DİLA
Gözlerimden yaşlar akarken, karşımdaki ihtiyara öfkeyle baktım. Bana ifadesizce ve ruhsuzca bakması, sinirlerimi geriyordu.
Karşısında aciz gibi görünmek istemiyordum fakat maalesef şu anda aciz bir insandım.
Beni ve çocukları ayırıyordu, ben onlar olmadan asla nefes alamazdım. Bu gerçekten mümkün değildi, onlar benim her şeyimdi!
''Madem bunca zamandır beni arıyordun, neden hiç kapıma gelmedin?!'' diye nefretle söyledim, gözlerimdeki yaşlar çenemden akıyordu.
''Ben her zaman evdeydim, neden kapımı çalmadın?!'' diye bağırdım hıçkırırken.
''Hayır, evde değildin.'' dedi kaşlarını çatarken. ''Kapına defalarca geldim ama açan olmadı, evine izinsiz girmek istemedim.''
Gözlerimi kırpıştırarak ona bakmaya devam ettim. İlk zamanlar beni ve çocukları bulamasınlar diye evde olmuyord
