Ang Paghihiganti ng Nakaraan (Completed)

Chapter 09

Napatingin sa gilid si Isabella and saw Clifford walking towards her and then lay right beside her.

“Mangmamanyak ka?” she joked.

“Tch,” he scoffed. “Hindi sana ako magpapakita if that was my motives, stupid.”

Ngumite si Isabella. His presense was somehow comforting. As she lay there, she remembered the most tragic thing that happened to her life; her grandmother’s death. The old woman whom gave her every little good thing in life.

“Clifford, paano kung hindi pala ako ang inaakala mong ako?” she asked, glancing at him.

Clifford looked at her confused at first. He thought about it and then smiled, “Isn’t the real you staring at my eyes right now?”

Because she didn’t know what to say, she just stared at Clifford with sparkling eyes. Nagkatitigan sila ng ilang segundo hanggang sa ibinalik ni Isabella ang tingin sa mga bituin habang may ngiteng peke sa labi. Kakayanin mo pa kayang magustuhan ang katulad ko kung ang aking mga mata’y nililinlang ka lamang?

Kinabukasan ay maagang nagising si Isabella at dahil kanya namang nakasanayan ang pagdidilig ng halaman ay agad siyang pumunta sa hardin. Nagulat siya nang makita si Granny at si Gwen na nandodoon na. Gwen looked happy kaya napangite na din siya.

“Oh! Ate Isabella, hey!” bati ni Gwen ng lumapit siya sa kanila.

“Ang aga mo yata ngayon ah?” Tapos ay napatingin siya kay Granny. “Magandang umaga po.”

Ngumite si Granny. “Magandang umaga din saiyo, hija.”

“Magtatanim po ba kayo? Kami nalang po ni Gwen jaan,” ani ni Isabella at kumuha ng paso at nagsimulang maglagay ng lupa.

“Lola wanted to plant them last week but then it rained and I had school,” pag-explain ni Gwen.

“Talaga?” May halong kalungkutan ang tinig ni Isabella pero hindi iyon napansin ni Gwen.

“Yes.” And then Gwen beamed at Granny who was keeping a grin. Napatingin din Isabella sa matanda and smiled.

“Granny...” she called sabay balik ang tingin sa kanyang tinatanim na stem. “Bakit mo po naisipan na mag tanim ng puting rosas? Diba karamihan mas gusto ang pula o dikaya’y kulay rosas?”

“Oo nga po, Bisabuela,” na –curious na din si Gwen.

Nagbuntong hininga si Granny at nag-iisip kung iku-kwento niya ba. Pero dahil hindi naman alam ng dalawang bata ang nakaraan ng mansion na ito’y minabuti niya ng ikuwento.

“Noong araw pa ng aking apo na si Jake—“

“Clifford’s Dad?” Gwen abruptly asked.

Isabella’s attention snapped on what Gwen uttered. Hindi pala sila magka-pareho ng ama? Kaya ba ayaw ni Clifford kay Gwen? Totoo pala ang narinig nya nang malasing si Clifford. A lot of questions were lingering inside her head, pero minabuti niyang hindi magtanong.

“Yes, Gwen,” sagot ni Granny. “As I was saying, ang pamilya’ng Lefter kasi noon ay puro kapangyarihan ang nasa utak. Walang ibang inatupag kundi magpayaman at ang pera. But then on Jake and Lea’s generation, sila ‘yong nabiyayaan ng kabaitan.”

Granny stopped for a moment looking at both young ladies in front of her. Parang gusto ng dalawa na ituloy niya ang kanyang kwento kaya itinuloy niya ito.

“No matter how hard, I and Lilian forced them to focus on power and they did. Nakombinsi namin sila hanggang sa dumating ang isang katulong na ang pangalan ay Mariella. Siya iyong nagbigay buhay sa mansion na ito at sa dalawang apo ko.” Huminto nanaman si Granny at huminga ng malalim. Napatingin siya sa mga mata ni Isabella at na-alala ang mga mata ni Mariella sa huli nilang pagkikita, punong-puno iyong kalungkutan.

“What happened next, Granny?” Na-tthrill na tanong ni Gwen kaya napatingin sa bata si Granny.

“Ngunit... patawarin ninyo sana ako, sapagkat ako’y may kalupitan noon.” Agad nawala ang ngite ni Gwen. “Ako’y naging malupit kay Mariella. Lalo na noong nalaman namin na may relasyon sila ng aking apo ay agad kaming gumawa ng paraan at—“

Hindi natapos ni Granny ang kanyang kwento sapagkat ito’y naiyak sa kalupitan niya sa batang dalagang iyon. Siya’y binabalikan na ng kanyang konsensiya sa lahat ng kamaliang kanyang nagawa. Agad naman siyang nilapitan ni Gwen at Isabella.

“Tahan ka na po,” ani ni Isabella sabay hagod ng likod ni Granny. Wala sa kanyang katinuan si Isabella at napatitig sa kanyang itinanim na rosas. Kaya pala puting rosas...isip nito at nalunod sa malalim na mga ala-ala.

“It’s okay, bisabuela. You’re better now. You even accepted me even though I’m just a—“

“No! Don’t say that! Ang aking natutunan galing sa batang iyon ay ang pagiging pamilya, kadugo man o hindi,” pagputol ni Granny sa sasabihin sana ng bata. “You’re part of this family now. Alam ko minsan ay kinamumuhian ka padin ni Clifford at pinapagalitan ka ni Lilian, but they will soon realize it like how I realized I was so wrong.”

Pagkadinig non ni Isabella ay napa-isip siya. Alam niyang mali ang ginagawa niya ngayon pero wala siyang magagawa. Kung pipili siya sa dalawa ay, either way ay mali pa din siya. Bakit ba siya na-ipit sa ganitong gulo? Saan ba siya nagkamali?

Habang nagd-drama ang tatlong babae ay napadaan si Clifford kaya pinuntahan niya ang mga ito. “Did someone die?” tanong ng binata.

Napatingin naman ang tatlo sa kanya atsaka tumawa ng bahagya. Clifford then frowned, females are always dramatic and so he shook his head.

“Breakfast is ready,” sabi ni Clifford and then darted his eyes at Isabella. “Stupid... good morning!” Pagkatapos niya sabihin iyon ay umalis na siya.

Gwen then giggled and slightly poking Isabella’s side. “I think my brother likes you.”

Natawa naman si Isabella ng kay awkward. “Hindi iyon! Wala lang kasi iyong kaibigan kaya bumait iyon saakin,” pagtanggi niya.

“No!” Gwen yelled. “I think he does like you!”

“Ano ka ba! Hindi iyon,” Isabella smiled and pinched Gwen’s cheek. “Atsaka hindi din kami pwede ng kuya mo! Baka matulad pa kami kay Mariella at sir Jake.”

“No you won’t!” Pagpupumilit talaga ng bata atsaka tumingin kay Granny. “Diba bisabuela pwede lang naman si Kuya and Ate Isabella?”

Isabella turned to see Granny’s reaction at nakita niyang ngumite ang matanda. “If they fight for it and if they truly love each other, I’m sure there’s nothing that can hold them back.”

“Tama ka nga, Lola.” Isabella agreed with a fake smile.

Napa-isip kasi siya sa kwento ni Granny kanina. Kung ba lumaban sina Mariella at Jake, wala talagang nakapigil sa kanila? Would they still be together right at this moment if they fought for it? Ano ba ang limitasyon ng pagmamahal? Wala ba talagang makakapigil sa dalawang tao kung totoong mahal nila ang isa’t-isa? Kahit galit ba, hindi sila mapipigilan?