Mark Me, Professor

CHAPTER 4

NAGPAALAM na kami sa isa't isa at mabilis akong naglakad papunta sa sakayan ng jeep. Yes, jeep. Wala na akong pambayad sa Grab, at mas lalong hindi ko pwedeng ipaalam sa driver ng pamilya namin kung nasaan ako.

Pagdating ko sa penthouse ni Levi, bumungad sa akin ang katahimikan ng malawak niyang living room. Ibinagsak ko ang bag ko sa sofa at pabagsak na nahiga sa malambot na cushion. Tiningnan ko ang kabuuan ng unit. Spotless naman, ah? Minimalist nga ang design kaya wala masyadong gamit. Ano pang lilinisin ko rito?!

Pero dahil ayokong bigyan ng dahilan ang Levi na 'yon para asarin ako at sabihing wala akong kwentang housekeeper, pilit akong bumangon. Hinanap ko ang cleaning closet at muntik na akong himatayin nang makita ang vacuum cleaner niya.

Hindi siya ordinaryong vacuum. Mukha siyang robot o armas mula sa isang sci-fi movie! Isang high-tech, mabigat, at napakalaking wireless Dyson vacuum.

“Okay, Natasha. You can do this. Vacuum lang 'to. Nakapag-aral ka sa Germany, imposibleng hindi mo mapagana ang isang hamak na vacuum cleaner,” pag-cheer ko sa sarili ko habang buong-lakas na hinihila ang makina palabas ng closet.

Makalipas ang isang oras, basang-basa na ako ng pawis. Nakatali na nang mataas ang buhok ko at pinagsisihan kong hindi agad ako nagpalit ng pambahay dahil suot ko pa rin ang maong skirt at blouse ko. Ang bigat ng vacuum! Dagdag pa 'yung makapal niyang carpet sa gitna ng living room na parang sinisipsip ang lahat ng lakas ko.

Bawat sulok ng sala, nilinis ko. Pati ang ilalim ng glass center table, pinunasan ko gamit ang basahan at glass cleaner na nahanap ko sa kabinet. Hindi ako pwedeng magreklamo. Binalaan niya akong ilalabas ako sa hotel kahapon kapag hindi ako pumayag sa kontrata niya, at ngayon, ito na ang realidad ko. Alipin ng isang Levi Hoffman.

Eksaktong 6:30 PM nang tumunog ang electronic lock ng main door.

Napatalon ako sa gulat at mabilis na napatayo mula sa pagkakasalampak ko sa sahig habang pinupunasan ang huling mantsa sa sahig ng kusina.

Bumukas ang pinto at pumasok si Levi. Tanggal na ang kaniyang necktie, nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang polo, at dala-dala niya ang kaniyang leather briefcase sa isang kamay at isang malaking paper bag mula sa isang sikat na Japanese restaurant sa kabila.

Natigilan siya pagkapasok. Nagtama ang mga mata namin.

Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Magulo ang buhok ko, namumula ang mukha ko sa pagod, at hawak-hawak ko pa rin ang basahan at spray bottle. Tumaas ang isang kilay niya, at ang mga matatalim niyang asul-berdeng mata ay nag-scan sa buong paligid bago muling bumalik sa akin.

“You look like you just fought a war, Miss Santos,” malamig ngunit may halong pambubusksong sabi niya habang inilalapag ang mga gamit niya sa counter. “I told you to clean the floor, not scrub it until the tiles disappear.”

Naningkit ang mga mata ko. Bwisit! Pagod na pagod na nga ako, inasar pa ako!

“Gusto mo spotless, 'di ba? O, ayan! Spotless na spotless! Pwede ka nang kumain diyan sa sahig kung gusto mo!” naiinis kong sagot habang padabog na ibinabalik ang basahan at spray bottle sa ilalim ng sink.

Dahan-dahan siyang naglakad papasok ng kusina, iniiwasan ang basa pang part ng sahig na kapupunas ko lang. Isinandal niya ang kaniyang balakang sa gilid ng island counter at nagde-kuwatro ng braso, pinapanood ang bawat galaw ko. Ang presensya niya ay sapat na para sakupin ang buong espasyo ng kwarto.

“I didn't realize you were so aggressive with chores. But I suppose desperation is a great motivator,” seryoso niyang sabi, wala pa rin ni katiting na ngiti sa mga labi niya. “Did you break anything?”

“Excuse me?! Wala akong sinira!” singhal ko habang naghuhugas ng kamay sa lababo. “And for your information, hindi ako desperada. Ginagawa ko lang ang trabaho ko dahil ayokong may masabi ka. So, are you satisfied, Sir?”

Sinasadya kong idiin ang salitang 'Sir' para ipakitang inis na inis ako sa kaniya.

Tinitigan niya lang ako nang ilang segundo. Wala akong mabasa sa mukha niya. Para siyang estatwa na gawa sa yelo... ni hindi mo malaman kung natutuwa ba siya o naiinis pabalik.

Humarap siya sa paper bag na dala niya at dahan-dahang inilabas ang laman niyon. Dalawang box ng premium bento, sushi platters, at dalawang can ng imported na soda. Ang amoy ng masarap na pagkain ay mabilis na kumalat sa buong kusina, at halos marinig ko ang pag-iyak ng tiyan ko. Hanggang tubig lang ang kinain ko simula kaninang umaga!

“Go wash up and change your clothes,” utos niya nang hindi nakatingin sa akin, abala sa pag-aayos ng mga pagkain sa counter. “Amoy pawis ka na. And you're ruining the aesthetic of my kitchen.”

Nanlaki ang mga mata ko sa sobrang inis. “Aesthetic of your kitchen?! Aba't... !”

“Are you going to argue, or are you going to eat?” putol niya sa sasabihin ko. Lumingon siya at tinitigan ako nang seryoso. “I bought too much. Kesa itapon ko sa basurahan, baka gusto mong ubusin 'yung isa.”

Tiningnan ko ang pagkain, tapos tiningnan ko siya. Parang gusto kong ihagis sa kaniya ang bento box! Kesa itapon?! Binili niya 'to para itapon kung hindi ko kakainin?! Ang yabang!

Pero dahil alipin ako ng sarili kong sikmura at literal na wala na akong pera, nilunok ko ang pride ko. Mabilis akong nagmartsa papunta sa kwarto ko. Padabog kong isinara ang pinto.

Argh! Nakakabwisit na Levi 'yan! sigaw ko sa isip ko habang mabilis na nagpapalit ng simpleng oversized shirt at shorts.

Paglabas ko, nakaupo na siya sa isang bar stool at tahimik na kumakain. Kumuha ako ng sarili kong stool, sinadyang pumwesto sa kabilang dulo ng counter para malayo sa kaniya. Tahimik kong binuksan ang bento box ko.

Grabe, ang sarap. Halatang galing sa mamahaling restaurant. Kahit inis na inis ako sa lalaking kaharap ko, hindi ko mapigilang mapapikit habang ngumunguya ng salmon sashimi.

“Did your parents contact you?”

Napatigil ako sa pagnguya nang basagin niya ang katahimikan. Ang boses niya ay mababa, halos pabulong, pero rinig na rinig sa tahimik na condo.

Umiling ako nang hindi tumitingin sa kaniya. “No. At wala akong balak makipag-usap sa kanila. Unless bawiin ni Daddy ang desisyon niyang ipakasal ako sa matandang kasosyo niya sa negosyo, mas gugustuhin ko pang maging tagalinis mo habambuhay.”

Isang mahinang tunog ang pinakawalan ni Levi... hindi ko alam kung tawa ba iyon o pag-ismid.

“Good choice,” komento niya bago uminom sa baso niya. “Because if you leave this condo now, I will personally drive you to the church and hand you over to that old man.”

Napalingon ako sa kaniya, nanlalaki ang mga mata. “What?! Gano'n ka ba kasama?! Imbes na tulungan mo 'yung tao, ilalaglag mo pa ako?!”

“I am helping you, Natasha,” malamig niyang sagot habang ibinababa ang baso at tinititigan ako nang diretso sa mga mata. “I gave you a roof, I'm feeding you, and I am hiding you. If you break our contract and walk out that door, then you're no longer my problem. So don't tempt me.”

Napasandal ako sa upuan ko, hindi makapaniwala sa tigas ng mukha ng lalaking ito. He was totally serious. Alam niya kung paano ako gipitin gamit ang mismong kinatatakutan ko.

“You're a monster, Levi,” naiinis kong bulong habang tinutusok nang mariin ang natitirang sushi sa plato ko.

Hindi siya sumagot. Dahan-dahan siyang tumayo, kinuha ang pinagkainan niya, at inilagay iyon sa dishwasher nang walang kibo. Bago siya pumasok sa home office niya, huminto siya saglit sa tapat ng pinto.

“By the way,” malamig niyang sabi nang hindi lumilingon. “The floor looks acceptable. Wash the dishes after you eat. Goodnight, Miss Santos.”

Tuluyan na siyang pumasok at sumara ang pinto ng opisina niya.

Naiwan akong nakatulala sa gitna ng kusina, inis na inis, pero may kakaibang pintig ang puso ko. Pucha. Nakakaurat siya! Ang yabang, ang bossy, at napakalamig! Pero bakit hindi ko magawang magalit nang buong-buo?

Tumingin ako sa natirang pagkain sa harap ko.

Kesa itapon, sabi niya. Pero dalawang box talaga ang binili niya. Dalawang magkaibang flavor. Halatang binili niya para talaga sa akin 'yung isa.

Bumuntong-hininga ako at inubos ang pagkain.

Okay, fine. One point for the arrogant Professor.

Dumaan ang limang araw na halos maging isang paulit-ulit na rutina ang buhay ko. Sa umaga, gigising ako nang maaga para iwasan ang matalim na dila ni Levi habang nag-aalmusal. Sa tanghali, magpapanggap akong isang normal na estudyanteng mayayamang pamilya sa harap ni Babi at ng iba ko pang kaklase sa university. At sa gabi, babalik ako sa condo para maglinis ng mga alikabok at tiisin ang malamig na titig ng aking propesor.

Sabado ngayon. Walang pasok sa university.

Akala ko ay makakapagpahinga ako at makakapag-skincare man lang sa kwarto ko nang buong araw, pero 7:00 AM pa lang ay narinig ko na ang tatlong sunod-sunod na katok sa pinto ng kwarto ko.

“Miss Santos. Wake up.”

Mabilis kong itinakip ang unan sa mukha ko. “It’s Saturday! Walang klase! Umalis ka diyan, Levi!” sigaw ko mula sa ilalim ng unan.

Bumukas ang pinto ng kwarto ko nang walang kaabog-abog.

Mabilis akong napaupo sa kitang-kitang gulat. Nakatayo si Levi sa may pintuan, nakasuot ng simpleng gray sweater, black lounge pants, at nakasalamin. Hawak niya ang kaniyang tasa ng kape habang nakatitig sa akin na tila isa akong tamad na empleyadong nahuli niyang natutulog sa oras ng trabaho.

“First of all, I own this unit, so I go wherever I want,” malamig niyang sabi habang ibinababa ang tasa ng kape sa bedside table ko. “Second, being a housekeeper is a seven-day job. Not five.”

“Aba! Ang kapal naman ng mukha mo!” napa-angil kong sabi habang itinutulak pababa ang kumot. Suot ko pa ang silk pajamas ko at magulo ang buhok ko. “Hindi ako alipin! Sabi mo kanina lang sa kontrata simple chores lang! Sabado ngayon, kailangan kong magpahinga!”

Inayos niya ang kaniyang eyeglasses at dahan-dahang idinikit ang dalawang kamay sa gilid ng kama ko, nag-iiwan ng kaunting distansya sa pagitan ng mukha naming dalawa.

Napa-atras ako at napahawak sa dibdib ko sa biglaang paglapit niya. Ang amoy ng mint at kape mula sa kaniya ay agad na lumutang sa hangin.

“If you want a weekend off, then buy your own food and pay your own rent, Natasha,” bulong niya sa isang napakalalim na boses. “Are you capable of doing that right now?”

Napatigil ako. Tinitigan ko siya nang masama.

Gusto ko siyang sampalin ng wallet ko... kung may laman lang sana iyon! Pero wala. Wala akong panama sa kaniya kapag pera at kalagayan ko na ang ginagamit niyang baraha.

“Fine!” singhal ko habang padabog na ibinababa ang mga paa ko mula sa kama. “Ano namang ipagagawa mo sa akin ngayon, huh?! Mag-scrub ng tiles gamit ang toothbrush? Maglinis ng bintana gamit ang dila ko?!”

Isang mabilis at bahagyang ngiti ang dumaplis sa labi niya bago muling tumuwid ang kaniyang taytay.

“No. I’m going grocery shopping,” malamig niyang sagot. “At dahil ikaw ang kakain ng kalahati ng bibilhin ko, ikaw ang magbubuhat at mamimili ng mga gagamitin sa bahay. Change your clothes in ten minutes. I don’t like waiting.”

Bago pa ako makapagmura, tumalikod na siya at lumabas ng kwarto ko, habang isinasara ang pinto nang marahan.

Pagkalipas ng tatlumpung minuto, nakatayo kami sa gitna ng isang napakalaki at mamahaling gourmet supermarket sa BGC.

May hawak si Levi na shopping cart habang dahan-dahang naglalakad sa aisle ng mga imported organic vegetables. Nakasuot siya ng fitted black shirt at denim jacket na tila galing sa isang fashion magazine cover. Maraming mga babaeng nakakasalubong namin ang napapalingon sa kaniya, pero si Levi? Mukhang wala man lang pakialam sa mundo habang sinusuri ang label ng isang bote ng olive oil.

Ako naman, nakasungit na nakasunod sa kaniya habang nakalagay ang dalawang kamay sa bulsa ng aking cropped hoodie.

“Kailangan ba talaga organic lahat 'yan?” reklamo ko habang itinuturo ang hawak niyang spinach. “Ang mahal-mahal niyan! Pwede naman 'yung normal lang sa palengke!”

“I care about what I put inside my body, Miss Santos,” tugon niya nang hindi nakatingin sa akin. Inilagay niya ang spinach sa cart. “And since you’ll be eating the same food, you should be grateful.”

“Grateful your face,” pabulong kong asik.

Naglakad pa kami papunta sa meat at seafood section. Habang pumipili siya ng fresh salmon steaks, napatingin ako sa sweet snacks section sa kabilang kanto. Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang paborito kong German dark chocolates... 'yung eksaktong brand na palagi kong kinakain nung nasa Munich pa ako!

Mabilis akong tumakbo papunta doon at kumuha ng tatlong malaking bar ng tsokolate.

Lumapit ako kay Levi habang may malapad na ngiti at inilagay ang mga tsokolate sa loob ng cart.

Dahan-dahan siyang tumingin sa cart, bago tumitig sa akin. Tumaas ang isang kilay niya. “What are those?”

“Chocolates! Paborito ko 'yan sa Germany! Masarap 'yan, promise!” masaya kong sabi, nakakalimutan sa isang segundo na naiinis ako sa kaniya.

Dahan-dahan niyang kinuha ang tatlong bar ng tsokolate at ibinalik ang mga ito sa shelf.

Nanlaki ang mga mata ko. “Hey! Bakit mo ibinalik?! Akin 'yan!”

“It’s not on the grocery list,” malamig niyang sagot habang itinutulak ang cart palayo. “Unnecessary calories. Junk food.”

“Junk food?! Gourmet dark chocolate 'yan mula sa Germany! Hindi 'yan junk food!” habol ko sa kaniya habang nakade-kuwatro ang braso. “Isama mo na sa bibilhin! Sige na, Levi!”

Huminto siya sa paglalakad at lumingon sa akin. Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa habang nakangiti ako nang pilit para lang maawa siya.

“Are you begging, Natasha?” tanong niya, may kaunting laro sa kaniyang mga mata.

Kinagat ko ang labi ko. Bwisit. Kainin mo na lang ang pride mo, Natasha. Kailangan mo ng tsokolate para sa mental health mo!

“Please?” mahina kong sabi habang nakatingin sa ibang direksyon. “Isama mo na sa bibilhin... bawas mo na lang sa sasabihin mong allowance ko.”

Tinitigan niya ako nang ilang segundo. Pagkatapos, nang walang sinasabi, tumalikod siya, naglakad pabalik sa shelf, kinuha ang limang bar ng tsokolate, at ibinagsak ang mga ito sa shopping cart.

Napatulala ako. Limang bar?!

Nang makatapat siya sa akin, pinalagpassan niya ako habang itinutulak ang cart. “If you eat all of that in one week and get sick, I’m not driving you to the hospital.”

Napa-kurap ang mga mata ko. Napatingin ako sa likod niya habang naglalakad siya papunta sa cashier.

Ano ba talagang problema ng lalaking 'to? Napakasungit pero biglang mamimili ng limang tsokolate?!

Pagdating sa condo, dinala namin ang apat na malalaking paper bag ng grocery sa kitchen island.

Nagsimula na kaming mag-ayos ng mga pagkain sa loob ng malaking refrigerator. Tahimik ang buong kusina, at ang tanging naririnig lang ay ang tunog ng mga plastic wrappers at ang kalansing ng mga bote.

Nakatayo ako sa tabi ni Levi habang inilalagay ang mga gatas at juice sa pintuan ng ref. Dahil medyo mababa ang pwesto ng isang tray ng itlog, yumuko ako para maipasok iyon sa pinakababa.

Sa hindi inaasahang pagkakataon, habang nag-aangat ako ng ulo, nawalan ako ng balanse dahil sa medyo madulas kong medyas.

“Woah!” bulalas ko habang napapa-atras ang katawan ko.

Bago pa man mag-landing ang puwet ko sa malamig na tiles ng kusina, isang malakas at matigas na braso ang mabilis na pumulupot sa bewang ko.

Higpit na napakapit ang dalawang kamay ko sa balikat ni Levi habang pilit niyang itinataas ang katawan ko. Dahil sa lakas ng hila niya, direktang bumagsak ang dibdib ko sa kaniyang malapad na dibdib.

Napatigil ang ikot ng mundo ko.