Mark Me, Professor

CHAPTER 2

CHAPTER 2

Nakatayo pa rin ako sa gitna ng walang taong lecture hall, tila nakatali ang dalawang paa ko sa sahig. Ang lamig ng aircon na kanina lang ay hindi ko pinapansin, ngayon ay nanunuot na sa balat ko.

“I know a lot of things, Natasha. Especially when it involves you.”

Paulit-ulit na umaalingawngaw sa utak ko ang huling sinabi ni Levi bago siya lumabas. Paano niya nalaman na frozen ang bank accounts ko? Paano niya nalaman na nagtatago ako sa pamilya ko at nakatira lang sa isang budget hotel?!

Inilagay ko ang dalawang kamay sa aking mukha at pilit na huminga nang malalim. “Gosh, Natasha! Pull yourself together!” bulong ko sa sarili ko.

Hindi ako pwedeng mag-panic. Feisty ako, maarte, at hindi madaling matinag! Kung iniisip ng Professor Hoffman na 'yon na maiintimidate niya ako dahil lang naging mas matangkad at mukha na siyang kaaya-aya ngayon, nagkakamali siya! I am Natasha Santos-Richter, and I do not bow down to anyone, no! Lalo na sa lalaking tinawag kong payatot tatlong taon na ang nakararaan!

Subalit nang buksan ko ang zipper ng aking shoulder bag at tiningnan ang laman ng wallet ko, mabilis na nawala ang lahat ng pride sa katawan ko.

May limang daang piso na lang ako. Five freaking hundred peso! Saan aabot ‘to? Lola naman, e! Ang sabi mo mabubuhay dito kapag nagtanim? Saan ako magtatanim dito? Puro simento!

At hinding-hindi ko pwedeng ipaalam kahit kanino. Ayokong magmukhang kaawa-awa.

Gutom na gutom na ako, pero kailangan kong magtipid dahil bukas na bukas din ay ilalabas na ako sa hotel room ko.

Lalabas na sana ako ng pintuan nang biglang bumukas ito at pumasok si Babi na may hawak na dalawang plastic cup ng iced tea at dalawang wrapped sandwich.

“Natasha! OMG, akala ko kinain ka na ng buhay ni prof natin!” nag-aalalang sabi ni Babi habang inihahandog sa akin ang isang drink at sandwich. “Nakita ko siyang lumabas kanina, mukhang napakaseryoso! Ano bang pinag-usapan niyo? Bakit namumutla ka?”

Tumingin ako sa pagkain na hawak niya. Awtomatikong kumalam ang tiyan ko nang napakalakas na rinig na rinig sa buong tahimik na silid.

Mabilis na namula ang mga pisngi ko sa hiya. “I... uhm...”

Natawa nang mahina si Babi at mabilis na itinulak ang sandwich sa mga kamay ko. “Kainin mo na 'yan! Bumili na ako para sa 'yo kasi narinig ko kanina nung papasok tayo na gutom ka na. Treat ko na 'to as new friends!”

Napatingin ako sa kaniya, nangingilid ang kaunting luha sa mga mata ko na mabilis kong pinunasan. Buong buhay ko sa Germany, purong pangbubully at inggit lang ang nakuha ko mula sa mga nakakasama ko dahil sa hitsura ko. Pero itong babaeng kaka-kilala ko lang ngayon, binilhan pa ako ng tanghalian nang walang hinihinging kapalit.

“Thank you, Babi...” mahina kong sabi habang kinakagatan ang sandwich. “And no, hindi naman ako inaway ni Professor Hoffman. May... sinabi lang siyang kaunting reminders tungkol sa registration papers ko.”

“Gano'n ba? Naku, lagot talaga tayo sa kaniya ngayong semester! Ang balita sa hallway, hindi raw 'yon nagpapasulat ng mga pangkaraniwang essay. Sobrang taas ng standards niya! Plus, balita rin sa faculty na naging guest speaker pa raw siya sa isang malaking economic forum sa Singapore bago siya lumipat dito bilang guest professor!” kwento ni Babi habang kumakain din.

Guest speaker sa Singapore? Pucha, anong ginagawa ng isang international economic speaker sa buhay ko?!

Sumipsip ako sa iced tea habang pilit na itinatago ang matinding pag-aalala sa mukha ko. Kailangan kong makahanap ng matutuluyan nang hindi naghihinala si Babi.

“Babi,” panimula ko habang naglalakad na kami palabas ng lecture hall papunta sa grounds ng campus. “May alam ka bang... uhm, condo o apartment malapit dito? Naghahanap kasi ako ng bagong malilipatan, ayoko na kasi sa hotel na tinutuluyan ko.”

Inayos ni Babi ang kaniyang pink backpack at tumango. “Ah, gusto mo ng sariling space? Marami naman sa paligid, pero karamihan may contract at kailangan ng reservation in advance. Bakit, kailan mo ba balak lumipat?”

“Ah... soon. As in very soon,” palusot ko habang nagde-kuwatro ng braso at naglalakad nang mabilis.Ayokong magtanong pa siya nang marami baka madulas ako at malaman niyang broke na ako.

Habang naglalakad kami sa ilalim ng puno ng acacia sa campus, biglang nag-vibrate ang phone ko sa bulsa. Mabilis ko itong inilabas, umaasang baka naawa na si Mommy at i unfreeze na ang bank accounts ko.

Pero hindi galing kay Mommy ang text. Unknown number ito.

Meet me at the Grand Tower Café across the university at 5:00 PM today. We need to settle something. - L. Hoffman

Halos maibuga ko ang iced tea na iniinom ko!

“What the hell?!” gulat kong bulalas.

“Bakit?! Sino 'yang nag-text?” usisa ni Babi habang nakikiusyoso sa screen ng phone ko.

Mabilis kong itinalikod ang screen. “N-nothing! Just an annoying promo text!”

Ano na naman ang kailangan sa akin ng Levi na 'yon?! Paano niya nakuha ang personal cell number ko?! Ah, right... siya ang professor ko at may access siya sa student portal. Unbelievable!

Buong hapon akong hindi nakapag-focus sa mga kasunod kong klase. Ang utak ko ay paikot-ikot lang sa kung anong pwedeng sabihin o gawin ni Levi sa akin mamayang alas-singko. Bakit niya ako gustong makipagkita sa labas ng university? Maghihiganti ba siya sa mga pang-iinsulto ko sa kaniya noon? O ipapadrop niya ako sa subject niya?!

Pagdating ng eksaktong 4:50 PM, nakatayo na ako sa tapat ng Grand Tower Café, isang mamahalin at glass-walled na coffee shop na tapat lang ng main gate ng campus. Nagpaalam na ako kay Babi na may kailangan lang akong asikasuhin. Paikot-ikot ako sa footbridge habang hawak ang strap ng aking bag.

“You're five minutes early, Miss Santos.”

Napatigil ako at mabilis na napalingon. Nakatayo sa likuran ko si Levi. Wala na ang kaniyang suit jacket, at nakatupi na hanggang siko ang mga sleeves ng kaniyang white dress shirt, exposing his toned, veins-lined forearms. Hawak niya ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang slacks habang nakatitig sa akin mula sa likod ng kaniyang salamin.

Napakalakas ng dating niya na halos makalimutan kong huminga sa loob ng tatlong segundo.

“I... I just happened to be around,” pagsisinungaling ko habang nagde-kuwatro ng braso at nakatayo nang matuwid. “Anong kailangan mo, Professor Hoffman? Kung tungkol 'to sa subject mo, pwede namang sa consultation hours sa faculty room.”

“It's not about the subject,” malamig niyang sagot habang itinuturo ang pinto ng café. “Let's talk inside. It's warm, and you look like you haven't eaten a proper meal since yesterday.”

Nasaktan ang pride ko sa sinabi niya, pero bago pa ako makapagreklamo ay nauna na siyang maglakad pumasok at pinagbuksan ako ng pinto.

Naupo kami sa isang secluded booth sa pinakasulok ng café. Agad na lumapit ang waiter at naglapag ng dalawang mamahaling black coffee at isang platter ng freshly baked pastries.

“I didn't order those,” mabilis kong sabi sa waiter.

“I ordered them for you,” putol ni Levi habang sumisipsip sa sarili niyang kape. Inilagay niya ang panyo sa kaniyang kandungan at sumandal sa leather chair. “Eat, Natasha. I know you only had a sandwich for lunch.”

Naningkit ang mga mata ko. “Are you stalking me?! Paano mo nalaman 'yan?!”

Isang maliit at nakakalokong ngiti ang lumitaw sa mga labi niya. “I have eyes, Miss Santos.”

Mabilis kong kinagatan ang isang croissant dahil sa sobrang gutom at inis. “Fine! You win! Nagtagumpay ka na sa pagkatao ko! Dati akong maarte na pinalayas ka sa date natin sa Munich, at ngayon ay miserable na ako sa harap mo. So ano na? Pagtatawanan mo na ba ako?”

Matagal siyang tumitig sa akin. Nawala ang pang-aasar sa kaniyang mga mata at napalitan ito ng isang seryoso at malalim na ekspresyon. Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang eyeglasses at inilapag iyon sa mesa.

“I didn't invite you here to laugh at you, Natasha,” mahina at baritono niyang sabi. “I invited you here to offer a solution to your problem.”

Napatigil ako sa pagnguya. “Solution? What solution?”

Inilabas niya mula sa kaniyang leather briefcase ang isang folder at inilapag ito sa harap ko.

“I need a housekeeper for my condominium unit near the campus,” panimula niya habang nakatitig nang diretso sa akin. “Someone who can manage the place, cook simple meals, and keep the secrets inside the house.”

Napakunot ang noo ko. “Housekeeper?! Me?! A housekeeper?!”

“Hear me out first,” putol niya sa reklamo ko. “The condominium has a guest room with its own bathroom. I am offering you free lodging, free food, a monthly allowance, and protection from your parents. In exchange, you will keep my place clean and stay out of my way when I'm working.”

Napatulala ako sa kaniya. Free lodging? Free food? Protection mula kina Mommy at Daddy?!

Iyon na ang eksaktong kailangan ko para makaligtas sa gutom at sa arranged marriage na itinatakas ko! Pero... makikitira ako sa iisang bubong kasama ang lalaking ininsulto ko noon at professor ko pa ngayon?!

“Are you crazy?!” bulong ko habang nakadungaw sa mesa. “Magkasama tayo sa iisang condo?! What if someone from the university finds out?! Pwede kang matanggal sa trabaho at pwede akong ma-expel!”

“No one will find out unless you shout it from the rooftops,” malamig niyang sagot. “The unit is under a private holding company name. No students go to that area. At tsaka, do you have any other choices, Natasha?”

Bahagya niyang iniyuko ang kaniyang ulo para magpantay ang mga mata namin.

“Bukas ng umaga, ilalabas ka na sa hotel mo dahil frozen ang cards mo. Wala kang ibang matutuluyan. So tell me... do you really have the luxury to decline my offer?”

Tila sinaksak ng katotohanan ang dibdib ko. Tamang-tama ang lahat ng sinabi niya. Wala na akong ibang matatakbuhan. Zero options.

“Bakit mo 'to ginagawa?” mahina kong tanong habang nakatitig sa mga asul-berde niyang mata. “Ininsulto kita tatlong taon na ang nakararaan. Tinawag kitang payat. Bakit mo ako tinutulungan ngayon?”

Bahagyang lumambot ang ekspresyon sa kaniyang mukha bago muling bumalik ang kaniyang seryosong aura. Inayos niya ang kaniyang salamin at muling isinuot ito.

“Let's just say... I don't like seeing things I once knew getting destroyed by bad decisions,” malamig niyang sagot habang itinutulak ang susi ng condo at ang kontrata sa harap ko. “You have until 8:00 PM tonight to sign that contract and pack your bags. I'll pick you up at your hotel.”

Nakatitig lang ako sa susi na nagniningning sa ilalim ng ilaw ng café.

Gutom, desperada, at walang ibang pag-asa... dahan-dahan kong inabot ang ballpen na inilapag niya.

It’s fine! Hindi naman ako imamaleta nito, ano? Konyat siya sa akin ng libo!

“Fine!” sambit ko. Actually marami pa akong tanong sa kaniya, hindi ko alam kung bakit siya narito sa Pinas at kung bakit ang fluent niya mag-Tagalog. Half ba siya? Bahala na! Kakagatin ko muna siya, este! Kakagatin ko muna ang offer niya.

Gosh! Cross your fingers! Bahala na!