Mark Me, Professor

CHAPTER 10

“Good morning, Miss Santos,” malamig niyang boses nang hindi man lang nag-aangat ng tingin mula sa kaniyang tablet. “You’re late by fifteen minutes.”

Naningkit ang mga mata ko. Bumabalik na naman ang matinding inis ko sa kaniya.

“Hindi ako late! Linggo ngayon, Levi!” asik ko habang naglalakad papalapit sa dispenser para kumuha ng tubig. “Wala tayong klase at tapos na ang festival! Pwede ba, kahit ngayon lang, bawasan mo 'yang kasungitan mo?!”

Ibinaba niya ang kaniyang tasa ng kape. Dahan-dahan siyang tumingin sa akin. Wala ni katiting na bakas ng alak o emosyon sa kaniyang mga mata. Bumalik na naman siya sa pagiging pader na gawa sa yelo.

“Being a housekeeper is a full-time commitment, Natasha,” kalmado niyang sabi. “At dahil natapos na ang festival, marami tayong kailangang linisin. The living room rug needs deep cleaning, the balcony glass needs wiping, and I need the mid-term syllabus encoded before 5:00 PM.”

Napa-nganga ako sa kaniya. “What?! Deep cleaning?! Balcony glass?! Mid-term syllabus?! Ako lahat 'yan?!”

“Who else lives here with me?” maikling tanong niya sabay tayo mula sa bar stool. “Do your job, Miss Santos. At huwag mong kalilimutang i-load sa dishwasher ang mga ginamit kong plato.”

Bago pa man ako makapagmura sa harap niya, tumalikod na siya at pumasok sa home office niya.

Padabog na sumara ang pinto.

Nagtatarang ako sa inis habang nakatayo sa tapat ng counter. “Bwisit ka talaga, Levi Hoffman! Napakagaling mong magpanggap na walang nangyari kagabi! Bwisit! Bwisit!”

Dumaan ang buong linggo na halos hindi kami nag-uusap nang matagal sa condo. Sa tuwing magtatama ang mga mata namin, mabilis siyang nag-iiwas ng tingin o kaya naman ay nagbibigay agad ng bagong utos o babasahin para sa klase.

Sa campus naman, lalong naging busy ang lahat para sa preparation sa Mid-term Examinations.

Araw-araw kaming magkasama ni Julian sa library para mag-review. Masayang kasama si Julian. Mabait siya, palaging nagpapadala ng iced coffee at snacks, at palaging nag-aalok na ihatid ako. Pero sa tuwing hawak niya ang kamay ko o kaya’y nakatitig siya sa akin habang nag-aaral kami, hindi ko maiwasang makaramdam ng kaunting guilt.

Erase! Erase! Bakit ako magkaka-guilt?! Wala namang kami ni Levi! At wala siyang karapatang kontrolin kung sino ang gusto kong makasama!

Biyernes ng hapon. Katatapos lang ng huling lecture sa BM 101.

Nang makalabas ang karamihan sa mga estudyante, naiwan kami ni Babi para mag-ayos ng mga gamit.

“Natasha! Samahan mo naman ako sa Student Center, oh!” aya ni Babi habang isinusukbit ang bag niya. “Kukunin ko lang 'yung clearance form ko para sa scholarship application!”

“Sige, tara!” sagot ko.

Habang naglalakad kami sa kahabaan ng Student Center hallway, nakasalubong namin si Julian. Suot niya ang kaniyang varsity jacket at may hawak na dalawang binder ng lecture notes.

“Natasha!” masayang tawag ni Julian nang makita ako. “Galing lang ako sa Dean’s office. Are you free tonight? May panibagong indie film fest sa BGC! 'Yung hindi natin natuloy noong nakaraang linggo... baka pwedeng ngayon na lang tayo tumuloy?”

Napatigil ako. Tumingin ako kay Julian. Sobrang sincere ng mukha niya at halatang gusto niya talagang makapagsama kaming dalawa nang walang istorbo.

Sumagi na naman sa isip ko ang mukha ni Levi at ang kaniyang mga banta. Pero nag-init ang ulo ko. Bakit ako papayag na kontrolin niya uli ang gabi ko?!

“Sure, Julian!” masayang sagot ko. “I’d love to go! Walang makakapigil sa akin ngayon!”

Kumislap ang mga mata ni Julian. “Awesome! Sunduin kita sa Shell station malapit sa BGC at 6:30 PM, okay?”

“Deal!” nakangiti kong sabi.

Eksaktong 5:30 PM nang makauwi ako sa penthouse. Mabilis akong pumasok sa kwarto ko para magpalit ng damit. Nagsuot ako ng isang simpleng black fitted dress, denim jacket, at sneakers. Inayos ko ang buhok ko at naglagay ng kaunting makeup.

Nang lumabas ako ng kwarto dala ang maliit kong shoulder bag, nadatnan ko si Levi sa living room.

Nakatayo siya sa tapat ng glass wall window, nakatingin sa mga ilaw ng BGC, at may hawak na tasa ng kape. Hubad na ang kaniyang suit jacket at nakatupi ang sleeves ng kaniyang polo shirt.

Nang marinig niya ang tunog ng sapatos ko, dahan-dahan siyang lumingon.

Huminto ang mga mata niya sa suot kong black dress. Ang kaniyang mga asul-berdeng mata ay unti-unting dumilim, at ang kaniyang jawline ay kapansin-pansing nagtiim.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa ng kape sa glass table.

“Where are you going, Miss Santos?” malamig at baritono niyang tanong.

Inayos ko ang strap ng bag ko at itinayo ang aking baba. “Lalabas ako. May date kami ni Julian ngayong gabi. At natapos ko na ang lahat ng gawaing-bahay, kaya wala ka nang pwedeng idahilan.”

Isang matalim na titig ang ibinigay niya sa akin. Naglakad siya nang mabagal papalapit sa kinaroroonan ko sa gitna ng sala. Ang bawat hakbang niya ay may dalang matinding pressure na nagpatahimik sa paligid.

“No,” maikli niyang sagot nang makatapat siya sa akin.

Natawa ako nang mapakla. “Anong 'No'?! Levi, palagi na lang bang 'No'?! Sabado at Linggo lang ang nakasulat sa kontrata natin na dapat akong maglinis! Biyernes ng gabi ngayon! May sarili akong buhay!”

“I said no, Natasha,” pabulong niyang uulit sa isang napakalalim na boses. “You have exam reviews to finish for BM 101.”

“Mag-e-exam review ako kasama si Julian!” sigaw ko sa kaniya, pumutok na ang pasensya ko. “Napakasama ng ugali mo! Ginagawa mo lang 'to dahil ayaw mong makakita ng ibang lalaking kasama ko! Ano ba talagang problema mo sa akin, Levi?!”

Pumutok ang matinding katahimikan sa buong penthouse.

Tinitigan ako ni Levi nang walang kukurap-kurap. Ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding galit, pigil na emosyon, at ang pamilyar na malamig na kontrol.

Dahan-dahan niyang inilabas ang kaniyang smartphone mula sa bulsa ng kaniyang slacks. Hinawakan niya iyon sa tapat ng mukha ko at dahan-dahang pinindot ang screen.

Bumungad uli ang contact name. Richter, Richard - Mobile “One call, Natasha,” pabulong at baritono niyang banta habang nakatitig sa akin. “One call, and your father will have a private jet waiting for you at NAIA tomorrow morning. Is this date worth going back to Germany for?”

Napakapit ako sa strap ng bag ko hanggang sa mamuti ang mga kuko ko. Ang matinding galit, inis, at kawalan ng magawa ay pumatak sa dibdib ko. Nanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig sa kaniya.

“Napakademonyo mo...” nanginginig kong bulong, nararamdaman ang pag-init ng mga mata ko. “Ganyan ka ba talaga kasama?! Bakit ayaw mo akong paalisin rito?! Bakit ayaw mo akong hayaang maging masaya?!”

Tinitigan niya ang nangingilid na luha sa mga mata ko. Walang kahit anong pagbabago sa kaniyang malamig na mukha.

Ibinaba niya ang kaniyang phone at isinuksok pabalik sa bulsa.

“Take off the jacket, Miss Santos,” malamig niyang utos habang tumatalikod papunta sa kaniyang home office. “You have five chapters to read tonight.”

Padabog na sumara ang pinto ng kaniyang opisina.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala, umiiyak sa sobrang galit at inis. Padabog kong itinapon ang denim jacket ko sa sofa at inilabas ang phone ko para mag-text kay Julian:

Julian, I'm so sorry... nagkaroon uli ng biglaang emergency sa department requirement ko. I can't make it tonight. So sorry talaga.

Napaupo ako sa carpet sa tabi ng sofa, isinubsob ang mukha sa mga tuhod ko, at umiyak nang mahina.

Bwisit ka, Levi Hoffman. Nauurat na nauurat na ako sa 'yo! Hinding-hindi kita mapapatawad sa ginagawa mo sa akin!

Lunes ng umaga. Simula na ng Mid-term Examination Week sa Buendia University.

Dahil sa puyat at sa naganap na sagutan namin ni Levi noong Biyernes, medyo masama ang pakiramdam ko. Pero hindi ko pwedeng idahilan 'yon. Ang Mid-terms ang may pinakamalaking porsyento sa final grade namin sa BM 101 at sa iba pang major subjects. Kung bumagsak ako rito, mawawalan ng saysay ang lahat ng pagtitiis ko sa condo ni Levi.

Mabilis akong naglakad papunta sa third-floor study lounge ng Business Management Building.

Nadatnan ko roon si Babi na nakaupo sa isang corner table. May dalawang malalaking highlighter highlighter pens sa kamay niya... pula at dilaw... habang may nakabukas na tatlong makapal na textbooks at seryosong nag-a-outline sa kaniyang iPad.

“Babi!” bati ko habang ibinabagsak ang bag ko sa bakanteng upuan sa harap niya.

Napa-angat ng tingin si Babi. Namumula ang mga mata niya sa puyat. “Girl! Salamat at dumating ka na! Mababaliw na ako rito sa Cost Accounting at Market Valuation! Bakit ba kasi kailangang sabay-sabay ang exams ngayong linggo?!”

Natawa ako nang mahina habang inilalabas ang sarili kong notebook. “Ganyan talaga sa college. Pero huwag kang mag-alala, tutulungan kita sa Market Valuation. 'Yan 'yung pinalabas ni Prof. Hoffman noong nakaraang linggo.”

Kumislap ang mga mata ni Babi. “Talaga?! Naku, Natasha, hulog ka talaga ng langit! Tulungan mo ako sa Discounted Cash Flow at Net Present Value formulas! Mamatay-matay ako kagabi sa pag-memorize pero hindi ko talaga magets kung bakit kailangang i-discount ang future cash flows!”

Inilapit ko ang notebook ko sa kaniya at kumuha ng ballpen.

“Makinig ka, Babi. Madali lang 'yan kung iisipin mo sa totoong buhay,” paliwanag ko sa kaniya sa simpleng paraan. “Ang peso ngayon ay mas mahalaga kaysa sa peso bukas dahil sa inflation at opportunity cost. So, when you calculate Net Present Value (NPV), pinag-aaralan mo lang kung ang kikitain ng isang negosyo sa hinaharap ay mas malaki kaysa sa perang gagamitin mo sa pagpundar nito ngayon. Kapag positive ang NPV, ibig sabihin magandang investment 'yon!”

Napanganga si Babi habang nakatingin sa notebook ko, bago mabilis na isinulat ang sinabi ko. “OMG... bakit nung ipinaliwanag mo, naintindihan ko agad sa loob ng dalawang minuto?! Nung si Prof. Hoffman ang nag-lecture sa board, pakiramdam ko parang Latin 'yung sinasalita niya!”

Napangiti ako nang kaunti. Siyempre, kabisado ko 'yon dahil bukod sa tinuturo iyon sa Germany, paulit-ulit 'yon na ipinabasa at ipina-encode sa akin ng demonyong propesor sa condo gabi-gabi!

“O, sige, subukan natin 'tong problem number three,” tuloy ko habang nagbibigay ng sample problem.

Habang busy kami sa pag-review, may biglang naglapag ng dalawang canned iced coffees at dalawang pack ng chocolate biscuits sa mesa namin.

Napa-angat kami ng tingin.

Nakatayo doon si Julian. Suot niya ang kaniyang neat white polo at navy slacks, maayos ang buhok, at may dala-dalang reviewer folder.

“Good morning, girls,” nakangiting bati ni Julian. “Nakikita ko na mula sa malayo ang Usok mula sa mga utak niyo, kaya nagdala ako ng pampagising.”

“VP Julian! Savior ka talaga!” tili ni Babi sabay hablot sa iced coffee. “Hinihiram ko lang sandali si Natasha para sa crash course ko sa Valuation!”

Ngumiti si Julian at umupo sa tabi ko. “No worries! Actually, kaya rin ako napadaan kasi gusto kong ipaalala na pagkatapos ng Mid-terms ngayong Huwebes, magkakaroon ng official announcement para sa Annual Leadership & Business Immersion Camp sa Batangas!”

Nanlaki ang mga mata ni Babi. “Hala! 'Yung out-of-town immersion training natin sa dalampasigan?!”

“Yes!” sagot ni Julian habang tumitingin sa akin. “Three days and two nights 'yon sa isang beach resort seminar venue. Covered ng university ang accommodation. May team-building activities, business simulation games sa gabi, at bonfire social night. At siyempre... bilang Student Council officers, kami ni Natasha ang magse-serve bilang student coordinators.”

Napatingin ako kay Julian. Isang out-of-town camp?! Ibig sabihin, tatlong araw akong malalayo sa condo at sa pangingialam ni Levi?!

“Talaga?! Lahat ng BM students kasama?!” masaya kong tanong.

“Lahat ng second-year at third-year BM students,” tango ni Julian. “And the best part? Ang lead faculty adviser at guest lecturer para sa buong immersion camp... si Prof. Hoffman.”

Biglang nabulunan si Babi sa iniinom niyang kape. “Ahem! Ahem! Si Prof. Hoffman?!”

Napatigil din ako. Mabilis na napawi ang ngiti sa mukha ko. Seryoso ba?! Kasama rin siya sa Batangas?!

Bago pa man ako makapagtanong uli, narinig namin ang pamilyar at mabigat na mga hakbang mula sa hallway.

Nakatayo sa pintuan ng study lounge si Levi. Suot ang kaniyang tailored dark blue suit, hawak ang kaniyang leather briefcase at exam envelopes. Nakatitig siya sa pwesto naming tatlo... partikular sa pagkaka-upo ni Julian sa tabi ko at sa mga canned coffees sa mesa.

Dahan-dahan siyang naglakad papasok sa lounge. Tumahimik ang iba pang mga estudyanteng nag-aaral sa paligid.

“Mr. Alcaraz, Miss Santos, Miss Babi,” malamig na boses ni Levi habang humihinto sa tapat ng mesa namin. “The mid-term exam for BM 101 will start in ten minutes at Amphitheater B. I suggest you pack your reviewers and head to your assigned seats immediately.”

“Yes, Prof,” mabilis na sagot ni Julian habang tumatayo at inaayos ang kaniyang mga gamit. “Nagbibigay lang po ako ng reminder tungkol sa Immersion Camp ngayong weekend.”

Tinitigan ni Levi si Julian, bago inilipat ang kaniyang mga asul-berdeng mata sa akin. Tinitigan niya ang mga highlighter mark sa mga kamay ko at ang mga librong nakabukas.

“I hope you studied well, Miss Santos,” bulong ni Levi sa isang napakalalim at baritonong boses na kami lang ni Babi ang nakarinig. “Because I personally formulated the essay questions for today's exam.”

Kinabahan ako bigla, pero agad kong pinalitan 'yon ng matapang na titig. Pinag-cross ko ang mga braso ko at itinayo ang aking baba.

“Naghanda ako nang husto, Professor Hoffman,” maangas kong sagot. “Maitatabla ko ang score ko ngayong araw.”

Isang halos hindi mapansin na kislap ng interes ang dumaan sa mga mata ni Levi bago siya dahan-dahang tumalikod.

“We’ll see,” maikli niyang sabi habang naglalakad palabas ng study lounge.

Nang makalayo siya, mabilis na humawak si Babi sa braso ko at bumulong nang nanginginig: “Girl... bakit pakiramdam ko hindi lang exam ang naghihintay sa 'yo rito... pati sa Immersion Camp sa Batangas, may gyera ding magaganap?!”

Napatingin ako sa pintuang pinanggalingan ni Levi.

Magkagyera man sa exam o sa Batangas, hindi ako uurong sa 'yo, Levi.

Alas-siyete pa lang ng umaga ng Martes, tila nag-alburoto na ang buong ikatlong palapag ng Business Management Building. Ito ang ikalawang araw ng Mid-term Examination Week, at ngayon ang nakatakdang schedule para sa pinakakinatatakutang asignatura ng buong departamento... ang Advanced Financial Analysis and Corporate Valuation na itinuturo ng walang iba kundi ang pinakamatigas at pinakamalamig na faculty advisor ng Buendia University, si Professor Levi Hoffman.

Sa kahabaan ng malawak na hallway patungo sa Amphitheater A, makikita ang iba't ibang eksena ng matinding panic ng mga estudyante. May mga nakasandal sa pader habang mabilis na nag-uumapaw ang laway sa pagso-solve ng mga formula sa kanilang financial calculators, may mga nakaupo sa semento habang pilit na inuunawa ang mga cash flow diagrams, at mayroon ding tulad ni Babi na halos maiyak na habang hawak ang kaniyang reviewers.

“Natasha! Mamamatay na talaga ako!” hiyaw ni Babi habang nanginginig na nakahawak sa dalawang balikat ko. Nagmumukha na siyang panda dahil sa maitim na bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata mula sa pagpupuyat. “Yung formula para sa Weighted Average Cost of Capital (WACC)... bakit biglang nawala sa utak ko?! Natasha, paano kapag bumagsak ako?! Kakainin ako nang buhay ng pamilya ko! At mas malala... kakainin ako nang buhay ni Prof. Hoffman sa recitation next week!”

Natawa ako nang mahina habang inaayos ang pagkakasabit ng aking sling bag. Kinuha ko ang reviewer notebook ko mula sa bag at mabilis na binuksan sa pahina kung saan nakasulat ang mga summary formulas.

“Huminahon ka, Babi,” nakangiti kong paalala habang itinuturo ang nakatagol na sulat-kamay. “Ihinga mo nang malalim 'yan. Tandaan mo lang ang basic structure: ang WACC ay ang kabuuang gastos ng kumpanya para sa kaniyang capital... pinagsamang Cost of Equity at Cost of Debt. Eto oh, tingnan mo...

$$text{WACC} = left(frac{E}{V} times Reright) + left(frac{D}{V} times Rd times (1 - Tc)right)$$

Basta huwag mong kakalimutang i-multiply sa $(1 - Tc)$ ang Cost of Debt dahil may tax shield tayo, okay? Napakadali lang kapag pumasok na sa sistema mo ang konsepto ng tax deduction.”

Napa-nganga si Babi habang nakatingin sa akin, tila nakakita ng isang nilalang mula sa ibang planeta. “Gosh, Natasha... paano mo nagagawang maging parang ordinaryong resipe lang ng pancake ang mga nakakamatay na formulas na 'yan?! Nakakalimutan ko minsang lumaki ka pala sa Germany at parang nursery rhyme lang sa 'yo ang corporate finance!”

Bahagya akong napangiti nang pait. Kung alam mo lang, Babi... hindi lang ako sa Germany natuto nito. Buong gabi rin akong pilit na pinaliliwanagan at pinagsasagutan ng mga case studies ng nag-iisang demonyo ng BGC.