Lalo pang binilisan ni Juliana ang kanyang pagpapaandar ng wheelchair hanggang sa matumba siya sa humps.
Kaagad namang sumaklolo si Peter upang tulungan si Juliana.
"Please wag ka nang magtampo, sorry kung nasigawan kita kanina. Sadyang mapanganib lang talaga ang sitwasyon kaya kinailangan kitang dalhin sa mas safe na lugar!"
Nang makaupo muli si Juliana sa wheelchair ay tumulo ang luha niya kasabay ng pagbuhos ng ulan.
"Bakit mo ako iniligtas? Sana pinabayaan mo na lang akong mamatay kasama ng witness! Tutal alam ko naman na simula't sapul ay wala nang saysay ang buhay ko!"
"Wag ka namang magsasalita ng ganyan, Juliana! Masyado ka pang bata at alam ko na marami ka pang pangarap sa buhay. Paano na ang lola mo at ang magiging boyfriend mo kung hahayaan kitang gawin ang gusto mong man
