Costiño Series 7: Slave of Love

Kabanata 4

Kabanata 4

Desisyon

Ramdam na ramdam ang kaba, ramdam na ramdam din ang yakap niya. Humigpit pa iyon hanggang sa maramdaman ko na rin ang katawan niya. Napalunok ako, pinipigilan ang sarili na huminga kahit hindi ko magawa. Nakatalikod na ako sa kanya, nagkunwari akong natutulog kanina ng lumipat ng posisyon. Akala ko, kapag tumalikod ako ay hindi na siya yayakap pa pero hindi pala. Mas lalo tuloy siyang nagkaroon ng pagkakataon na mas mayakap ako ng mahigpit. Siksik na siksik ang kanyang mukha sa leeg ko, napapahinga sa bawat buga niya ng hangin.

He move his arms into my stomach, hugging me tightly. I close my eyes to control my nervousness.

"I know, you are still awake." he said huskily.

Napalunok ako, kumabog ng mabilis ang puso.

"Wanna talk with me?" he added, same voice.

I bit my lower, controlling my thighs that is trembling nervously.

"Do not sell ice candy again. I will give you a bank account. I'll deposit your allowance there." 

Mabilis akong umiling. Ayoko! Ayoko talagang bigyan niya ako ng pera! Malaking issue talaga ito sa mga tao! 

"W-wag nalang please?" I begged.

He sighed heavily.

"No, I insist. Malaking tulong ito sayo, sa pag-aaral mo. Take the money and study well, I will take care the rest of us." aniya sa mas marahang boses.

"P-pero kasi...nahihiya ako---"

"At bakit naman? Bakit ka naman mahihiya, hmm? Nagbi-benta ka nga ng ice candy sa iba't-ibang tao, tapos sa akin mahihiya ka!" dumiin ang boses niya.

Kinagat ko ang labi, pinikit ang mga mata dahil sa kabang nararamdaman.

"Take the money that I will give. It's for your own good." 

Napahinga ako ng malalim bago tumango ng dahan-dahan. Bakit wala akong magawa! Bakit hindi ko siya mapigilan? Bakit sobrang bossy niya? Ano bang meron at ginagawa niya 'to? Wala naman siyang karapatan gawin 'to kasi hindi naman kami magkarelasyon! Atsaka sinong matinong lalaki na magbibigay ng pera sa babae na walang kapalit? Lahat may kapalit! At nararamdaman kong sa bawat binibigay niya ay may kapalit na naghihintay! 

Tumahimik kami ng ilang sandali. Honestly, I wanna ask why he had a woman clothes here? Siguro talaga marami siyang damit pambabae dito kasi pagkatapos ng matinding init sa katawan na binibigay ng mga babae sa kanya, may magagamit itong damit dahil bumili siya. Is that it? I'm really curious! Napabuga ako ng malalim bago naglakas-loob na magsalita.

"B-bakit may damit ng babae dito?" I asked bravely.

Mabilis kong naramdaman ang basang bagay na humahalik sa balikat ko. Oh God, hinahalikan niya ba ako doon? 

"Why are you asking?" he said hoarsely.

Napalunok ako, hindi na alam ang sasabihin. Bakit ko nga rin ba naitanong? Is it appropriate for me to ask such question like that? Is it private? 

Nagkibit-balikat ako.

"Naitanong ko lang..." 

He sighed in my shoulder, after kissing it languidly.

"I brought it for you. Oh, you might misinterpret it. Hindi ako nagdadala ng babae dito. Sa lahat ng kauna-unahan, ikaw palang ang makapasok dito at nakahiga sa mahal kong kama. When it comes of my room, I'm really strict." sagod niya.

I nipped my lip.

"Sigurado ka?" paninigurado ko.

He chuckled sexily.

"Yes, baby…" he said softly.

My eyebrow furrowed. Why is he calling me baby? Am I infant? 

"Bakit mo ako tinatawag ng ganyan?" I asked.

"Because you are my baby. You are my rule!" he said meaningfully.

Ah? What? Rule? Ako ang batas niya? Iyon ba ang ibig sabihin ng sinabi niya? Paano naman ako naging batas? Hindi naman ako attorney or what? 

"Hindi kita maintindihan. Una, inuubos mo lahat ng ice candy na paninda ko. Pangalawa, nararamdaman ko ang pagiging marahas mo. Bakit ka ba ganito? Bakit mo ginagawa sa akin ito?" sunod-sunod kong tanong.

Nilubos ko na habang may lakas ng loob pa akong magsalita. Baka mamaya, tumiklop na naman ang bibig ko sa kanya e! Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap niya. Ang init ng hangin mula sa bibig niya ay patuloy na tumatama sa leeg ko sanhi ng pagkakakiliti. Mabuti nalang at wala siyang balbas, may rushes pa naman ako doon!

"It's not the right time to tell you why I'm doing this! It's really private, very confidential. Tsaka ko nalang sasabihin kapag tapos na ang lahat." he said in a low tone.

Napakagat-labi ako. Ganoon ba? So may rason nga siya kung bakit niya ginagawa 'to? Na may kapalit lahat ng ibibigay niya sa akin? Anong kapalit? Anong klaseng kapalit?

"M-may kapalit ba lahat ng binibigay mo sa akin?" kinakabahan kong tanong.

Dumampi ang malambot niyang labi sa balikat ko. Humigpit ang yakap, ayaw na akong pakawalan pa. I can even feel his thing…throbbing in my back!

"Yes." aniya sa malalim na boses.

My heart beat so fast. So it's real! May kapalit lahat ng ibibigay niya sa akin! Bakit? Hindi naman ako magmakaawa sa kanya na bigyan ako ng mga materyal na bagay ah! Kusa niya 'yung binigay sa akin kaya dapat wala akong utang na loob sa kanya! Paano pala kung ibang klaseng babae ako, yung tanggap lang ng tanggap pero sa huli may naghihintay palang kapalit, edi lagot na! 

Ayokong magkaroon ng utang na loob sa kanya. Honestly, hindi maganda ang pakiramdam ko kapag kasama o nakikita ko siya. Pakiramdam ko nakukuha niya lahat ng enerhiya ko sa tuwing nagkakatitigan kami. Iba talaga ang epekto niya sa akin, palagi akong kinakabahan. Palagi akong natatakot! Kaya ko naman mapagtapos ang sarili gamit ang sariling sikap e! I don't really need his help! 

"A-anong kapalit naman?" lakas-loob kong segunda.

He sighed.

"Ikaw." he said directly.

Mabilis akong kumalas sa kanya. I try to move but he's too strong! I can't even stand because of his heavy is on me!

"Ayoko! Ayokong tanggapin ang ibibigay mo! Ayoko! Bata pa ako para dito! Ayoko pang pumasok sa mga ganitong sitwasyon! Hindi 'to gawain ng isang katulad ko!" palag ko sa kanya.

He didn't let me move. Instead, he put his right thighs on my waist, jailing me.

"Kaya nga hindi kita pinipilit ngayon e! Bata ka pa at ayokong mabigla ka. I let you to do what you want, pero syempre dapat alam ko. I might going to be crazy once you do something inappropriate to me." aniya sa malambing na boses.

Napahinga ako ng malalim. Ano bang klaseng hindi niya ako pinipilit? Oh God, enlighten me! Hindi ko maintindihan ang sinasabi niyang hindi niya ako pinipilit! Atsaka bakit niya naman gagawin sa akin ito? Ayokong mag-conclude pero unti-unti ng pumapasok sa isip ko ang iisang ibig sabihin ng lahat. Does he like me? 

"P-pero bakit?" tanong ko.

He comparted his face on my neck. Niyakap na ako ng sobrang higpit at pinatakan ng maliliit na halik ang leeg ko. 

"Because I like you." he said softly.

Napakagat-labi ako, napahinga at napapikit pa ng mata. Sabi ko na e! Oh God, alam kong may ibig sabihin lahat ng ito! At ito na nga, ito na ang sinasabi ko e! Umiling ako at malakas na kumawala sa kanya. Ayoko! Ayokong mapalapit sa kanya! Ayoko! Nakatakas ako at mabilis na tumayo palayo sa kanya. Namungay ang mata niya, tinitigan ako ng sobrang lalim. I shook my head while stepping myself farther to him. 

"Come back here, baby." aniya sa sobrang lambing na boses. 

Umiling ako, hindi sang-ayon sa gusto niya.

"Ayoko! Uuwi na ako!" sabi ko sa nanginginig na boses.

Bumuntonghininga siya at malalim na tumingin sa akin.

"Don't make me mad, Chacel. Come back here and let's sleep." he said very hoarsely.

Umiling ako at hinarap ang pintuan niya. Ayoko! Hindi ako papayag! Nabuksan ko ang pinto kaya mabilis akong lumabas. Narinig ko pa ang nakakatakot niyang sigaw.

"f**k it, Chacel!" he shout thunderous.

Nagkukumahog akong bumaba sa hagdanan nila. Umiiling-iling habang hindi inaalintana ang mga kasambahay na nakatingin sa akin. Binuksan ko ang engrandeng pintuan nila, nagulat ng bumungad sa akin ang tatlong nakaitim na mga lalaki. Malamig ang mukha nila, walang reaksyon. Sinubukan kong dumaan sa gilid ngunit hinarangan ako ng isang lalaki.

"Ano ba! Padaanin niyo ako!" takot kong sabi.

Umiling ang isang lalaki, hindi ako pinagbigyan.

Sinubukan ko pa ring dumaan sa gilid ngunit hindi nila ako hinayaan. Inis at takot kong pinaghahampas ang balikat ng humaharang sa akin, nangingilid na ang luha ko sa mata. Ano bang ginagawa nila? Bakit ayaw nila akong padaanin? Ano bang ginagawa nila? Sa sobrang galit ko, tinulak ko ang lalaki at sinubukan pa ring dumaan ngunit nahawakan niya ang braso ko ng mahigpit. 

"Put down your hand on her, damn you!" a thunder voice echoed in my back.

Tumulo ang luha ng bumaling sa likod, kitang-kita ang lalaking nakatayo habang sobrang lamig ng mga mata. Binitawan ako ng lalaki at umatras para yumuko sa kararating na lalaki. 

"Ang sabi ko, harangan niyo at hindi hawakan! Why the hell you touch my woman!" Vizier said coldly.

Napailing ako. 

"Pasensya na po, senyorito." sagot ng lalaki.

Tumigas ang panga niya. Lumapit siya, nagtaka ako kung bakit umayos ng tayo ang lalaki. Tumapat si Vizier sa kanya, ilang sandali pa'y mabilis na tumilapon ang kamao niya sa tiyan ng lalaking humawak sa braso ko. Walang emosyon ang lalaki, parang tanggap niya ang ginawa ni Vizier. 

"Next time, I'm gonna kill you." he said darkly.

Tumango ang lalaki at yumuko. Sunod kong naramdaman ang paghawak ni Vizier sa palapulsuhan ko. Nanubig ang mata ko habang nakatingin sa kanya. Nagpumiglas ngunit walang silbi. Hinila na niya ako papasok ng bahay nila, wala na akong lakas kaya para akong batang hinihila nalang ngayon. Umakyat kami at pumasok sa kwarto niya ulit. He lock the door, nakita ko pang tinago niya ang swipe card sa lamesa.

Hinarap niya ako, pinakatitigan ng malalim. Sinapo niya ang mukha ko, pinahid ang luhang tumakas sa mata ko.

"Wag na wag mo akong tatakasan, Chacel. Ayokong gagawin mo ulit iyon sa akin." marahan niyang sabi.

Hindi ako sumagot. Para akong nawalan ng lakas sa ginawa kanina. Niyakap niya ako, sumubsob ang mukha sa dibdib niya. Sa hindi malamang dahilan, hinayaan ko siyang yakapin ako. Hinayaan ko siyang higpitan ang yakap. Hindi na ako nagpumiglas, wala na akong lakas. Naramdaman ko ang paghalik niya sa noo ko, marahan iyon at nakakahalina.

"I own you, Chacel. I f*****g own you." 

That's the last our conversation before the class ended. Pagkatapos ng gabing iyon, hindi ko alam bakit hindi na ako ginulo pa ni Vizier. Kahit may pagkakataon na nagkikita kami sa paaralan, hindi niya ako kinikibo. It was okay for me, kasi kahit papaano'y hindi na ako kinakabahan at natatakot. Pero ang hindi ko lang maintindihan, bakit parang may kulang sa akin? Bakit hindi ako matahimik sa gabi sa tuwing naaalala ko siya sa pagtulog ko? Yung yakap niya, yung paghalik niya sa noo ko. Bakit pumapasok iyon sa isipan ko? Ano na bang nangyayari sa akin? 

Simula ng araw na iyon, hindi na rin ako pinaglako ni Aling Rose ng ice candy. Tinanong ko siya kung bakit hindi na niya ako pinagbibenta, ang sabi'y tinamad na siyang gumawa ng ice candy. Tinanggap ko ang rason niya, wala naman akong magagawa e. Pero naging malaking epekto iyon sa pag-aaral ko. Naubusan ako ng allowance, nagtaka kung bakit nabibigyan ako ni papa ng malaking baon. Hinayaan ko iyon dahil ayokong magtanong kay papa. Hanggang sa matapos ko ang ikasampung baitang, hindi na talaga ako pinapansin ni Vizier. 

Hindi ko na rin naman siya nakita na may ibang babae sa banyo, sadyang naging malamig siya akin. Iyon na siguro ang huling pag-uusap namin, kaya ngayon hindi na ako mapakali sa lahat. Sumapit ang December kaya natapos ang klase at pumasok ang Christmas break. Malamig ang simoy ng hangin, ramdam na ramdam na ang papalapit na kapaskuhan. Kitang-kita ko naman ang naglilinawag na mga bahay, dulot ng mga Christmas light. Ang mga tao ay masaya, siguro dahil hindi na sila makapaghintay sa pasko.

Napahinga ako ng malalim, tumingin kay Jonesar na busy'ng inaayos ang maliit naming Christmas tree. Binili iyon ni papa kagabi, kaya ngayon ko lang naayos iyon. Sinabit niya ang star sa taas, sinaksak ang Christmas light kaya nagliwanag iyon. Napangiti ako, nagandahan sa simple naming dekorasyon. Hindi ko na nakita si Vizier, simula ng matapos ang klase dahil sa Christmas break, tuluyan ko na siyang hindi nakita. Parati namang nasa farm nila si papa, pero hindi ko makayang sumama kasi kinakabahan ako at natatakot. Pero kagabi, nasabi ni papa sa amin na nasa ibang bansa siya. 

Doon yata magpa-pasko kasama ang mga pinsan niya. Napahinga ako, bakit ba ganito ang nararamdaman ko? Bakit may kulang? Bakit may hinahanap-hanap ako? Bakit ganito? Hindi ko na alam ang gagawin! Hindi ko na maintindihan ang nangyayari sa akin! Hindi ako mapakali, hinahanap ko siya! Huminga ako ng malalim, pinikit ang mga mata bago tumayo sa pag-upo. Wala ngayon si papa dahil nasa farm ng Costiño. Naglinis nalang ako ng bahay, inayos ang mga gamit namin pagkatapos hinugasan ang mga pinggan namin. 

Nauna na rin kaming kumain ni Jonesar, wala pa rin kasi hanggang ngayon si papa. Siguro binabantayan niya ang farm ng maayos. Pagkatapos naming kumain, naunang natulog ang kapatid ko. Nilinis ko naman ang pinagkainan namin, pagkatapos inubos ang ilang oras sa panonood ng telebisyon. Natuwa pa ako habang nanonood sa teleserye ni Cion Alzarte. Ang galing niya talagang umarte, napapahanga talaga ako sa kanya. Hindi manlang nahihirapan sa mga linyang binibitawan niya. Sobrang galing! 

Natapos ang teleserye niya kaya naisapan ko nalang na matulog. Hindi ko na nahintay pa si papa, inantok na rin naman ako sa panonood. Sumapit ang umaga kaya nauna akong bumangon, kailangan kong magluto para sa almusal namin. Kinusot ko ang mata, lumabas para magluto na. Tahimik ang buong bahay namin, siguro umuwi si papa kagabi. Pumasok ako sa kusina, kumuha ng dalawang lata ng corned beef. May naiwan pa naman kaming kanin kaya sinangag ko iyon. Pagkatapos kong magluto, sunod kong ginawa ay maghanda ng kape kay papa at gatas para kay Jonesar. 

Ilang sandali pa'y pumasok na sa kusina sila kaya ngumiti ako. Kagigising palang ni Jonesar, samantalang gising na gising naman na si papa.

"Good morning, papa at Jone." bati ko.

Ngumiti si papa. 

"Morning, nak. Kumain na tayo." aniya papa.

Tumango ako at ngumiti. Umupo na ako, ganoon din si papa at ang kapatid ko. We started eating our breakfast. Humigop ako sa kape ko bago sumubo ng pagkain.

"Nga pala Chacel, gusto ni sir Hermes at ma'am Estrecia na doon tayo sa kanila magdiwang ng pasko." anunsyo ni papa.

Kumunot ang noo ko. Bakit naman?

"Hindi yata maayos papa kung doon tayo sa kanila magpa-pasko. Mawawalan ng tao ang bahay kapag doon tayo magdiwang ng pasko." sagot ko.

Umiling siya bago ngumiti.

"Ano ka ba, hindi yan. Tsaka okay lang na doon tayo magpasko, para sama-sama." pagtutol ni papa.

Kumunot pa lalo ang noo ko. Hindi maintindihan ang gusto niyang mangyari. Bakit naman niya tinanggap ang alok ng pamilyang iyon? Paano itong bahay namin? Sino ang sasalubong ng pasko dito? Ang sabi kasi ni mama sa akin noon, importante na may tao ang bahay bago sumalubong ang pasko. Kaya ngayon, nagtataka ako kung bakit tinanggap ni papa ang alok nila.

"Pero papa---"

"Sumang-ayon ka nalang, Chacel. Doon tayo magpa-pasko! At iyon ang desisyon ko." aniya sa seryosong boses.

Napatahimik ako, walang nagawa sa desisyon niya. Naguguluhan talaga ako! Hindi ko pa rin makuha ang punto niya dito! Bakit namin iiwan ang bahay? Hay naku! Kumain nalang ako at inubos iyon para naman mawala ang pag-iisip ko sa sinabi ni papa. Ganoon pa rin naman, tutol pa rin siya kung pipilitin kong dito nalang kami. Pero sana maalala niya ang sinabi ni mama tungkol sa pasko, na dapat buo kami sa bahay habang sinasalubong ang kapanganakan ni Hesus. Umiling nalang ako at ramdam na may puno't-dulo nito. 

---

Alexxtott