Instgram:gecegunesi06
Toprak ayaklarının altında hafifçe titreştiğinde, Meva bir şeylerin ters gittiğini anladı.
Rüzgâr yoktu ama hava hareket ediyordu sanki görünmeyen bir el, nefes alır gibi çevreyi dalgalandırıyordu.
Araf durdu, başını eğdi.
“Bir şey yaklaşıyor,” dedi alçak bir sesle.
Sesi insan gibi sakin ama içinde öfke taşıyordu.
Meva tam “Ne?” diyecekken, yer birden yarıldı.
Toprak çatladı, içinden siyah duman fışkırdı.
Dumanın içinden, elleri pençe gibi uzun, derileri yarık yarık yaratıklar tırmanmaya başladı.
Kırılmış taşların arasından tırnaklarıyla tutunuyor, her hamlede bir ıslık sesi çıkarıyorlardı.
Bazılarının yüzü insanı andırıyordu ama gözleri boştu; içleri tamamen karanlıkla dolmuştu.
Araf hemen Meva’nın önüne geçti.
Bir eliyle Meva’yı geri itti, diğeriyle hav
