Amara’s POV – Midnight Moment
Madaling araw.
Hindi ko alam kung anong oras na, pero bigla akong nagising. Malamig ang aircon, masyadong malamig. Hinila ko ang kumot pero… wala.
Napakunot ang noo ko. “Hala, nasaan—”
Pagharap ko sa kaliwa, doon ko lang nakita: wala na ang mga unan na nilagay ko kagabi bilang “anti-Damon barrier.”
As in wala. Nililigpit niya. Pinag-aagawan pa ng haligi ng kwarto. Na para bang wala lang ’yon.
At ang kumot? Nasa kanya. Nakatupi hanggang dibdib niya habang tahimik siyang natutulog. Parang ang peaceful niya, parang hindi siya yung masamang loob sa buhay ko.
Napalunok ako. Lumapit ako ng konti para kunin dapat ang kumot, pero…
Mali.
Napadikit ang kamay ko sa braso niya.
Mainit. Matigas. At parang mas malaki kaysa noong huli ko siyang nakita nang may suot
