.

“Miss Santos is already loaded with academic responsibilities in my subject, Mr. Alcaraz,” malamig niyang usal, walang kukurap-kurap. “Her priority should be her grades, not running around organizing festival booths.”

Nanginig ang mga kamay ko sa inis. Sumusobra na talaga 'tong lalaking 'to! Pati ba naman sa campus events, gustong pakialaman ang buhay ko?!

Tinitigan ko si Levi nang matapang. Pinag-cross ko ang aking mga braso sa dibdib at itinayo ang aking baba.

“Kaya kong pagsabayin ang grades ko at ang festival, Professor Hoffman,” maangas kong sagot sa harap ni Julian at ng iba pang estudyante. “I am accepting the booth manager role.”

Pumutok ang matinding tensyon sa hangin.

Bahagyang dumaan ang isang matalim na kislap sa mga mata ni Levi. Hindi siya sumagot agad. Dahan-dahan niyang iniyuko ang kaniyang ulo nang kaunti, sapat lang para marinig ko ang mababa at baritono niyang boses.

“Is that so, Miss Santos?” malamig niyang pabulong na tanong. “Then I hope you have the stamina for both.”

Tumalikod siya nang walang ibang salita at naglakad pumasok sa lecture hall.

Napabuntong-hininga si Julian sa tabi ko. “Man... sobrang hirap niyang basahin. Sigurado ka bang kaya mo, Natasha? Ayokong ma-stress ka nang husto.”

Ngumiti ako kay Julian, kahit sa loob-loob ko ay nanginginig ako sa galit at kaba. “Kayang-kaya ko. Don't worry about Prof. Hoffman. Aasikasuhin ko 'yung booth.”

Pagdating ng gabi sa condo, naghahanda na ako para sa isang panibagong round ng pakikipag-away kay Levi. Inaasahan kong bubuksan niya uli ang usapin tungkol sa festival at gagamitin uli ang tungkol sa tatay ko para gipitin ako.

Pero nagkamali ako.

Pagpasok ko sa condo nang 7:00 PM, nadatnan ko si Levi sa dining table. Nakabukas ang kaniyang laptop, at sa tabi niyon ay may tatlong malalaking plastic container na naglalaman ng mga babasaging palamuti, mga kulay neon na streamer, at mga babasaging ilaw.

Napatigil ako sa may foyer habang itinagilid ang ulo ko. “Ano 'yang mga 'yan?”

Hindi tumingin sa akin si Levi habang patuloy na nagta-type sa laptop niya. “Those are the official decoration materials and inventory checklist for the Business Management department festival booth.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Ha?! Bakit nandito 'yan sa condo mo?!”

“Because as the faculty advisor for the department, I am responsible for inspecting all materials before they are brought to the campus grounds,” malamig niyang sagot habang inilalapag ang isang panibagong clipboard sa counter. “At dahil ikaw ang nagmamagaling na Booth Manager... ikaw ang magse-separate, magbibilang, at mag-e-encode ng lahat ng 'yan ngayong gabi.”

Napa-nganga ako sa kaniya. “What?! Levi, lagpas tatlong daang piraso 'yang mga palamuting 'yan! Ilang oras kong ie-encode at bibilangin 'yan!”

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin mula sa laptop. Inalis niya ang kaniyang salamin at tinitigan ako nang diretso sa mga mata.

“You said it yourself this morning, Natasha... 'Kaya kong pagsabayin ang grades ko at ang festival.' So prove it to me,” bulong niya sa isang napakalalim at nakakatakot na boses. “Count every single item. Pack them properly. If even one decoration goes missing or breaks, I will hold you personally accountable... and you know what that means.”

Napakapit ako sa strap ng bag ko hanggang sa mamuti ang mga kuko ko.

Ganyan ka pala maglaro, Levi Hoffman?! Gagamitin mo ang kapangyarihan mo bilang faculty advisor para pahirapan ako sa loob ng sarili mong bahay?!

“Napakademonyo mo talaga,” nanginginig kong bulong sa kaniya.

Isang mabilis at bahagyang ngiti ang dumaplis sa kaniyang mga labi bago muling isinuot ang kaniyang eyeglasses.

“You have until 2:00 AM, Miss Santos. Don't forget to vacuum the living room after you finish counting.”

Padabog kong ibinagsak ang bag ko sa sahig at naglakad papunta sa mga kahon. Naupo ako sa carpet at sinimulang bilangin ang mga napakaraming dekorasyon nang may nanggagalaiting galit sa aking dibdib.

Tinitigan ko ang likod ni Levi habang tahimik siyang nagtatrabaho sa kaniyang laptop.

Tingnan lang natin, Levi. Sa darating na festival, gagawin ko ang lahat para magtagumpay ang booth na 'to... at ipapamukha ko sa 'yo na hindi mo ako kayang sirain!

Dumaan ang limang araw na halos hindi ako nakatutulog nang maayos. Sa umaga, sabay kaming pumasok ni Levi sa campus... pero siyempre, bumababa ako limang kanto bago ang gate para walang makakita sa amin. Sa tanghali, abala ako sa pagpapatakbo ng booth preparation para sa Business Management Department kasama si Julian. At sa gabi... doon nagiging totoong impyerno ang buhay ko.

Sinisigurado ni Levi na hindi ako makakapagpahinga. Pagdating na pagdating ko sa condo, naghihintay na agad ang panibagong tambak ng inventory lists, panibagong serye ng case studies, at ang walang katapusang pag-vacuum ng sala.

Napakademonyo talaga ng lalaking 'to! Pinalalabas niyang ginagawa niya lang ang trabaho niya bilang faculty advisor at professor, pero halatang-halata na ganti niya 'to sa akin!

Huwebes ng hapon. Tatlong araw na lang bago ang opisyal na pagbubukas ng University Cultural and Academic Festival.

Nakatayo ako sa gitna ng malawak na campus quadrangle, nakatali ang buhok sa isang messy bun, at nakasuot ng simpleng white shirt at maong shorts. Basang-basa na ako ng pawis habang tinutulungang buhatin ng ilang male volunteers ang dalawang malalaking kahon ng plywood para sa dingding ng aming booth.

“Ingat, guys! Diyan sa kanang bahagi ang lagayan!” utos ko habang itinuturo ang nakatagong outline sa semento.

“Natasha! Water break muna!”

Napalingon ako. Naglalakad papalapit si Julian habang may hawak na dalawang bote ng malamig na mineral water at isang maliit na tuwalya. Inabot niya sa akin ang tubig at ang tuwalya na may napakatamis na ngiti sa kaniyang mga labi.

“Gosh, salamat, Julian!” hingal kong sabi habang mabilis na ininuman ang tubig. “Sobrang init ngayong hapon, pakiramdam ko matutunaw na ang utak ko.”

“You’re doing an amazing job, Natasha,” sincere na sabi ni Julian habang pinapanood ang mga volunteers na nag-aayos ng mga poste. “In fairness, mas mabilis pa ang progress ng BM booth kaysa sa Student Council main pavilion! Kundi dahil sa pag-organize mo sa inventory nitong mga nakaraang gabi, baka nagrambol-rambol na ang mga gamit natin.”

Napangiti ako nang kaunti, kahit nakaramdam ako ng kaunting kirot sa likod ko dahil sa puyat. Kung alam mo lang, Julian, na ang nagpahirap sa akin sa inventory na 'yon ay ang pader mong professor.

“Naku, maliit na bagay! Gusto ko lang din talagang maging maayos ang lahat para sa opening,” masaya kong sagot.

Kinuha ni Julian ang maliit na tuwalya sa kamay ko at dahan-dahang idinikit iyon sa gilid ng noo ko para punasan ang pawis ko.

Napatigil ako sa ginagawa ko. Medyo nabigla ako sa biglaang paglapit niya.

“May pawis ka rito,” mahinang sabi ni Julian, nakatitig sa mga mata ko habang nakangiti. “Huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo, okay? Ayokong magkasakit ang pinakamagandang Booth Manager ng buong festival.”

Mabilis na namula ang mga pisngi ko. Hindi ako nakapagsalita agad. Sanay ako sa mga bolero sa Germany, pero may kakaibang lambing at pagka-gentleman si Julian na nakakagaan ng loob... lalo na kapag ikukumpara mo sa lalaking naghihintay sa akin sa condo gabi-gabi.

“A-Ah... thanks, Julian,” nauutal kong sagot habang inayos ang buhok ko.

“Ahem.”

Biglang uminit at lumamig ang hangin sa paligid sa loob lang ng isang segundo.

Isang mabigat, matigas, at napakapamilyar na mga hakbang ng sapatos ang narinig namin sa semento. Awtomatikong napatuwid ang tayo ko at mabilis na lumayo nang kaunti kay Julian.

Nakatayo sa gilid ng booth frame si Levi.

Suot ang kaniyang tailored dark gray suit, may hawak na leather clipboard, at nakatitig nang deretso sa aming dalawa. Wala na ang kaniyang blazer, at nakatupi ang sleeves ng kaniyang polo, pero ang aura niya ay parang isang bagyo na handang sumira ng kahit anong nakatayo sa daan niya.

Dahan-dahan siyang naglakad papalapit sa amin. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay nakatutok sa tuwalyang hawak pa rin ni Julian.