Instgram:gecegunesi06
Tozlar yavaş yavaş havadan süzülüp yere indiğinde, sessizlik yeniden doğdu.
Yaratığın uğultusu çoktan kaybolmuştu ama Meva’nın kalbi hâlâ o sesin ritmiyle atıyordu.
Araf, gözlerini hâlâ ondan ayırmadan konuşmuştu:
“Bu daha başlangıç.”
Söz, geceye işlenen bir mühür gibiydi.
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Yalnızca rüzgâr, karanlığın içinden geçerek aralarındaki havayı karıştırıyordu.
Meva, başını kaldırıp Araf’a baktı.
Az önce elini tutuşunu, parmaklarının tenine dokunuşunu hatırladı.
O anı düşünmek bile kalbinde bir sıcaklık bırakıyordu.
Ama aynı zamanda, içini anlamlandıramadığı bir korku sardı.
Araf’ın o soğuk ve dikkatli gözlerinin altında, sanki bir şey uyanıyordu hem ışığa hem karanlığa ait bir şey.
“Neden bana dokunurken bu kadar dikkatliydi? Yoksa ko
