Mark Me, Professor

CHAPTER 6

MAGDAMAG kong isinumpa ang pangalan ni Levi sa isip ko. Sa sobrang inis ko sa kaniya, halos hindi ako nakatulog. Paano ba naman, tuwing pipikit ang mga mata ko, ang malamig at nakatitig niyang mukha ang nakikita ko!

Kinabukasan, maaga akong nagising para siguraduhing wala ako sa kusina kapag lumabas siya ng kwarto niya. Ayo-ko nang makita ang mukha ng demonyong 'yon nang maaga.

Pagdating ko sa university, maagang-maaga pa rin para sa BM 101 class. Nakaupo ako sa isang bench sa ilalim ng malaking puno sa campus plaza habang binabasa ang makapal na textbook sa Economics na ibinigay ni Levi sa akin.

“Hey! Early bird ah!”

Napatingin ako sa harap ko. Nakatayo si Julian, suot ang kaniyang white polo shirt na nakatupi ang sleeves at may hawak na dalawang iced coffee mula sa isang kilalang café sa labas ng campus. May malawak at napakapreskong ngiti sa kaniyang mga labi.

“Julian!” gulat kong bati habang isinasara ang libro. “Anong ginagawa mo rito?”

Inabot niya sa akin ang isang iced coffee. “Nakita kitang mag-isa rito habang pabalik ako mula sa Student Council office. Thought you might need a caffeine boost. Pagpasensyahan mo na 'yung nangyari kahapon sa hallway, medyo terror talaga si Prof. Hoffman sa aming mga council officers.”

Inabot ko ang kape at ngumiti. “Thanks! At naku, huwag mong alalahanin 'yon. Talagang gano'n lang yata kasungit ang taong 'yon. Parang palaging pinaliliguan sa suka.”

Natawa nang malakas si Julian at umupo sa tabing pwesto ng bench, medyo malapit sa akin. “Haha! Suka talaga? But seriously, Natasha, don't mind him too much. By the way, the offer for the campus tour still stands. Maya-mayang 3:00 PM, libre ka ba? Matatapos na kasi ang shift ko sa council office niyon.”

Napatigil ako sa pag-inom ng kape. 3:00 PM? Matatapos ang huling klase ko ng 2:30 PM. Pwede akong sumama sa kaniya nang kahit isang oras man lang bago ako umuwi sa condo para maglinis! Hakbang 'to para maramdaman ko naman na may sarili akong buhay at hindi ako hawak sa leeg ni Levi.

“Sure! I'd love to!” masaya kong sagot, sinasadyang ngumiti nang napakatamis.

“Great! I'll pick you up sa labas ng building niyo at 3:00 PM sharply,” nakangiting sabi ni Julian sabay kindat bago tumayo. “See you later, Natasha!”

Kumaway ako habang pinapanood siyang maglakad palayo. Yes! Finally, a normal college interaction with a handsome guy!

Dumaan ang mga oras at dumating ang BM 101 class ni Levi.

Habang nagtuturo siya sa harap at nagsusulat ng mga complex economic formulas sa board, napansin kong muli ang matatalim niyang titig sa gawi ko. Ilang beses siyang huminto sa pagpapatuloy ng lecture niya sa tuwing may itinatanong si Babi sa akin at nagbubulungan kami.

Eksaktong 2:30 PM, tumunog ang bell.

“Class dismissed. Don't forget to submit your reading summaries by tomorrow morning,” announced Levi habang inililigpit ang kaniyang mga gamit sa teacher's desk.

Mabilis kong inayos ang mga gamit ko sa bag. Sabay kaming lumabas ni Babi ng classroom.

Pagbaba namin sa main foyer ng building, nakatayo na roon si Julian habang nakasandal sa isang poste. Hawak niya ang kaniyang backpack at agad na kumaway nang makita ako.

“Natasha! Over here!” tawag niya.

Tumingin sa akin si Babi, nanlalaki ang mga mata sa gulat. “OMG! Si Pres Julian 'yon ah! Kasabay mo siya?!”

“Oo, magpapasama lang ako sa kaniya para makita 'yung buong campus,” nakangiti kong sabi habang naglalakad kami papalapit kay Julian.

Nang makalapit kami, ngumiti si Julian sa aming dalawa. “Hey Natasha, ready to go?”

“Yep, ready na... ”

“Miss Santos.”

Napatigil kaming tatlo sa paggalaw.

Nagmula ang napakalamig at baritonong boses na iyon mula sa likuran namin. Dahan-dahan kaming lumingon.

Nakatayo sa may hagdanan si Levi. Suot ang kaniyang tailored suit, hawak ang kaniyang briefcase, at nakatingin nang deretso sa amin mula sa likod ng kaniyang eyeglasses. Ang aura niyang parang bagyo ay agad na nagpatahimik sa mga estudyanteng dumadaan sa paligid.

Dahan-dahan siyang bumaba ng hagdan at huminto sa harap naming tatlo. Tinitigan niya si Julian, bago inilipat ang tingin sa akin.

“Professor Hoffman,” bati ni Julian habang medyo inaayos ang taytay niya. “Is there anything we can help you with?”

Hindi pinansin ni Levi si Julian. Sa akin lang siya nakatitig.

“Miss Santos, you left your primary reference material in the lecture hall,” malamig niyang sabi habang inilalabas mula sa kaniyang briefcase ang isang napakapal na binder na puno ng lecture notes at case studies. “At kailangan mong tapusin ang pag-aayos ng case study analysis para sa klase ko ngayon ding hapon.”

Nanlaki ang mga mata ko. “What?! Hindi sa 'kin 'yang binder na 'yan! At tsaka sa susunod na linggo pa ang deadline ng case study, 'di ba?!”

Tumaas ang isang kilay ni Levi, at ang kaniyang boses ay naging mas mababa at mas nakatatakot.

“The deadline has been moved to tomorrow, 8:00 AM,” walang emosyon niyang sabi. “At kung ayaw mong mabawasan ng limampung porsyento ang grade mo sa subject ko, iminumungkahi kong umuwi ka na agad ngayon at simulan ang pagbabasa sa condo... I mean, sa accommodation mo.”

Napasinghap si Babi sa tabi ko. “Hala, Natasha! Ang hirap niyan! Sobrang kapal niyan!”

Tiningnan ko si Levi nang may matinding galit sa aking mga mata. Liar! Ginawa niya lang 'to para hindi ako makasama kay Julian!

Lumingon ako kay Julian na mukhang nag-aalala rin. “Julian... sorry. Mukhang kailangan kong tapusin 'to ngayon. I’m so sorry, hindi tayo matutuloy.”

Ngumiti nang pilit si Julian at tumango. “It's okay, Natasha. Academic priority comes first. Bawi ka na lang sa akin next time, okay? I'll text you.”

Nang maglakad palayo si Julian, tinitigan ko si Levi na ngayon ay hawak pa rin ang binder. Pinag-cross ko ang aking mga braso sa dibdib at pilit na idiniin ang boses ko para walang ibang makarinig.

“Happy now, Professor?” asik ko sa kaniya.

Isang mabilis at pahiwatig na ngiti ang dumaplis sa labi ni Levi habang iniaabot sa akin ang makapal na binder.

“Very happy, Miss Santos. Now go home and do your chores... and your readings.”

Pagdating sa condo, padabog kong ibinagsak ang bag ko sa sofa. Nanggagalaiti ako sa galit!

Pumasok din agad si Levi makalipas ang sampung minuto. Inalis niya ang kaniyang coat at inilapag ito sa upuan bago naglakad papunta sa kusina para kumuha ng tubig.

Mabilis akong humarap sa kaniya, nanginginig ang mga kamay sa inis.

“Sinadya mo 'yon!” sigaw ko sa kaniya. “Sinadya mong baguhin ang deadline para lang hindi ako makasama kay Julian sa campus tour! Napakasama ng ugali mo, Levi!”

Dahan-dahan siyang humarap sa akin habang hawak ang baso ng tubig. Walang kahit anong bahid ng pagkakasala sa kaniyang mukha.

“I am your professor, Natasha. I dictate the deadlines,” malamig niyang sagot.

“Housekeeper mo lang ako rito! Hindi mo hawak ang personal kong buhay!” padabog kong lakad papalapit sa kaniya. “Ura-urate na ako sa 'yo! Ayoko na! Mag-iimpake na ako ngayon din at lalayas na ako rito sa bahay mo!”

Tumalikod ako para tumakbo papunta sa kwarto ko, pero mabilis niyang ibinaba ang baso at dahan-dahang nagsalita mula sa likuran ko.

“If you leave right now, Natasha...”

Napatigil ako sa hakbang ko, nanginginig sa galit.

“...I'll call your father,” patuloy niya sa isang napakalalim at baritonong boses na walang kukurap-kurap. “I will tell him that his daughter is currently staying with a man in BGC, broke and penniless. I will personally hand you over to him, and you will be married to that old businessman by the end of this month. At huwag mo ring kalimutang imbitahan ako sa kasal ninyo... dadalo ako nang may dalang magandang regalo.”

Humarap ako sa kaniya, nangingilid ang mga luha sa mata ko sa sobrang galit at kawalan ng magawa. He used my biggest nightmare against me once again! Alam na alam niyang matatakot ako sa thought na maikasal sa matandang 'yon!

“I hate you...” nanginginig kong bulong sa kaniya. “Pinaka-ayaw kitang tao sa buong mundo, Levi!”

Tinitigan niya ako nang matagal. May kakaibang kislap sa kaniyang mga mata na hindi ko mawari, pero agad din iyong nawala nang ayusin niya ang kaniyang eyeglasses.

“The feeling is mutual, Miss Santos,” malamig niyang sagot habang tumatalikod papunta sa opisina niya. “Now start reading that binder and vacuum the rug. You have a long night ahead of you.”

Padabog na sumara ang pinto ng opisina niya.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, umiiyak sa sobrang inis at hawak-hawak ang makapal na binder.

Bwisit ka talaga, Levi Hoffman! Hinding-hindi kita mapapatawad!

Mabilis na lumipas ang sumunod na ilang linggo na parang isang bangungot na ayaw kong gisingan. Araw-araw, sinisigurado ni Levi na puno ang plato ko ng gawain... kung hindi makapal na readings para sa BM 101, siguradong may panibagong listahan ng gawaing-bahay na naghihintay sa akin sa condo.

At tuwing nagtatangka si Julian na lumapit sa akin sa campus para ayain akong mag-coffee o mag-ikot, milagrong laging sumusulpot si Levi para magbigay ng biglaang assignment o pangaralan kami tungkol sa "proper student conduct."

Nauurat na talaga ako. Sobrang nauurat na ako sa kaniya!

Biyernes ng hapon. Katatapos lang ng klase at kasalukuyan kaming nakaupo ni Babi sa mga wooden bench sa may open-air gazebo ng university.

“Girl, pansin ko lang ha,” panimula ni Babi habang hinihigop ang kaniyang pearl milk tea. “Parang mainit talaga ang dugo sa 'yo ni Prof. Hoffman! I mean, bakit sa 'yo lang siya laging may ipinapabasang mga extra case study? Para ka niyang ginagawang research assistant!”

Napasandal ako sa bench at napabuntong-hininga nang malalim. “Huwag mo nang ipaalala, Babi. Baka masuka lang ako sa inis. Kung pwede lang talagang lumipat ng section o pumasok sa ibang university, ginawa ko na!”

Kung hindi lang frozen ang bank accounts ko at hindi niya ako pinagbabantaang isusumbong kay Daddy, matagal ko nang isinaksak sa mukha niya ang binder na 'yon!

“Hayaan mo na, babawi naman tayo sa paparatings na University Cultural Festival next week!” masayang sabi ni Babi sabay pakita ng flyer. “Balita ko, magkakaroon ng Booth Competition. Ang committee chairman ng buong event... si VP Julian!”

Bago pa man ako makasagot, narinig namin ang pamiliar na mga hakbang ng sapatos mula sa may pathway.

Nakatayo doon si Julian. Suot ang kaniyang navy blue varsity jacket, nakasabit ang ID lanyard sa leeg, at may hawak na maliit na clipboard. Nang makita kami, agad na lumapad ang kaniyang ngiti at mabilis na naglakad papalapit sa gazebo.

“Hey, Natasha! Hey, Babi!” masiglang bati ni Julian.

“Hi Pres!” tili ni Babi habang kumakaway.

Yumuko si Julian nang kaunti at itinaas ang hawak niyang dalawang ticket. “Natasha, libre ka ba ngayong Sabado ng gabi? May two free passes ako para sa advance screening ng isang indie film sa BGC. Naalala ko kasi na sinabi mo noong hilig mo ang mga foreign films.”

Nanlaki ang mga mata ko. A movie date? With a cute, decent, and very polite guy?!

Biglang pumasok sa utak ko ang mukha ni Levi. Biglang uminit ang ulo ko. Bakit ako matatakot sa kaniya? Sabado 'yon! Wala kaming klase! At ginawa ko na ang lahat ng vacuum at pagpupunas sa condo niya ngayong linggo!

“Of course! Free na free ako, Julian!” masaya at malakas kong sagot, sinasadyang iparinig sa hangin baka sakaling may nagmamasid na demonyong propesor sa paligid. “I’d love to go with you!”

Kumislap ang mga mata ni Julian. “Awesome! Sunduin kita... saang area ka nga uli nag-i-stay sa BGC?”

Mabilis na napawi ang ngiti ko. Panic! Bawal niyang malaman na sa penthouse unit ni Levi ako nakatira!

“A-Ah! Sa... sa may Shell station na lang malapit sa Market Market!” mabilis kong palusot habang tumatawa nang pilit. “Para hindi ka na mahirapan pumasok sa residential area. Park ka na lang doon!”

“Alright, sounds like a plan! 5:30 PM, I’ll pick you up there,” nakangiting sabi ni Julian sabay kindat. “See you, Natasha!”

Nang makalayo si Julian, halos magtatalon sa tuwa si Babi habang pinapalo ang braso ko. “OMG! Date 'yon, Natasha! Date 'yon kay VP Julian!”

Napangiti rin ako. Take that, Levi Hoffman. May buhay ako sa labas ng condo mo!

Pagdating ng Sabado ng hapon, 4:30 PM pa lang ay nakahanda na ako.

Naka-makeup ako nang maayos, nakakintab na lip gloss, at nakasuot ng isang simpleng white off-shoulder dress at strappy heels. Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin ng guest room. Hinding-hindi ko hahayaan na masira ng kahit sino ang gabing ito.

Lumabas ako ng kwarto dala ang aking maliit na shoulder bag.

Nadatnan ko si Levi sa living room. Nakaupo siya sa sofa, nakasuot ng kaniyang Reading glasses, at seryosong nagbabasa ng isang makapal na Financial Times journal. May tasa ng mainit na kape sa tabi ng glass table.

Nang marinig niya ang tunog ng heels ko sa wooden floor, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin.

Huminto ang mata niya sa mukha ko, bumaba sa aking off-shoulder dress, papunta sa aking mga binti, bago muling bumalik sa aking mga mata. Walang kahit anong emosyon sa kaniyang mukha, pero ramdam ko ang pagbagal ng paghinga niya.

Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang salamin sa mata.

“Where do you think you’re going, Miss Santos?” malamig at baritono niyang tanong.

Inayos ko ang strap ng bag ko at itinaas ang aking baba. “Lalabas ako. Sabado ngayon at wala akong pasok.”

“No,” maikli at kalmado niyang sagot habang sumisipsip sa kape niya.

Napakunot ang noo ko sa sobrang inis. “Anong 'No'?! Levi, natapos ko na ang lahat ng linis kahapon! Spotless ang kusina, maayos ang banyo, at na-load ko na ang dishwasher! Wala ka nang pwedeng ireklamo!”

Ibinaba niya ang tasa ng kape. Isinandal niya ang kaniyang likod sa sofa at pinag-cross ang kaniyang mga binti.

“You forgot the library archives,” malamig niyang usal.

“Anong library archives?!”

Inituro niya ang dalawang napakalaking kahon sa tabi ng kaniyang home office door... mga kahong puno ng lumang academic journals, research papers, at financial records.

“I need those categorized, alphabetized, and encoded into my database by tonight,” utos niya nang walang kukurap-kurap. “ A detailed report needs to be emailed to me before midnight.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Are you out of your mind?! Gagawin ko 'yan ngayong gabi?! Ilang daang papel 'yan, Levi!”

“Then you better start now so you can finish early,” walang paki niyang sagot habang muling isinusuot ang kaniyang salamin at binubuksan ang journal.

“No! I have plans tonight!” sigaw ko, pumutok na ang pasensya ko. “Naghihintay sa akin si Julian sa labas! Hindi ko ikakansela ang date na 'to para lang sa mga walang kwentang papel mo!”

Napatigil si Levi sa pagbaliktad ng pahina ng journal.

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa sofa. Sa kaniyang taas at lapad ng balikat, pinalibutan ng kaniyang anino ang kinalalagyan ko. Naglakad siya nang mabagal papalapit sa akin. Ang bawat hakbang niya ay may dalang matinding pressure na nagpatahimik sa buong sala.

Huminto siya mga isang dipa ang layo sa akin. Tinitigan niya ako mula sa likod ng kaniyang glasses... malamig, matalim, at walang kaabang-abang na awa.

“Julian,” pabulong niyang uulit sa pangalan ng lalaki. “So you’re going on a date with him.”

“Oo! At wala kang pakialam doon!” matapang kong hamon. “Housekeeper mo lang ako! Hindi mo ako pagmamay-ari!”

Isang nakakaloko at peligrosong smirk ang dumaplis sa kaniyang mga labi.

Dahan-dahan niyang inilabas ang kaniyang smartphone mula sa bulsa ng kaniyang slacks. Hinawakan niya iyon sa tapat ng mukha ko at dahan-dahang pinindot ang screen.

Bumungad sa screen ang isang contact list name… Richter, Richard - Mobile Ang tatay ko.

Nanlamig ang buong katawan ko. Tumigil ang t***k ng puso ko.

“It only takes one press of a button, Natasha,” pabulong at baritono niyang sabi habang nakatitig sa nanginginig kong mga mata. “I can press the call right now. I can tell your father that his runaway daughter is standing in my living room, wearing a pretty dress, getting ready to date another student while hiding from her arrangement.”

“You... you wouldn't...” nanginginig kong bulong, nararamdaman ang pag-init ng mga mata ko sa nangingilid na luha.

Inilapit niya pa ang kaniyang mukha sa akin, pinalilibutan ako ng kaniyang matapang na amoy at nakatutok na presensya.

“Try me,” hamon niya. “Walk out that door, Natasha. See if you make it to your date before your father’s bodyguards intercept you at the gate.”

Napakapit ako nang mahigpit sa bag ko. Ang matinding galit, inis, at kawalan ng magawa ay naghalo-halo sa dibdib ko. Pinaka-ayaw kong mangyari ang maikasal sa matandang negosyante na 'yon. Alam niya. Alam na alam ng bwisit na 'to kung paano ako gipitin!

“I hate you...” nanginginig kong asik habang bumabagsak ang isang patak ng luha sa pisngi ko. “Pinakasama kang tao na nakilala ko sa buong buhay ko, Levi Hoffman!”

Tinitigan niya ang patak ng luha sa pisngi ko. May kaunting pait at kakaibang gulat na dumaplis sa kaniyang mga mata, pero agad din iyong napalitan ng kaniyang karaniwang malamig na ekspresyon.

Ibinaba niya ang kaniyang phone at isinuksok pabalik sa bulsa.

“Take off those heels, Miss Santos. At magpalit ka ng pambahay,” malamig niyang utos habang tumatalikod papunta sa kaniyang office. “The boxes are waiting.”

Padabog na sumara ang pinto ng opisina niya.