Mark Me, Professor

CHAPTER 8

“Professor Hoffman,” mabilis na bati ni Julian habang itinatago ang tuwalya sa kaniyang bulsa. “Inspecting the booth progress po?”

Hindi agad sumagot si Levi. Huminto siya sa mismong pagitan namin ni Julian. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa... ang pawis kong noo, ang namumula kong mga pisngi, at ang maong shorts na suot ko.

Isang matalim na kislap ang dumaplis sa kaniyang mga mata bago siya tumingin sa clipboard na hawak niya.

“Mr. Alcaraz,” malamig na boses ni Levi. “The structural framework for the BM booth is missing two diagonal support beams on the left panel. Based on university safety regulations, that structure will collapse if a crowd of fifty students gathers inside.”

Napakunot ang noo ni Julian at mabilis na tiningnan ang lalagyan. “Ah, Prof, ilalagay pa lang po namin 'yung support beams bukas ng umaga pagdating ng carpent... ”

“The guidelines explicitly stated that all main supports must be secured before 5:00 PM today,” putol ni Levi sa kaniya sa isang walang emosyong boses. “If this is not fixed within the next hour, I will withhold the department's safety permit. Meaning, no booth for the festival.”

Nanlaki ang mga mata ko. “What?! Levi... I mean, Professor! Sandali lang naman! Ang hirap-hirap buhatin nung mga kahoy na 'yon! Bukas na lang ng umaga, aagahan namin!”

Dahan-dahan na iniharap ni Levi ang kaniyang mukha sa akin. Inayos niya ang kaniyang salamin sa mata gamit ang dalawang daliri.

“Safety standards are not negotiable, Miss Santos,” malamig niyang usal. “ physics of gravity doesn't wait for your convenience.”

Tinitigan ko siya nang may matinding galit. Physics of gravity?! Sinasadya mo talaga 'to, 'di ba?!

Bumuntong-hininga si Julian at tumango. “Alright, Prof. I'll call the Student Council logistics team right now para magdala ng extra beams. Ako na ang mag-aayos ngayon.”

Tumingin si Levi kay Julian, pagkatapos ay muling bumalik ang tingin sa akin.

“Miss Santos, since you are the Booth Manager, you will stay here and oversee the installation,” utos ni Levi. “At pagkatapos niyan, dumaan ka sa faculty office para kunin ang revised safety clearance forms na kailangan mong pirmahan.”

Nanginginig ang mga kamay ko sa inis. “Fine! I'll stay!”

“Good,” maikling sagot ni Levi bago tumalikod at naglakad palayo habang nakapasok ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks.

Nang makalayo siya, padabog kong itinapon ang basong papel ng tubig sa basurahan.

“Bwisit! Bwisit ka talaga, Levi Hoffman! Napakasama ng ugali mo!” nanggagalaiti kong pabulong na asik.

Napangiti nang malungkot si Julian sa tabi ko. “Pasensya ka na, Natasha. Mukhang sobrang strict talaga ni Prof. Hoffman pagdating sa 'yo. Pero don't worry, tutulungan kita rito para mabilis tayong matapos.”

Tumingin ako kay Julian at pilit na ngumiti. “Thank you, Julian. Pasensya ka na rin sa kaniya.”

Eksaktong 8:00 PM na nang matapos namin ang pagkakabit ng support beams at maipasa ang mga papel sa faculty office. Umuwi ako sa condo na halos hindi ko na maigalaw ang dalawang binti ko sa sobrang pagod at sakit ng katawan.

Pagpasok ko sa penthouse, tahimik ang buong lugar. Nakatapat lang ang kaunting ilaw mula sa kitchen island.

Nadatnan ko si Levi na nakaupo sa bar stool, nakatutok ang laptop sa harap niya, at may hawak na tasa ng mainit na kape. Inalis na niya ang kaniyang eyeglasses at nakasabit iyon sa kwelyo ng kaniyang polo.

Ibinagsak ko ang bag ko sa sofa at naglakad papunta sa kusina, padabog na kumuha ng baso at nagbuhos ng malamig na tubig mula sa dispenser.

“Nasa 'yo na ang safety permit,” malamig kong sabi habang ibinabagsak ang folder sa counter. “Pirmado na 'yan ng council officer. Masaya ka na ba, Heneral?”

Dahan-dahang inangat ni Levi ang kaniyang ulo at tinitigan ako. Kitang-kita sa mga mata niya ang pagod, pero walang kahit anong bakas ng remorse sa mukha niya.

“You did a good job securing the beams,” kalmado niyang sabi bago humigop sa kape niya.

Natawa ako nang mapakla. Pinag-cross ko ang aking mga braso sa dibdib at itinayo ang aking baba.

“Puwede ba, Levi?! Huwag ka nang magpanggap na para sa 'safety' ang ginawa mo kanina!” sigaw ko sa kaniya, nanginginig ang boses ko sa inis. “Sinadya mo 'yon! Sinadya mong pahirapan ako at si Julian dahil lang nakita mo kaming dalawa! Napakababaw mo!”

Tumigil si Levi sa pag-inom ng kape. Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa sa ibabaw ng granite table.

Pumutok ang isang matinding katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa bar stool. Sa kaniyang taas at lapad ng balikat, mabilis na pinalibutan ng kaniyang anino ang buong kinalalagyan ko sa tapat ng dispenser. Naglakad siya nang mabagal papalapit sa akin, hanggang sa dalawang pulgada na lang ang distansya ng dibdib niya sa mukha ko.

Napatingala ako sa kaniya, pilit na hindi nagpapakita ng takot, pero ang mabilis na pagtibok ng puso ko ay tila naririnig sa buong tahimik na condo.

“I am the faculty advisor, Natasha,” bulong niya sa isang napakalalim at baritonong boses na nagpataas ng balahibo ko sa leeg. “It is my job to enforce the rules. Outside and inside this university.”

“Rules? Or personal revenge?!” hamon ko habang idinidikit ang hintuturo ko sa matigas niyang dibdib. “Kasi galit ka pa rin sa akin dahil ininsulto kita sa Munich tatlong taon na ang nakararaan?! Dahil tinawag kitang payat at lampasog?! Kaya ginagawa mo 'to sa akin ngayon?!”

Tinitigan niya ang daliri kong nakadikit sa dibdib niya, bago dahan-dahan na inangat ang kaniyang mga mata para salubungin ang titig ko.

Wala siyang sinabi sa loob ng limang segundo. Ang kaniyang paghinga ay mababa at pantay, at ang amoy ng mint at kape mula sa kaniya ay pinalibutan ang buong pagkatao ko.

“If I wanted revenge, Natasha...” pabulong niyang sabi, iniiwasan ang anumang emosyon sa kaniyang boses. “...I would have let your father take you back to Germany on the first day you arrived here.”

Napatigil ako. Napakurap-kurap ang mga mata ko sa sinabi niya.

Bago pa man ako makapagsalita, dahan-dahan siyang lumayo sa akin at kinuha ang kaniyang laptop mula sa counter.

“Clean the glass glasses in the sink before you go to bed,” malamig niyang utos habang tumatalikod papunta sa kaniyang home office. “At bukas, siguraduhin mong maaga kang gigising. We have a long day ahead of us for the festival setup.”

Padabog na sumara ang pinto ng opisina niya.

Naiwan akong nakatayo sa tapat ng dispenser, hawak ang baso ng tubig at nanginginig ang buong katawan sa halo-halong galit, pagod, at kaunting pagkalito.

Tinitigan ko ang pinto ng opisina niya.

Bwisit ka, Levi Hoffman. Kahit anong sabihin mo... hinding-hindi ko paniniwalaang tinutulungan mo ako! Ginagawa mo lang 'to para kontrolin ang buhay ko!

Biyernes ng gabi. Huling gabi bago ang opisyal na pagbubukas ng University Cultural and Academic Festival.

Buong hapon akong patakbo-takbo sa campus grounds para siguraduhing nakakabit ang lahat ng ilaw, maayos ang tarpaulin, at nakahanda ang inventory ng Business Management booth. Pagod na pagod ang dalawang binti ko, at halos wala na akong boses sa pakikipag-coordinate sa Student Council.

At siyempre, katulong ko si Julian sa bawat hakbang.

“Natasha! Huling kahon na 'to ng flyers!” masayang sigaw ni Julian habang inilalapag ang isang katamtamang laki ng box sa ilalim ng mesa ng booth natin. Nakatupi ang sleeves ng kaniyang polo shirt at may kaunting dungis ng pintura ang gilid ng kaniyang pisngi.

Natawa ako at kumuha ng tissue mula sa bag ko. “Julian, may pintura ka sa mukha oh. Akin na, ako na ang magpupunas.”

Bago pa man ako makahakbang, dahan-dahang iniyuko ni Julian ang kaniyang ulo para maabot ko ang pisngi niya. Dahil doon, sobrang lapit ng mukha namin sa isa't isa. Ngumiti siya nang napakatamis habang pinapanood ang pagpunas ko sa pisngi niya.

“Thanks, Natasha,” mahina niyang sabi, nakatitig sa mga mata ko. “You know... pagkatapos ng opening ceremony bukas ng umaga, libre ka ba sa gabi? May fireworks display sa main field. Gusto sana kitang ayain na panoorin natin nang magkasama.”

Napatigil ang kamay ko sa pisngi niya. Isang totoong date sa ilalim ng fireworks? Walang tago-tago, walang takot?

“I’d love to, Julian,” nakangiti kong sagot. “Panoorin natin bukas ng gabi.”

“Ahem.”

Awtomatikong napatigas ang buong katawan ko.

Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino ang nakatayo sa likuran namin. Ang biglaang paglamig ng hangin sa paligid at ang mabigat na aura na bumalot sa buong booth ay sapat na para sabihing dumating na ang nagiisang demonyo ng buhay ko.

Nakatayo si Levi sa labas ng booth frame. Suot ang kaniyang signature charcoal suit, hawak ang kaniyang leather briefcase, at nakatitig sa kamay kong nakahawak pa rin sa tissue sa pisngi ni Julian.

Wala siyang salamin ngayon, kaya kitang-kita ang matalim at halos nakakaputol-leeg na titig ng kaniyang mga asul-berdeng mata.

Dahan-dahan siyang pumasok sa loob ng booth. Ang bawat hakbang ng kaniyang leather shoes sa wooden platform ay tila nagpapatigil sa t***k ng puso ko.

“Mr. Alcaraz,” malamig na boses ni Levi. “It's 9:00 PM. The campus lights will be turned off in ten minutes for security sweep. Why are you still inside the department booth?”

Inalis ko ang kamay ko sa pisngi ni Julian at mabilis na tumuwid ng tayo.

“Patapos na rin po kami, Prof,” magalang na sagot ni Julian habang inaayos ang kaniyang backpack. “Sinisigurado lang po namin ni Natasha na secured ang flyers para bukas.”

Inilipat ni Levi ang kaniyang titig sa akin. Tinitigan niya ako mula sa magulo kong buhok, sa pawis kong leeg, papunta sa maong shorts na suot ko. Isang pahiwatig na pagtiim ng kaniyang panga ang naramdaman ko bago siya muling humarap kay Julian.

“Then you should leave now, Mr. Alcaraz,” utos ni Levi nang walang kukurap-kurap. “Miss Santos will stay behind for a few minutes. I have to inspect the inventory records she submitted earlier.”

Nanlaki ang mga mata ko. “What?! Ngayon pa lang natin ie-inspect 'yon?! Levi... I mean, Professor! Gabi na!”

Tumaas ang isang kilay ni Levi. “The opening is tomorrow at 8:00 AM, Miss Santos. If there is an inventory error, the department faces disqualification. Unless, of course, you don't care about your final grades.”

Napakapit ang mga daliri ko sa gilid ng mesa hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Bwisit! Gagamitin na naman niya ang grades ko!

Bumuntong-hininga si Julian at tumingin sa akin nang may pag-aalala. “Natasha, gusto mo bang hintayin kita sa labas ng gate? Para masundo kita o makapagsabay tayo pauwi?”

Bago pa man ako makasagot, mabilis na humabol ang malamig na boses ni Levi:

“No need, Mr. Alcaraz. Miss Santos will be staying late for administrative corrections. She has her own transportation arrangements. You are dismissed.”

Wala nang nagawa si Julian kundi ang tumango. “Alright. See you tomorrow, Natasha. Don't forget our plan for the fireworks tomorrow night!”

Ngumiti si Julian at mabilis na naglakad palabas ng booth.

Nang tuluyang makalayo si Julian, bumalot ang isang bingaw at matinding katahimikan sa loob ng maliit na booth. Kami na lang dalawa ni Levi ang natira sa buong hilera ng mga tindahan.

Humarap ako sa kaniya, nanggagalaiti sa galit at pinalilipasan ng pagod.

“Ano na naman ba 'to, Levi?!” sigaw ko sa kaniya sa mahabang boses. “Wala namang mali sa inventory records na ibinigay ko sa 'yo kahapon! Sinadya mo lang talagang paalisin si Julian para sirain na naman ang araw ko!”

Ibinaba ni Levi ang kaniyang briefcase sa ibabaw ng wooden table. Dahan-dahan siyang naglakad papalapit sa kinaroroonan ko sa tapat ng counter frame.

“You were touching his face,” malamig at mababa niyang boses.

Napatigil ako. Tumaas ang dalawang kilay ko sa matinding pagtataka. “ what?! Pinunasan ko lang ang pintura sa pisngi niya! Anong masama doon?!”

Huminto si Levi isang pulgada na lang ang layo sa akin. Sa sobrang lapit niya, ramdam na ramdam ko ang init ng kaniyang katawan at ang matapang na amoy ng kaniyang pabango. Ibinaba niya ang kaniyang ulo para magpantay ang mga mata namin.

“You are making a public spectacle of yourself in the middle of the campus grounds, Miss Santos,” bulong niya sa isang napakalalim na boses. “As your professor, I will not tolerate improper decorum among my students.”

Natawa ako nang malakas at mapakla. Pinag-cross ko ang aking mga braso sa dibdib at pilit na itinayo ang aking baba para salubungin ang matalim niyang titig.

“Improper decorum?! Or are you just plain bitter?!” hamon ko sa kaniya. “Bakit ba pakialam na pakialam ka sa kung kanino ako makikipagkita o makikipag-date?! Inalok ako ni Julian na manood ng fireworks display bukas ng gabi, at PPAYAG AKO! Wala kang magagawa doon!”

Sumabog ang matinding tensyon sa pagitan naming dalawa.

Naramdaman ko ang biglaang pag-igting ng mga balikat ni Levi. Ang kaniyang mga mata ay dumilim nang husto, at sa loob ng dalawang segundo, nakita ko ang isang kakaibang emosyon na pumutok sa kaniyang mukha... isang bagay na hindi niya maitago kahit anong pilit niya.

Dahan-dahan siyang humakbang paatras at kinuha ang kaniyang briefcase mula sa mesa.

“We’re going home,” malamig at maikli niyang utos habang tumatalikod.

“Home?! Paano 'yung inventory inspection na sinasabi mo?!” asik ko habang nakatayo pa rin sa pwesto ko.

Lumingon siya sa akin mula sa kaniyang balikat. Ang kaniyang mukha ay muling naging isang pader na gawa sa yelo.

“There’s nothing wrong with the inventory, Natasha,” maanghang niyang sagot. “Pack your bag. I am not letting you stay in this dark field with anyone else.”

Napa-nganga ako sa kaniya. Aba't! Inamin niya ngang ginawa niya lang 'yon para paalisin si Julian?!

Pagdating sa penthouse sa BGC, padabog kong itapon ang mga sapatos ko sa foyer. Nanggagalaiti pa rin ako sa inis.

Deretso si Levi sa kaniyang kitchen island at nagbuhos ng malamig na tubig sa baso. Hubad na ang kaniyang suit jacket at nakabukas ang unang dalawang butones ng kaniyang white dress shirt.

Mabilis akong nagmartsa papunta sa tapat ng counter at ibinagsak ang dalawang kamay ko sa ibabaw ng granite table.

“Mag-usap tayo, Levi!” sigaw ko sa kaniya. “Sawa na ako! Sawa na sawa na ako sa pangingialam mo sa buhay ko! Housekeeper mo lang ako! Babayaran kita sa lahat ng ginastos mo sa akin at sa kwartong 'to sa oras na maayos ko ang bank accounts ko! Kaya pwede ba... iwasan mo na ang pakikipag-interfere sa personal space ko?!”

Ininom ni Levi ang tubig nang diretso bago ibinagsak nang marahan ang baso sa table. Tinitigan niya ako nang matagal... malamig, kalkulado, at walang kahit anong remorse.

“You have no money, Natasha,” maikling paalala niya. “And until you do, you abide by my conditions.”

“Then I’ll find another job!” giit ko, nanginginig ang boses sa galit. “Apply ako bilang waitress sa gabi! Magta-trabaho ako sa café! Gagawin ko ang lahat makalayas lang sa ilalim ng mga kamay mo!”

Isang nakakaloko at napakadelikadong smirk ang dahan-dahang lumabas sa mga labi ni Levi.

Isinuksok niya ang dalawang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks at dahan-dahang naglakad papunta sa harap ng counter kung saan ako nakatayo. Huminto siya sa mismong harap ko, pinapalibutan ako ng kaniyang dambuhalang anyo.

“Go ahead,” pabulong niyang hamon, iniiwasan ang anumang emosyon sa kaniyang baritonong boses. “Find a job. Walk out that door tonight, Natasha.”

“Takot mo lang!” asik ko habang ginagawan ng paraan para hindi umurong ang mga paa ko.

Dahan-dahan siyang yumuko, idinikit ang kaniyang mukha sa mismong tabi ng tainga ko para maramdaman ko ang mainit niyang paghinga sa aking leeg.

“If you leave this condo tonight...” pabulong niyang banta sa isang napakalalim na boses. “...I will personally call your father. I will give him your exact coordinates. At sisiguraduhin kong bago sumikat ang araw bukas, nakasakay ka na sa eroplano pabalik sa Germany para maikasal doon sa matandang negosyanteng iyon. And like I said before... make sure you send me an invitation to your wedding.”

Tumigil ang paghinga ko. Nanlamig ang buong katawan ko mula ulo hanggang paa.