Mark Me, Professor

CHAPTER 9

TILA sinaksak ng isang libong karayom ang dibdib ko sa sobrang galit, inis, at ang pamilyar na pakiramdam ng kawalan ng laban. Alam na alam niya. Alam na alam ng bwisit na 'to kung paano ako gipitin gamit ang pinakamalaking takot sa buhay ko!

Inilayo ni Levi ang kaniyang mukha nang kaunti para tignan ang mga mata kong nangingilid na naman sa luha dahil sa matinding galit.

“So tell me, Miss Santos...” bulong niya habang nakatitig nang deretso sa akin. “...are you still planning to pack your bags tonight?”

Napakapit ako sa gilid ng counter hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Tinitigan ko siya nang may matinding pait at galit.

“I hate you,” nanginginig kong bulong, nagpapakawala ng isang patak ng luha sa pisngi ko. “Gagawin ko ang lahat... magmura man ang buong mundo, hinding-hindi kita mapapatawad, Levi Hoffman!”

Tinitigan niya ang patak ng luha sa pisngi ko. May kaunting pait at dumaan na kirot sa kaniyang mga mata, pero agad din iyong nawala nang umayos siya ng tayo.

“Clean the kitchen counter before you sleep, Natasha,” malamig niyang utos habang tumatalikod papunta sa kaniyang home office. “ tomorrow... you have a festival booth to run.”

Padabog na sumara ang pinto ng kaniyang opisina.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng kusina, umiiyak sa sobrang galit at inis habang pinupunasan ang mga luha sa mukha ko.

Tinitigan ko ang pinto ng opisina niya nang may matinding determinasyon.

Tingnan lang natin, Levi. Sa festival bukas... itutuloy ko ang date namin ni Julian sa fireworks display! At titingnan natin kung paano mo ako mapipigilan!

Mabilis kong pinunasan ang luha sa pisngi ko. Nangigigil ako habang nililinis ang kitchen counter gamit ang basahan. Sa bawat kuskos ko sa granite surface, iniisip kong mukha ni Levi ang pinupunasan ko nang napakadiin.

Bwisit. Napakasama talaga ng ugali niya! Anong akala niya sa akin, isang puppet na pwede niyang galawin gamit ang banta ng kasal na 'yon?!

Hindi ako nakatulog nang maayos ngayong gabi. Paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang boses niya, ang matatalim niyang titig, at ang paraan ng paglapit niya sa akin sa booth. Pero higit sa lahat, nangingibabaw ang determinasyon ko: Hinding-hindi ako magpapaapekto sa kaniya ngayong araw. Papanoorin ko ang fireworks kasama si Julian, kahit magwala pa siya!

Sabado ng umaga. Ang opisyal na pagbubukas ng University Cultural and Academic Festival.

Alas-sais pa lang ng umaga ay umalis na ako ng condo. Hindi na ako nag-abala pang magpaalam o magluto ng almusal para kay Levi. Nag-iwan lang ako ng maikling note sa counter: Nasa campus na ako.

Pagdating ko sa university, napuno agad ng makukulay na banderitas, matatayog na arko, at malakas na tugtugan ang buong lugar. Ang amoy ng popcorn, ihaw-ihaw, at sweet waffles ay kumalat na sa hangin. Masayang-masaya ang kapaligiran, malayo sa karaniwang seryoso at nakakastress na ambiance ng campus.

“Natasha! Good morning!”

Napakaganda ng bungad sa akin ni Julian. Nakasuot siya ng white shirt na may tatak na Festival Staff, maayos ang buhok, at may dala-dalang dalawang cup ng warm coffee at dalawang waffle stick.

“Good morning, Julian!” nakatutuwang bati ko habang inaabot ang pagkain. “Gosh, salamat dito! Hindi ako nakapag-almusal e.”

“Sabi ko na nga ba e,” nakangiting sabi ni Julian habang naglalakad kami papunta sa BM Department booth. “I know how busy you are as the Booth Manager. By the way, perfect na ang lahat sa booth natin. Ang linis ng setup, matatag ang mga poste, at handang-handa na ang volunteers.”

Nang makarating kami sa booth natin, napangiti ako nang malapad. Ang ganda ng kalalabasan ng paghihirap namin! Ang Business Management booth ay nagtitinda ng specialty cold coffees at homemade pastries, at may mini-game booth sa gilid kung saan pwedeng manalo ng mga customized department merch.

“Galing mo talaga, Natasha!” papuri ni Babi habang tumatakbo papalapit sa akin, nakasuot ng cute na apron. “Dahil sa 'yo, tayo ang pinakamagandang booth dito sa main quadrangle!”

“Tulong-tulong tayo rito, Babi!” masaya kong sagot.

Eksaktong 8:30 AM nang magsimula ang Opening Ceremony sa main stage. Nagtipon ang lahat ng estudyante, professors, at university officials.

Sa gitna ng stage, nakatayo ang mga faculty advisers. At syempre, nakatayo roon si Levi.

Suot niya ang kaniyang tailored dark navy suit, malinis ang gupit ng buhok, at nakasalamin. Nakatayo siya nang tuwid at pormal habang nakikinig sa speech ng Dean. Habang nagpapalakpakan ang mga tao, dahan-dahang gumala ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa gitna ng libu-libong estudyante... hanggang sa huminto ang tingin niya sa mismong kinaroroonan ko.

Nakatayo ako sa tabi ni Julian. Nakatutok ang tingin ni Levi sa braso ni Julian na bahagyang nakadapat sa likod ng balikat ko para protektahan ako sa siksikan ng mga tao.

Naramdaman ko ang biglaang paglamig ng titig niya kahit napakalayo namin sa stage. Iniwas ko agad ang tingin ko at pilit na tumawa sa sinasabi ni Julian.

Tumingin ka kung gusto mong tumingin, Levi. Wala akong pakialam sa 'yo ngayon.

Naging napakabusy ng buong umaga at tanghali. Ang BM booth ang naging pinakapopular na kainan at tambayan sa buong festival! Mahaba ang pila ng mga estudyante na gustong bumili ng cold brew at pastries. Patakbo-takbo ako mula sa register papunta sa stockroom para mag-refill ng supplies.

Alas-tres ng hapon, habang nag-aayos ako ng mga paper cups sa ilalim ng counter, may biglang huminto na magandang pares ng leather shoes sa harap ng booth.

Napa-angat ako ng tingin.

Nakatayo si Levi. Hubad na ang kaniyang suit jacket at nakatupi ang sleeves ng kaniyang polo. May hawak siyang clipboard at fountain pen.

“Is the inventory holding up, Miss Santos?” malamig niyang tanong habang isinusulat ang nimero sa kaniyang sheet.

Inayos ko ang tayo ko at pinag-cross ang braso ko. “Yes, Professor Hoffman. High sales, zero delay, at sapat na sapat ang supplies na inayos ko kagabi. Anything else?”

Tinitigan niya ako mula sa malapit. Nakita niya ang kaunting pawis sa noo ko at ang namumula kong pisngi sa pagod. Dahan-dahan niyang ibinaba ang clipboard at kumuha ng isang malinis na bottled water mula sa kaniyang coat pocket... isang mamahaling brand ng mineral water na paborito kong inumin sa Germany.

Ibinaba niya iyon sa ibabaw ng counter.

“Drink. You look like you're about to pass out,” malamig niyang usal nang hindi nakatingin sa akin.

Napatitig ako sa bote ng tubig. Paborito kong tubig? Paano niya nalaman na 'to ang iniinom ko?!

Pero bago pa man ako makapagsalita, biglang lumapit si Julian dala ang dalawang baso ng freshly blended fruit smoothie.

“Natasha! Heto, uminom ka muna ng mango smoothie para magkaroon ka ng energy!” masayang alok ni Julian habang iniaabot ang baso sa akin.

Tumingin si Levi sa mango smoothie, pagkatapos ay sa bote ng mineral water na ibinaba niya, at huling tumitig sa akin.

Hindi ko ginawad ang kamay ko sa mineral water niya. Sa halip, kinuha ko ang smoothie mula kay Julian at ngumiti nang napakatamis. “Thank you, Julian! Refreshing nito!”

Nakita ko ang mabilis ngunit matinding pagtiim ng panga ni Levi. Ang kaniyang mga mata ay dumaan sa isang matalim at madilim na kilabot bago niya mabilis na kinuha pabalik ang bote ng tubig sa counter.

“Keep the booth organized,” maikling sabi ni Levi bago tumalikod at naglakad palayo nang napakabilis.

Napatingin si Julian sa likod ng naglalakad na professor. “Galit ba si Prof. Hoffman? Bakit parang lalong uminit ang ulo niya?”

Natawa ako nang mahina habang hinihigop ang smoothie. “Hayaan mo siya. Mainitin talaga ang ulo niyan.”

Dumating ang gabi. 7:00 PM na at opisyal nang nagsara ang mga booths para sa gaganaping Fireworks Display at Grand Musical Concert sa main athletic field.

Inayos na namin ang pagsasara ng BM booth. Lahat ng gamit ay nai-lock na at naisumite na ang sales report sa Dean's Office.

“Natasha, ready ka na?” tanong ni Julian habang naghihintay sa labas ng booth. Nakasuot na siya ng simpleng casual jacket at may dalang picnic mat.

“Yes! Tara na!” masaya kong sagot.

Sabay kaming naglakad papunta sa main field. Libu-libong estudyante at bisita ang nakaupo na sa damuhan, kumakain ng cotton candy, at naghihintay sa simula ng fireworks. Masaya ang buong kapaligiran. Nakahanap kami ni Julian ng magandang pwesto sa gitna ng field, malapit sa isang malaking puno.

Inilatag ni Julian ang picnic mat at umupo kami nang magkatabi.

“Gosh, nakakapagod ngayong araw pero sobrang saya!” sabi ko habang nakatingin sa madilim na kalangitan.

Tumingin sa akin si Julian. Sa ilalim ng makukulay na ilaw ng campus, mas lalong naging magaan at guwapo ang kaniyang mukha. “I’m really glad I met you this semester, Natasha. To be honest... nung una kitang makita sa hallway, gusto na talaga kitang makilala nang husto.”

Mabilis na uminit ang pisngi ko sa sinabi niya. “Julian...”

Dahan-dahang inabot ni Julian ang kamay ko na nakapatong sa mat at hinawakan iyon nang marahan. “I know busy ka sa studies mo at mukhang maraming ipinagagawa sa 'yo si Prof. Hoffman, pero sana magkaroon pa tayo ng maraming oras na katulad nito.”

Ngumiti ako at tutugon na sana ako nang...

Nagsimula na ang fireworks display! Bumukadkad sa madilim na kalangitan ang naglalakihang ilaw na kulay ginto, pula, at asul. Ang buong field ay napuno ng hihiyawan at palakpakan ng mga estudyante.

Sumandal ako nang kaunti at nakatingin sa langit. Hawak pa rin ni Julian ang kamay ko. Pakiramdam ko sa mga sandaling 'yon, malaya ako. Walang pakialam sa problema sa pamilya, walang takot sa matandang ipakakasal sa akin, at walang Levi Hoffman na nanggagambala sa akin.

Pero sa hindi inaasahang pagkakataon... lumingon ako sa may VIP pavilion na nakatayo sa dulo ng field.

Nakatayo doon si Levi.

Nakasandal siya sa wooden railing, nakapasok ang dalawang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks, at hindi sa langit nakatingin.

Nakatitig siya nang deretso sa kinaroroonan namin ni Julian.

Kahit napakalayo niya at napakaraming tao sa pagitan namin, kitang-kita ko ang kaniyang anyo sa ilalim ng liwanag ng fireworks. Walang kahit anong ngiti o saya sa kaniyang mukha. Ang kaniyang mga mata ay nakatutok sa magkahawak naming kamay ni Julian.

Ang kaniyang aura ay parang isang bagyong tahimik na nag-iipon ng lakas bago sumabog.

Napatitig ako sa kaniya. Biglang bumigat ang dibdib ko. Bakit ganoon ang tingin niya sa akin? Bakit parang sa kabila ng kaniyang pagsusungit at pagiging demonyo... may kakaibang pait sa kaniyang mga mata?

Ibinaba ko ang tingin ko at dahan-dahang inalis ang kamay ko sa pagkakahawak ni Julian.

“Natasha? Okay ka lang?” tanong ni Julian habang tumitingin sa akin.

Pilit akong ngumiti. “A-Ah, oo! Ang ganda lang ng fireworks!”

Nang muli akong tumingin sa VIP pavilion... wala na roon si Levi.

10:00 PM nang matapos ang buong festival. Nagpaalam na ako kay Julian at kay Babi. Dahil ayokong makipag-away o gumawa ng eksena sa campus, mabilis akong sumakay ng taxi pabalik sa penthouse sa BGC.

Habang nasa biyahe, nanginginig ang mga kamay ko. Inaasahan kong panibagong galit, banta, at sigawan ang bubungad sa akin pagpasok ko sa condo. Inihanda ko na ang sarili ko para makipag-away sa kaniya!

Bumukas ang electronic lock ng main door. Pumasok ako sa penthouse.

Malamig at tahimik ang buong lugar. Ang tanging ilaw lang ay ang maliit na lamp sa may living room.

Nadatnan ko si Levi na nakaupo sa sofa. Nakabukas ang unang tatlong butones ng kaniyang white polo shirt, nakatupi ang sleeves, at may hawak siyang baso ng whiskey. May kalahating bote na ng alak ang nakalapag sa glass table sa harap niya.

Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin nang marinig niya ang mga hakbang ko. Inalis niya ang kaniyang salamin at ibinaba iyon sa table.

Pumutok ang isang napakatinding katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Humarap ako sa kaniya, itinayo ang aking baba, at inihanda ang sarili ko sa kaniyang mga banta.

“Napanood ko ang fireworks kasama si Julian,” maanghang at matapang kong panimula. “Hawak niya ang kamay ko buong gabi. At masayang-masaya ako. Sige, tawagan mo na si Daddy! Isumbong mo na ako! Wala na akong pakialam!”

Tinitigan ako ni Levi.

Inaasahan kong magagalit siya, isisigaw ang pangalan ng tatay ko, o gagamitin ang kaniyang karaniwang cold threats. Pero wala. Wala sa mga iyon ang nangyari.

Dahan-dahan siyang tumayo mula sa sofa. Medyo may kaunting paggewa sa kaniyang mga hakbang... halatang marami-rami na siyang nainom na whiskey. Inilapag niya ang baso sa table at dahan-dahang naglakad papalapit sa akin.

Pinalibutan ako ng amoy ng matapang na alcohol at kaniyang pamilyar na pabango. Huminto siya isang pulgada na lang ang layo sa akin, pinalilibutan ako ng kaniyang dambuhalang katawan.

Iniyuko niya ang kaniyang ulo. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata na laging malamig at matigas... ay ngayon ay puno ng matinding dilim, pagod, at isang nakatagong matinding emosyon na hindi ko mawari.

“Did you enjoy it, Natasha?” bulong niya sa isang napakalalim, paos, at baritonong boses na nagpatahimik sa buong pagkatao ko.

Napakurap-kurap ako. “W-What?”

“Did you enjoy holding his hand while looking at the sky?” patuloy niya, pabalik-balik ang tingin sa mga mata ko at sa mga labi ko.

Napakapit ako sa strap ng bag ko. “Bakit ba pakialam mo?! Buhay ko 'to! At gaya ng sinabi ko sa 'yo... wala kang karapatang pakialaman ako!”

Dahan-dahan niyang inilabas ang kaniyang kamay mula sa bulsa. Inangat niya iyon at marahang idinikit ang kaniyang malalaking daliri sa gilid ng leeg ko, habang ang kaniyang hinlalaki ay marahang humahaplos sa ibabang bahagi ng aking labi.

Napatigil ang paghinga ko. Uminit ang buong katawan ko sa biglaang paghawak niya.

Tinitigan niya ang mga labi ko habang nagpapatuloy sa kaniyang paos na pabulong na salita:

“I gave you a place to sleep. I feed you. I protect you from your father every single day...” mahinang asik niya, nararamdaman ko ang kaniyang mainit na paghinga sa mukha ko. “...and yet you look at him the way you used to look at no one.”

Nanlaki ang mga mata ko. Anong sinasabi niya?!

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya sa leeg ko at humakbang paatras. Inayos niya ang kaniyang gulo-gulong polo shirt at tinitigan ako nang may pabalik na coldness sa kaniyang mukha... pero kitang-kita pa rin ang pait sa kaniyang mga mata.

“Go to your room, Miss Santos,” malamig niyang utos habang tumatalikod papunta sa kaniyang opisina. “You have a lot of chores to finish tomorrow morning.”

Isinara niya ang pinto ng opisina niya.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng dimly lit living room, hawak ang sarili kong leeg na ramdam ko pa rin ang init ng kaniyang mga daliri. Ang mabilis na pagtibok ng puso ko ay parang gustong lumabas sa dibdib ko.

Ano 'yon? Bakit siya uminom? At bakit... bakit ganun ang sinabi niya?!

Napakapit ako sa dibdib ko habang nakatitig sa sumarang pinto.

No, Natasha. Huwag kang magpaapekto sa kaniya. Galit siya dahil hindi ka sumusunod sa gusto niya. 'Yon lang 'yon!

Nakalabas ako ng kwarto kinaumagahan nang may mabigat na dibdib. Halos hindi ako nakatulog dahil sa nangyari kagabi. Ang lamig ng kamay ni Levi sa leeg ko, ang amoy ng whiskey, at ang paos niyang boses habang sinasabing “You look at him the way you used to look at no one”... paulit-ulit 'yong nagre-play sa utak ko na parang sira-sirang plaka.

Nadatnan ko si Levi sa kitchen island.

Naka-suot na naman siya ng kaniyang pormal na polo shirt at slacks, maayos ang buhok, at nakasalamin habang humihigop ng kape. Para siyang walang ginagawang kahit anong mali kagabi. Para bang hindi siya uminom ng kalahating bote ng whiskey at para bang hindi siya nagbitiw ng mga salitang nagpabaliw sa isip ko magdamag.