Chapter 5 Little Doll’s Gamble
951 Words
Almira POV
Pasakay na kami sa kotse nang biglang humarang sa amin si Ethan, ang matagal ko nang kasintahan.
Kilalang-kilala rin ito ni Damon, pareho kaming nag-aral sa Saint Benedict, at matagal na rin siyang nanakit sa akin at kay Ethan sa pamamagitan ng panlilibak at bullying kasama ang mga kaibigan niya. Hindi ko talaga maintindihan kung ano ang nagawa namin para lagi kaming target niya. Dahil dito, hindi naging masaya ang college life ko.
Ngunit hindi ko inakala na ang pinaka-worst pa ay ang hiling ni Damon… na gawin siya birthday gift.
Biglang sumugod si Ethan kay Damon at akmang susuntukin siya, pero mabilis si Damon. Inilag niya ang suntok at pinilipit ang kamay ni Ethan.
“You jerk!” galit niyang sigaw.
Nagkanda aray si Ethan sa sakit, at nakikitang lumiliit siya sa pagkakahawak.
Agad akong lumapit sa kanila.
“Please… please, Damon, bitawan mo si Ethan! Kahit ano gagawin ko!” Pakiusap ko, halos umiiyak.
Nagtama ang aming mga mata ni Damon. Halos nakita ko sa mga mata niya ang sakit, hindi sa sarili niya, kundi dahil labis akong nag-aalala kay Ethan.
Sa huli, binitawan niya ito, ngunit hindi pa rin nakalayo si Ethan.
Gusto ko sanang yayakapin siya, ngunit mabilis akong hinawakan ni Damon sa siko at pilit na pinasok sa kotse.
“Kausap ko lang siya saglit,” umiiyak kong sabi, pero hindi siya nakinig. Inutusan niya ang kanyang tauhan na paandarin ang kotse.
Naiwan si Ethan, nakatingin sa amin habang papalayo. Nakita ko ang lungkot at pag-aalala sa mga mata niya, at naawa ako sa kanya.
Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga susunod na sandali kasama si Damon…
pero isang bagay ang malinaw:
Walang makakatalo sa kanya kapag nakatuon na siya.
Almira POV
Umupo na ako sa upuan ng kotse, at halos hindi ako makahinga nang maayos.
Ang katawan ko ay nanginginig pa rin mula sa halong galit, inis, at kaba.
Bakit ganoon si Damon?
Bakit hindi niya kami basta hayaan na lang ni Ethan?
Pinikit ko ang mga mata ko, pilit binabalik ang kontrol sa sarili.
Hindi ko rin maalis ang pakiramdam ng pag-aalala para kay Ethan, parang naiwan ko siya, at alam kong nag-aalala rin siya sa akin.
Tumingin ako kay Damon, na nakaupo sa driver’s seat, tahimik, calm, parang walang nangyari.
Ngunit alam kong ramdam niya rin ang tensyon. Alam niyang naramdaman ko ang takot at pag-aalala.
And somehow… parang hindi ko kayang sabihin sa kanya kung gaano ako naiiyak ngayon.
“Amara…”
Mababa ang kanyang boses ang pumailanlang sa loob ng kotse, parang nakakaamoy niya ang iniisip ko.
Hindi ko pinansin. Hinayaan ko lang ang katawan ko na mag-relax sa loob ng limang segundo bago muling tumingin sa bintana.
Habang papalayo kami, naramdaman kong unti-unting bumabalik ang t***k ng puso ko sa normal.
Pero sa kabila ng lahat, alam ko na isang bagay ang malinaw:
Hindi lang siya simpleng bully o tormentor.
May kontrol siya sa bawat galaw ko… at gusto kong labanan iyon, kahit na parang mas lalo lang akong nahihila sa kanya.
Pinisil ko ang aking bag sa kandungan, huminga ng malalim, at pilit na pinagtuunan ang tanawin sa labas ng bintana.
Hindi ko alam kung paano haharapin ang mga susunod na oras kasama siya…
Pero isang bagay ang malinaw: hindi magiging madali ang araw na ito.
Almira POV
Pagpasok ko pa lang sa venue, agad na tumama sa paningin ko si Kuya Calix, asawa ng pinsan kong si Ate Belle. At pinsan naman ni Damon. Sa dami ng tao, sa kislap ng chandeliers, at sa ingay ng tawanan, siya lang ang naging familiar face ko. Parang biglang lumiwanag ang mundo ko.
At hindi ko alam kung dahil ba sa relief… o dahil sa kanya mismo.
“Amara!” tawag niya, puno ng excitement ang boses.
Napangiti ako, ‘yung tipong automatic, at halos tumakbo papunta sa kanya. Pero sa ilalim ng ngiting ’yon, ramdam ko ang mabilis at hindi normal na t***k ng puso ko.
Pagyakap niya sa akin, agad akong yumuko, halos bulong ang boses ko.
“Kuya… please… tulungan mo ’ko. Kailangan kong makaalis kay Damon.”
Bigla siyang napatingin sa paligid, para bang may hinahanap, o may ina-assess. Kita ko sa mga mata niya ang pag-aalala, ’yung genuine.
“Anong nangyari? Sige, gagawa kami ng Ate Belle mo ng paraan?” tanong niya, sabay sulyap kay Damon, nakasuot ng tailored suit, malamig ang tingin, at may ngiting parang siya ang may-ari ng buong gabi.
Hindi ko alam kung paano ko ida-describe ang halo ng inis, takot, at kung ano mang tension na dala niya. Basta ang alam ko lang, kahit saan ako tumingin, ramdam ko ang presensya niya, parang anino na hindi ko maiwasang sundan.
Biglang lumapit si Damon. Mabagal. Sapat para maramdaman ko ang authority sa bawat hakbang niya.
At nang tumapat siya sa harap ko, nakayuko nang bahagya ang ulo, at halos dumampi sa tenga ko ang boses niyang mababa at nakaka-ignite ng kung anong hindi ko maintindihan.
“Little doll,” he murmured, dangerously calm.
“Excuse me, pero ikaw ang birthday gift ko. Remember?”
Napailing ako, pilit na nilalabanan ang lamig at init na sabay niyang dala.
Pero nang tumingin ako ulit kay Calix, nakita ko ’yung tiny window of hope. Kahit maliit lang… kahit sandali lang… sapat na para makapag-isip, makapagplano, makatakbo.
Huminga ako nang malalim.
Kailangan ko siyang lokohin.
Kailangan kong makatakas kay Damon, kahit isang saglit lang.
At sa gitna ng glamorous na birthday celebration, sa pagitan ng music, laughter, at champagne, naramdaman ko ang umuusbong na tensyon.
Isang laro ng lakas.
Isang laro ng diskarte.
Isang larong alam kong baka lalong magpainit sa buong gabi.
Top of Form
Bottom of Form
- Writer
