แอบรัก

ปวดร้าวในใจ

Part กวิน

ผมยืนมองร่างบางที่โค้งตัวเอามือจับที่หัวเข่าตัวเองพลางหายใจถี่เพราะความเหนื่อ เธอพึ่งจะชนะการแข่งขันการแข่งวิ่งที่สิ้นสุดลงเมื่อกี้นี้ คณะของเธอกวาดรางวัลไปได้หลายรายการโดยมีเธอที่คว้าเหรียญทองมาได้ถึง 2 เหรียญเลยทีเดียว

เธอผู้อยู่ในใจของผม .... ผมคงได้แค่แอบมองเธออยู่ห่างๆแบบนี้ ตั้งแต่วันที่ไปดูเธอคัดตัว..ผมก็พยายามจะหลีกเลี่ยง ไม่อยากพบ ไม่อยากเจอหน้าเธอ เพราะไม่อยากให้หัวใจของตัวเองต้องปวดร้าว

ผมรู้...ผมคงเป็นได้แค่เพื่อนเธอ... ผมกำลังพยายามทำใจอยู่..ร่างบางที่ตอนนี้ยืนอยู่กับคนตัวสูงที่ผมเจอในวันนั้น ดูๆแล้วพวกเขาสองคนก็ดูเหมาะสมกันดี ไอ้หน้าหล่อนั่น..มันก็ดูแลเธอเป็นอย่างดี คอยหยิบผ้าให้ เอาน้ำมาให้ ... เห็นแล้วก็ปวดใจ..เห้อ....

" มึงมองอะไร " เสียงไอ้หมอกถามผม

" ..." ผมเงียบไม่ตอบคำถามของมัน สายตาของผมยังมองตรงไปที่สแตนด์ของคณะบริหาร

" มึงไม่ถาม ? " ไอ้วาฬที่วันๆมันไม่สนใจใครเอ่ยขึ้น

" ปกติมึงไม่ยุ่งเรื่องคนอื่น " ผมว่าให้มัน

" มึงก็ไม่เคยสนใจใคร...คนนี้ตัวจริง ? " มันว่า

" วันนี้มึงพูดเยอะนะ " ผมหันไปว่ามัน

" กูเป็นห่วงมึง " มันว่าและจ้องหน้าผม นานๆทีมันจะพูดกับผมแบบนี้ ผมไม่พูดอะไรแค่พยักหน้ารับรู้เท่านั้น

" พวกมึงพูดเรื่องไรกัน " ไอ้หมอกพูด

" เฮ้ยยย..พวกมึง มากินข้าว เดี๋ยวจะได้ไปเปลี่ยนชุดกัน " ไอ้นิวที่เดินเข้ามาพร้อมชมพูตะโกนเรียกพวกผม พร้อมกับที่ชมพูก็แจกข้าวกล่องที่รุ่นพี่ให้มาให้เพื่อนที่นั่งกันอยู่บนสแตนด์

บ่ายนี้พวกผมลงแข่งฟุตบอลซึ่งคณะของผมจับฉลากได้เข้าชิงรอบสุดท้าย ทำให้เราไม่ต้องแข่งในรอบที่สอง...และคณะที่เราจะชิงด้วยในปีนี้คือคณะบริหารหน่ะสิ..

:

:

:

15.00 น.

หลังจากกินข้าวเที่ยงเสร็จพวกผมก็เตรียมตัว เปลี่ยนชุด วอร์มร่างกายเพื่อรอเวลาแข่ง การที่พวกผมเป็นนักกีฬาฟุตบอลทำให้พวกเราไม่ต้องขึ้นสแตนด์ร้องเพลงเชียร์เหมือนเพื่อนปีหนึ่งคนอื่นๆ

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด..... พวกเราทั้งสองคณะต่างออกแรงวิ่งเพื่อแย่งชิงลูกบอลมาครอง การได้เป็นแชมป์ในการแข่งขันฟุตบอลของมหาวิทยาลัยถือเป็นความภูมิใจของพวกเราชาววิศวฯ และคณะของผมก็เป็นแชมป์มาหลายสมัย และในปีนี้ผมเองก็มั่นใจว่าพวกเราต้องชนะอีกเช่นเคย

:

:

:

" ไอ้วิน ครึ่งหลังเนี้ยมึงประกบไอ้หน้าหล่อๆตัวสูงๆคนนั้นนะ อย่าให้มันยิงประตูได้เด็ดขาด ส่วนมึงไอ้นิววิ่งแย่งลูกแล้วส่งให้ไอ้ฟ้ากะไอ้หมอกให้ได้ พวกมึงสองคนได้ลูกแล้วมีโอกาสยิงทันที...เข้าใจมั้ย " เสียงรุ่นพี่ปีสามที่เป็นกัปตันทีมว่า

" ครับ./ ครับ "

" เอาล่ะ ....สู้ๆ ชัยชนะต้องเป็นของเราโว้ยยย " กัปตันทีมส่งเสียงขึ้น

..................................

ปั๊ก .. เสียงไหล่ของผมกระแทกกับไหล่ของคนตัวสูงอีกคนที่ผมเองนึกอิจฉามันอยู่ในตอนนี้...ใช่ครับ..ไอ้หน้าหล่อนี่มันเป็นคนคนเดียวกับคนที่ได้ถือผ้าเช็ดหน้าของเธอ ผมแพ้มันในเกมส์ความรักแล้วแต่เกมส์กีฬาครั้งนี้ผมต้องชนะมันให้ได้

ตุ๊บ...ผมชนกระแทกมันอีกครั้ง

" .... " คราวนี้มันจ้องหน้าผม

" มึงมีอะไรกับเพื่อนกูรึป่าว " ร่างสูงของอีกคนวิ่งเหยาะๆ มาขนาบผมและเอ่ยถามขึ้น

" ป่าว " ผมตอบพลางจ้องกลับไปยังใบหน้าหล่อนั่น จะหาว่าผมขี้แพ้แล้วพาลก็ได้นะครับ ผมอิจฉามันที่ได้เป็นคนที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ

:

:

:

ปี๊ดดดดด....เสียงนกหวีดเป่าหมดเวลาดังขึ้นพร้อมกับเสียงโห่ร้องดีใจของเหล่าบรรดานักศึกษาจากฝั่งคณะวิศวฯ พวกผมเองที่เป็นนักกีฬาก็ดีใจไม่ต่างกันเพราะเป็นอีกปีที่พวกเรารักษาถ้วยแชมป์ฟุตบอลให้กลับไปอยู่ที่คณะได้

" ทำดีมากพวกมึง...ปีหน้าก็นำทีมแทนกูได้ละ " พี่กัปตันทีมเดินเข้ามาตบเข้าที่บ่าของพวกผมทีละคน

" เฮ้ยยยย..อย่าพึ่งกลับนะพวกมึงอ่ะ ขึ้นรับรางวัลแล้วถ่ายรูปกันก่อน " รุ่นพี่อีกคนตะโกนบอก

หลังจากขึ้นรับถ้วยรางวัลพร้อมเหรียญแห่งชัยชนะแล้ว ผมเก็บของและเดินกลับไปยังที่จอดรถของตัวเองที่จอดไว้หน้าตึกคณะบริหาร ผมกลับมาจอดรถที่นี่อีกครั้งในรอบหลายอาทิตย์ การที่ผมหนีหน้า ไม่มาจอดรถที่นี่เพื่อไม่ให้ตัวเองเจอกับใบหน้าหวานของอีกคน จริงๆมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย นั่นยิ่งกลับทำให้ผมทรมานใจเข้าไปใหญ่

จึก...ผมมองไปยังร่างบางตรงหน้าที่กำลังเดินเคียงคู่ไปกับร่างสูงของอีกคน ทั้งสองกำลังเดินไปยังรถหรูอีกคันที่จอดอยู่ด้านหน้าของผม ผมที่กลัวเธอจะเห็นจึงแอบหลบอยู่หลังต้นไม้ทันที

" แล้วจะหลบทำไมเนี้ยไอ้วิน เธอไม่สนใจมึงหรอก " ผมคิด เมื่อเห็นว่าร่างบางนั่งรถออกไปกับอีกคนแล้ว ผมจึงเดินไปที่รถของตัวเองและขับกลับคอนโดตัวเองทันที

ตุ๊บ...ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขนาดใหญ่ในห้องนอนของตัวเอง สายตาของผมมองตรงไปยังด้านหน้า นั่น...ยิ่งทำให้ใจของผมปวดร้าว ทำไมมันทรมานอย่างนี้วะ อาการแบบนี้ผมไม่เคยเป็นมาก่อน ผมไม่เคยหลงรักใคร ไม่เคยถูกใจใครคนไหนขนาดนี้

ติ๊ดดดดๆ ...

" อื้ม .."

" วันนี้กูจะไปช้าหน่อยนะ รุ่นพี่เค้านัดเลี้ยงกันอีกร้าน " เสียงไอ้วาฬพูด วันนี้มันไม่ได้ลงแข่งฟุตบอลกับพวกผมเพราะมันต้องเข้าประกวดเดือน ซึ่ง..มันเองก็ชนะ ทำให้พวกผมมีเพื่อนเป็นถึงเดือนของมหาลัยเลยทีเดียว

" อื้ม ... วันนี้กูก็มีนัดฉลองเหมือนกัน แต่ร้านเดิม " ผมว่า

" งั้นเดี๋ยวตามไป ..มึงโอเคนะ " มันว่า

" เดี๋ยวนี้มึงกลายเป็นคนพูดมากเหมือนไอ้นิวแล้ว"

" ไอ้ห่า " มันด่าผมทันที ก็จริงๆนี่ครับ ปกติวันๆมันพูดที่ไหน มันไม่เคยยุ่งเรื่องของใคร แต่ช่วงนี้ดูเหมือนมันจะตามติดชีวิตผมซะเหลือเกิน

:

:

@ Speech

หลังจากที่ผมใช้เวลานอนพักอยู่บนเตียงของตัวเอง เมื่อดูนาฬิกาแล้วว่าใกล้จะถึงเวลาที่รุ่นพี่นัด ผมจึงลุกอาบน้ำแต่งตัวและขับรถมาที่ที่ผมมาเป็นประจำเกือบทุกคืน

" ไอ้วินทางนี้ " ผมหันไปตามเสียงเรียกของไอ้นิว

" มาๆ มานั่งมีง " รุ่นพี่ผู้ชายอีกคนขยับลุกให้ผมนั่งตรงข้ามกับไอ้นิวแล้วก็...

" มาด้วย ? " ผมเอ่ยถามชมพูด้วยความแปลกใจ เพราะนานๆทีมันจะออกมากับพวกผม

" ก็ไอ้นิวหน่ะสิ ..ชั้นกะจะไปกับฉลองกับยัยพิช มันก็ไปหอบชั้นมาด้วยนี่ อดไปนั่งเบียดพี่โอมเลย " มันว่า

แป๊ะ .... " โอ้ยยย... แกตีชั้นเหรอไอ้นิว "

" ก็จะไปกับคณะคนอื่นทำไม มากับคนของคณะตัวเองเนี้ย ...คณะตัวเองก็ชนะ " เสียงไอ้นิวว่ากลับ

" อ้าวก็พวกแกชั้นก็ดีใจด้วยอยู่แล้วไง ... นานๆทีจะมีโอกาสอยู่กับพี่โอม " ชมพูเถียงกลับ เอาอีกล่ะคู่นี้... พวกมันสองคนทะเลาะกันอีกแล้วครับ

" อ้าวไอ้วิน ..มึงจะไปไหน " เสียงไอ้หมอกถามผม

" ห้องน้ำ "

" อุ๊ยย .. ขอโทษนะคะ อ้าววินจะไปไหนคะ ? " ร่างบางที่แต่งตัวด้วยชุดเกาะอกสีแดง เดินมากระแทกเข้ากับแขนหนาของผม

" รู้จักผมด้วยเหรอครับ " ผมถาม

" แหม.. ใครจะไม่รู้จักกวินวิศวะบ้างล่ะคะ " เธอตอบ

" อ๋อครับ " ผมว่าพลางหมุนตัวจะเดินไปยังห้องน้ำ

" แล้วไม่อยากรู้แพนเค้กบางเหรอคะ " เธอเอ่ยถาม

" อ่อ ..ยินดีที่ได้รู้จักครับ ชื่อน่ากินดี " ผมว่า

" แล้วอยากกินมั้ยละคะ .. " เธอเองก็ไม่น้อยหน้าผม

" ... " ผมไม่ตอบแต่กลับใช้มือล้วงหยิบซองสี่เหลี่ยมเล็กๆในกระเป๋ากางเกงด้านหลังแล้วยัดใส่ในมือของเธอ

การที่ผมได้มาที่นี่ ได้มาปลดปล่อย ทำให้ความปวดร้าวที่มีภายในใจมันทุเลาลงได้บ้าง ใช่ครับ..ผมมาที่นี่เกือบทุกคืน และด้วยความที่ไอ้วาฬมันเป็นห่วง มันก็เลยมาเป็นเพื่อนผมทุกคนเช่นกัน มาเพื่อลืมเธอ.................