แอบรัก

กีฬาสัมพันธ์

Part พิชชา

หลังจากที่คัดตัวผ่านในวันนั้น ก็ทำให้ฉันได้เป็นตัวแทนคณะเข้าแข่งขันในกีฬามหาวิทยาลัยในวันนี้ ฉันลงวิ่งสองรายการคือ วิ่งผลัดและวิ่ง 100*100 ม. ฉันเป็นนักกีฬาวิ่งมาตั้งแต่เด็ก และล่าสุดเป็นนักกีฬาโรงเรียน ฉันเกือบจะได้ไปคัดตัวเป็นนักวิ่งระดับภาคแล้วแต่เพราะคุณย่าไม่อนุญาตจึงทำให้ความฝันที่จะเป็นนักกีฬาต้องพับเก็บไป

ฉันชอบกีฬาประเภทนี้เพราะรู้สึกว่ามันได้ปลดปล่อย ฉันใส่พละกำลังทั้งหมดที่มีให้ลงไปอยู่ที่ขา เวลาที่ฉันไม่สบายใจ ฉันจะวิ่งออกกำลังกายเพื่อปลดปล่อยความเครียดที่มี...มันช่วยผ่อนคลายลงได้เยอะเชียวล่ะ

ฉันใช้เวลาหลังเลิกเรียนซ้อมวิ่งโดยมีรุ่นพี่ปีสามเป็นโค้ชให้ พี่เขาเป็นนักกีฬาวิ่งมหาวิทยาลัยแถมยังเป็นถึงนักกีฬาวิ่งระดับภาคอีก ฉะนั้นการวิ่งครั้งนี้คณะเราจะเสียชื่อไม่ได้

หลังจากที่ซุ่มซ้อมมานานแรมเดือน วันนี้ฉันต้องชนะให้ได้ ฉันตื่นแต่เช้าเพื่อมาเตรียมตัวและเตรียมร่างกาย

" พิชๆ ..มีคนโทรมา จะรับมั้ย? " เอมี่เพื่อนสาวที่เป็นทั้งผู้ดูแลและผู้จัดการตะโกนขึ้นถามฉันเสียงดัง

ผู้จัดการอะไรหน่ะเหรอ ?

ก็จัดการคอยกันไม่ให้หนุ่มๆ เข้าใกล้ฉันได้หน่ะสิ

มันเป็นคำสั่งของพี่ก้องและพี่โอม พวกเขาจะสั่งเอมี่ไว้ว่าห้ามให้ผู้ชายเข้าใกล้ฉันเด็ดขาด เพราะการที่ฉันเป็นผู้หญิงคนเดียวในสายรหัสทำให้พี่รุ่นปู่ๆ สั่งลงมาอีกทีว่าห้ามใครมาจีบฉัน ฉันจะต้องอยู่เป็นโสดไปก่อนเพื่อดูแลพี่ๆ เขา ..ดูเอากะความคิดสิ

" ใครโทรมา? " ฉันถามเอมี่

" ชมพู..ให้ชั้นกดรับเลยมั้ย " เอมี่ถาม

" อืม..รับเลย.." ฉันตะโกนออกไปพลางวิ่งไปหาเอมีเพื่อรับสายของชมพู

" ว่าไง..เข้ามหาลัยรึยัง " ฉันถามปลายสาย

(มาแล้ว..กินข้าวกะพวกนี้อยู่ แกกินไรรึยัง)

" กินแต่เช้าแล้ว..ไม่งั้นเวลาวิ่งจะจุก "

(แล้วแข่งกี่โมง)

" น่าจะเดินสวนสนามเสร็จนี่แหละ ลงรายการแรกเลย นี่ก็วอร์มร่างกายอยู่ "

(เคๆ ..เดี๋ยวพวกชั้นเชียร์แกอยู่บนสแตนด์นะ แต่นั่งบนสแตนด์ของคณะวิศวฯ คงเชียร์เสียงดังไม่ได้อ่ะ..) ชมพูพูดมาพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า....

" จ้า...ส่งกำลังใจมาก็พอ " ฉันตอบ

(สู้ๆ นะพิช/ สู้ๆ / สู้นะ) ฉันได้ยินเสียงของนิว หมอกและปลาวาฬดังเข้ามาในสาย ทำไม? ไม่มีเสียงของเค้ากันนะ

" อ้าวๆ ..ทุกคนเตรียมพร้อมนะ..หลังจากเดินขบวนเสร็จนี่..จะเป็นวิ่งรายการแรกเลยนะ...พิชใช่มั้ยลงแข่ง? " พี่โค้ชเรียกพวกเรารวมตัวและถามฉัน

" ค่ะพี่.."

" พร้อมมั้ย "

" พร้อมค่ะ"

:

:

:

เสียงเพลงเชียร์กีฬาดังขึ้น..พร้อมกับพาเหรดของคณะต่างๆ นำโดยดาวและเดือนของมหาลัยที่เชิญถ้วยรางวัลของการแข่งขันเข้ามาในสนาม ตามด้วยผู้ถือธงของคณะต่างๆ

" เขาอยู่นี่ นี่เอง ถึงว่าเมื่อกี้ไม่ได้ยินเสียงของเขา " ฉันมองตามร่างสูงที่เป็นคนถือธงของคณะวิศวฯ วันนี้เขาดูดีมากทีเดียว เสื้อสีขาว กางเกงสีดำ เนคไทสีดำ ผมที่ถูกเซ็ตให้เป็นระเบียบนั่นทำให้ฉันมองเขาตาแทบไม่กระพริบเลยทีเดียว

" หล่อจัง ...คิดถึงอ่ะ...ไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วนะ " ฉันพูดพึมพำออกไปคนเดียว

" พิช..แกว่าอะไรนะ " เสียงเอมี่เอ่ยถามฉันขึ้น

"หะ..หะ..แกว่าอะไร? " ฉันพูดตะกุกตะกัก

" ป่าว..ฉันได้ยินแกพูด แต่ไม่ชัด แกว่าอะไร " เอมี่พูด

" ป่าวๆ ..ฉันว่า ฉันตื่นเต้นหน่ะ " ฉันตอบพลางยิ้มๆ ให้เอมี่

" เฮ้ยยย...แกดูเบียร์ดิ..วันนี้มาหล่อเลยว่ะ " เอมี่พูดพลางชี้มือไปที่เบียร์

ใช่...เบียร์ที่หน้าตาดีอยู่แล้ว มาวันนี้แต่งชุดนักศึกษาเต็มยศ แถมทรงผมที่ถูกแต่งมาอย่างดีทำให้วันนี้คณะของเราที่นำทีมโดยผู้ถือธงคือเบียร์นั้น ไม่น้อยหน้าคณะไหนเลย

หลังจากที่ขบวนสวนสนามของเหล่าคณะต่างๆ เสร็จสิ้น นักศึกษาปีหนึ่งที่ไม่ได้เป็นนักกีฬาหรือมีหน้าที่อย่างอื่นต้องขึ้นสแตนด์เชียร์โดยมีเหล่าพี่ว๊ากของแต่ละคณะคอยจัดการ

เสียงประกาศเรียกตัวนักกีฬาวิ่งดังขึ้น เริ่มแล้วสินะ สู้ๆ นะพิชนะ..ชัยชนะจะต้องเป็นของคณะบริหาร ฉันตั้งสมาธิและบอกตัวเอง

" เข้าที่...ระวังงงง...ปี๊ดดดดด " เสียงนกหวีดดังขึ้นทำให้ขาของฉันก้าวออกไปอย่างอัตโนมัติ

สู้ๆๆๆๆ สู้ๆๆๆๆ

เสียงของเหล่าบรรดากองเชียร์ดังก้องเข้ามาในหูของฉันในขณะที่วิ่งอยู่ ฉันใส่กำลังแรงทั้งหมดที่มีให้ไปรวมตัวกันที่ขา...ฉันต้องสู้เพื่อชัยชนะของคณะของฉัน...เมื่อรวบรวมสมาธิไม่ให้วอกแวกจากเสียงที่ดังเข้ามาในหูได้..ใจของฉันก็อยู่ที่ลู่วิ่งเพียงอย่างเดียว

ปี๊ดดดด....เย้!!! .....

" ชนะแล้วๆ ...เย้..." เสียงเชียร์และเสียงร้องดังมาจากฝั่งของคณะบริหาร

ฉันยกมือชูขึ้นโบกไปยังฝั่งสแตนด์ของคณะตัวเอง เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจถูกส่งกลับมาให้ฉัน และนี่ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันชอบการเป็นนักกีฬา ฉันได้รอยยิ้มจากผู้อื่นไม่ว่าฉันจะแพ้หรือชนะ

" เก่งมาก / โห..สมกับที่เป็นน้องสาวของพี่จริงๆ " พี่ที่เป็นโค้ชและพี่โอมพี่รหัสเดินเข้ามาหาฉัน

"อ่ะ " และที่ขาดไม่ได้คงเป็นพี่ก้องลุงรหัสของฉันที่เดินเข้ามาพร้อมกับยื่นผ้าเช็ดหน้าให้

" ดูแลดี...เดี๋ยวเถอะ..เดี๋ยวตัวจริงเค้าจะน้อยใจเอา " พี่โอมหันไปว่าพี่ก้อง ซึ่งก็ทำให้พี่ก้องหันไปยังพี่แพรคนสวยที่กำลังมองมาที่พวกเรา

" จริง..หนูก็ว่างั้น...ใช้น้องบังหน้า " ฉันว่าพลางทำตาค้อนใส่พี่ก้อง

" ไร้สาระหน่ะเรา.." พี่ก้องว่าพลางขยี้ผมของฉัน

" หึ้ยยย..ผมเสียทรงแล้วเนี้ย.." ฉันใช้มือตีที่แขนของพี่ก้องเบาๆ

" ไงล่ะ...ไร้สาระ..โน่น..เดินไปโน่นแล้ว " พี่โอมพูดพร้อมกับพยักเพยิดหน้าไปทางพี่แพรที่กำลังเดินเข้าหลังสแตนด์ไป

" ไปๆๆๆๆ ..ไปง้อเร็ว " ฉันว่าพร้อมกับดันหลังพี่ก้องให้เดินตามพี่แพรไป

" เอ้า..ไปนั่งก่อนเดี๋ยวรอวิ่งอีกรายการ " รุ่นพี่อีกคนเดินเข้ามาบอก

พี่โอมพาฉันเดินกลับไปยังสแตนด์ของคณะตัวเองและยกเก้าอี้มาให้ฉันนั่งเพื่อคอยเวลาที่จะวิ่งในรายการต่อไป....

ป.ล. ฝากนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ด้วยนะคะ...นิยายแอบรักเป็นนิยายเรื่องแรกที่เขียนฉะนั้นสำนวนอาจฟังไม่รื่นหูเท่าไหร่ ยังไงฝากติดตามนิยายเรื่องอื่นๆของไรท์ที่ลงด้วยนะคะ

๑ .หัวใจรักรินรดา

๒. ดวงใจญาดา

๓. คู่แท้ ( เรื่องล่าสุดที่เขียนนะคะ )