Mark Me, Professor

CHAPTER 5

NARAMDAMAN ko ang mabilis na pagtibok ng puso niya sa ilalim ng kaniyang shirt. Nakatingin siya sa akin mula sa itaas, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit pa ring nakahawak sa bewang ko, at ang kaniyang breath ay marahang tumatama sa mukha ko.

Wala siyang salamin ngayon kaya kitang-kita ko ang lalim at linaw ng kaniyang asul-berdeng mga mata. May kakaibang init na gumapang mula sa bewang ko pataas sa aking leeg at pisngi.

“Are you always this clumsy, Miss Santos?” mahina at baritono niyang bulong. Ang boses niya ay walang galit, pero puno ng isang kakaibang tensyon na nagpatahimik sa akin.

Napatitig lang ako sa mga labi niya. Pawang nakatali ang dila ko. Bakit biglang uminit ang buong kusina?!

“I... I just slipped,” nauutal kong sagot habang pilit na inilalayo ang katawan ko nang kaunti.

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya sa bewang ko, pero hindi siya lumayo. Inayos niya ang kaniyang buhok gamit ang isang kamay at tumitig sa akin nang seryoso.

“Pay attention to where you’re stepping,” malamig niyang sabi, bagaman naramdaman ko ang kaunting pagka-ilang sa kaniyang boses bago siya tumalikod at kinuha ang kaniyang tasa ng kape. “Finish putting away the groceries. I’ll be in my office.”

Mabilis siyang naglakad palabas ng kusina at isinara ang pinto ng opisina niya.

Naiwan akong nakatayo sa tapat ng bukas na refrigerator, hawak ang sarili kong dibdib na mabilis pa rin ang pagtibok.

Pucha. Ano 'yung nangyari na 'yon?!

Napahawak ako sa pisngi ko na ramdam kong sobrang init na. Napaupo ako sa bar stool at tinitigan ang pinto ng opisina niya.

“No way, Natasha. Impasible. Bwisit ka lang sa kaniya, okay? Gutom ka lang!” pangaral ko sa sarili ko habang mabilis na binubuksan ang isa sa mga bar ng German chocolate at kinakagatan ito nang malaki.

Kailangan ko talagang makahanap ng trabaho agad. Kapag nagtagal pa ako rito sa condo ng demonyong 'to, baka hindi lang paglilinis ang ikabaliw ko!

Lunes na naman. Sa tuwing pumasok ako sa loob ng campus, ramdam ko pa rin ang pagod mula sa weekend na kasama ang nagiisang Levi Hoffman. Walang tigil ang pagsusungit niya habang nag-aayos kami sa condo kahapon, pero tuwing naaalala ko ang paghablot niya sa bewang ko nung nadulas ako, awtomatikong umiinit ang pisngi ko.

Bwisit. Erase, erase! Nalilipasan ka lang ng gutom, Natasha!

“Natasha! Look oh!”

Napatalon ako sa gulat nang biglang sumulpot si Babi sa tabi ko habang naglalakad kami sa kahabaan ng Student Center hallway. May hawak siyang isang malaking flyer na kulay bright neon orange.

“Ano 'yan?” tanong ko habang inayos ang strap ng shoulder bag ko.

“Announcement para sa taunang University Cultural and Academic Festival!” masayang sagot ni Babi, kumikislap ang mga mata. “Next month na 'to! Sobrang saya rito, may mga booth kada department, live bands, pati cosplay showcase! At higit sa lahat... kailangan nating mag-volunteer sa booth ng Department of Business Management!”

Napabuntong-hininga ako. “Volunteer? Babi, ayokong mapagod. Kakain lang ako ng fries sa tabi-tabi, ayokong magtindahan.”

“Eeee! Dali na! Pag sumali tayo, may dagdag na incentive points sa final grade natin kay Professor Hoffman!”

Napatigil ako sa paglakad. Incentive points kay Levi?!

Biglang nagliwanag ang utak ko. Kung tataas ang grades ko sa subject ng demonyong 'yon nang hindi ko kailangang mag-aral nang limang oras sa gabi, baka worth it ang pagtitinda ng kung ano man sa booth!

“Sige, isulat mo na pangalan ko,” mabilis kong bawi habang nagde-kuwatro ng braso.

Habang naglalakad kami papunta sa BM lecture hall, napansin kong maraming estudyante ang nakatayo sa may bulletin board at nagtitipon. May isang matangkad na lalaki sa gitna na nakasuot ng varsity jacket, may hawak na megaphone, at masiglang nagpapaliwanag tungkol sa registration para sa Festival Committee.

Nang makalapit kami, biglang lumingon ang lalaki. Gwapo siya, may dimples, matangos ang ilong, at may napakapreskong ngiti.

“Hey, miss! Bagong mukha ka dito ah,” nakangiting bati sa akin ng lalaki. Inabot niya sa akin ang isang signup sheet. “I’m Julian. Third-year Economics student and the Student Council Vice President. Joining the committee?”

Napatingin ako sa kaniya. Magalang siya at mukhang mabait... ibang-iba sa pader na kaharap ko gabi-gabi sa condo!

“Ah, I’m Natasha. Transferee,” maikli kong pakilala sabay ngiti nang kaunti.

“Natasha... nice name. If you need help surrounding campus or finding the best booths, I can give you a personal tour,” pahiwatig ni Julian, may kasamang kindat at sobrang tamis na ngiti.

Narinig ko ang tili ni Babi sa tabi ko habang sinusiko ang tagiliran ko. Napangiti rin ako nang kaunti... at least nararamdaman ko pa ring may hatak pa rin ang kagandahan ko kahit naghihirap ako sa buhay!

“Ahem.”

Biglang lumamig ang hangin sa paligid.

Isang mabigat at istorbo na boses ang narinig namin mula sa likuran. Napalingon ang lahat, kabilang na si Julian.

Nakatayo si Levi sa gitna ng hallway. Dala ang kaniyang leather briefcase, nakatupi ang mga sleeves ng kaniyang polo, at nakatitig sa aming tatlo mula sa likod ng kaniyang eyeglasses. Wala siyang anumang reaksyon sa mukha, pero ang presensya niya ay sapat na para patahimikin ang buong paligid ng bulletin board.

“Mr. Alcaraz,” malamig na tawag ni Levi kay Julian. “It’s 8:55 AM. Noise levels in the hallway are exceeding university standards, and your committee display is blocking the passage to lecture room 3B.”

Nawala ang ngiti ni Julian at mabilis na itinago ang megaphone sa kaniyang tagiliran. “Ah, sorry Prof Hoffman. Nag-aaya lang ng volunteers for the festival.”

Tumitig si Levi kay Julian nang ilang segundo bago dahan-dahan na inilipat ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa akin. Tinitigan niya ang hawak kong flyer, pagkatapos ay ang kamay ni Julian na malapit pa rin sa balikat ko.

Isang matalim na aura ang naramdaman ko mula sa kaniya, pero sa loob ng isang segundo lang ay bumalik din ang kaniyang seryosong ekspresyon.

“Miss Santos, Miss Babi. Proceed inside the classroom now,” Utos ni Levi sa isang mababang boses. “We are starting in two minutes. Anyone late will be marked absent.”

“Yes, Prof!” mabilis na sagot ni Babi habang hinihila ang braso ko papasok ng kwarto.

Lumingon muna ako kay Julian na kumaway pa sa akin bago ako tuluyang pumasok. Nang dumaan ako sa tapat ni Levi, narinig ko ang mahina ngunit malinaw niyang pabulong na salita habang nilalagpasan ko siya:

“Focus on your studies, Miss Santos. Not on student council officers.”

Naningkit ang mga mata ko. Aba! Bakit nagmamagaling 'to?!

Pagdating ng gabi sa condo, katatapos ko lang mag-vacuum ng rug sa living room. Basang-basa ng pawis ang likod ko habang nakasandal ako sa sofa.

Lumabas si Levi mula sa home office niya, may hawak na mug ng kape at nakabukas na ang dalawang butones ng kaniyang shirt. Naglakad siya papunta sa kusina, tahimik na tinitingnan ang paligid bago humarap sa akin.

“Inayos mo ba ang mga babasaging plato sa counter?” tanong niya nang walang emosyon.

“Oho, Professor! SPOTLESS at MAAYOS na po!” sarkastiko kong sagot habang itinaas ang dalawang kamay. “Puwede na po ba akong magpahinga, Heneral?”

Inunahan niya ako ng tingin at sumipsip sa kape niya. “You met Julian Alcaraz today.”

Napatigil ako. Tumingin ako sa kaniya, tumaas ang isang kilay ko. “So? Anong problema kay Julian? Mabait siya at naga-alok lang ng tulong para sa festival.”

Isang pag-ismid ang pinakawalan ni Levi. “He’s a distraction. At bilang propesor mo, ayokong bumagsak ka sa BM 101 dahil lang sa isang lalaking paulit-ulit na nag-aaksaya ng oras sa hallways.”

Natawa ako nang bahagya sa sinabi niya. Pumatong ang dalawang kamay ko sa balakang habang nakatitig sa kaniya.

“Aksaya ng oras? Levi, normal lang sa mga college students ang makipagkilala at makipag-kaibigan! In fact, inalok pa niya ako ng personal tour sa campus! At mukhang papayag ako.”

Pumutok ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Dahan-dahang ibinaba ni Levi ang tasa ng kape sa counter. Ang kalansing ng seramiko sa ibabaw ng granite table ay nagpatigil sa akin. Tumingin siya sa akin... walang galit, walang anumang bakas ng selos sa mga mata niya. Isa lang iyong malamig at kalkuladong titig ng isang taong may hawak ng absolute control sa buhay ko.

Isinuksok niya ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks at dahan-dahan na naglakad papalapit sa akin.

“Personal tour?” bulong niya nang makatapat siya sa tapat ng sofa kung saan ako nakatayo. “You don’t have time for tours, Natasha.”

“At bakit naman wala? Sabado at Linggo lang naman ang errands ko dito sa condo, ah!” hamon ko habang nagde-kuwatro ng braso at pilit na nakatitig sa mga mata niya.

Iniyuko niya nang kaunti ang kaniyang ulo para magpantay ang mukha namin.

“Because your schedule is mine,” malamig niyang usal. “May mga babasahin akong ibibigay sa 'yo gabi-gabi para sa klase ko. At kapag may natira kang libreng oras... may mga gawaing-bahay ka pa rito.”

“You are impossible!” sigaw ko sa inis. “Aalis na ako rito sa condo mo! Maghahanap ako ng ibang apartment kahit kumuha ako ng tatlong part-time jobs! Hindi ko na kaya ang pagsusungit mo!”

Padabog akong tumalikod para maglakad papunta sa kwarto ko para mag-impake, pero hindi man lang siya gumalaw sa pwesto niya.

“Go ahead,” malamig at kalmadong boses niyang sabi mula sa likuran ko.

Napatigil ako sa hakbang ko at lumingon.

Nakatayo lang si Levi doon, pinag-cross ang kaniyang mga braso sa dibdib, at may isang nakakalokong, seryosong tingin sa akin.

“Pack your bags, Natasha. Walk out that door,” tuloy niya sa isang mababang tono. “I’ll just send an email to your father right now, telling him your exact location. Magpapadala agad siya ng sasakyan para sunduin ka at ihatid sa simbahan para ikasal sa matandang negosyante na iyon. Tell me... should I write the invitation for your wedding now?”

Napakapit ang mga kamay ko sa strap ng bag ko hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Tila sinaksak ng matatalim na pako ang dibdib ko sa sobrang inis at walang-laban na pakiramdam.

Pucha! Alam na alam niya kung paano ako hawakan sa leeg!

“I hate you, Levi Hoffman,” nanginginig kong bulong sa sobrang galit habang nakatitig sa kaniya.

Isang mabilis na, halos hindi mo mapapansing kurap ng ngiti ang dumaplis sa labi niya bago siya tumalikod at naglakad pabalik sa opisina niya.

“The feeling is mutual, Miss Santos. Clean the coffee machine before you go to bed.”

Mabilis na sumara ang pinto ng opisina niya.

Naiwan akong nag-iisa sa living room, nagtatarang sa inis, at gustong-gustong ihagis ang vacuum cleaner sa pinto niya.

Bwisit ka talaga, Levi! Makakaganti rin ako sa 'yo!