KARDELEN
Yalnızlıkla büyümüş bir sırdım ben. Her zaman da öyle kalmam istenmişti ve bunca zaman hiçbir şeyi sorgulamamış, bir sır olarak ölmem gerektiğinin bana yapılan ve yapılabilecek olan en büyük saygısızlık olduğunu hiç düşünmemiştim.
Bu, dışarıyı görmeden önceydi…
İnsanları, kalabalıkların içinde özgürce dolaşabilenleri ve bunu normalleştirmiş olanları görmeden önceydi. Benim hikâyemin, okuduğum kitaplardakinden ne farklı vardı? Kuleye hapsedilmiş bir prensesten ne farkım vardı? Beni de beyaz atlı bir prens gelip kurtaramaz mıydı?
Pek tabii kurtarabilirdi.
Onunla, bir pazar tezgâhının önünde karşılaşmayı asla beklemiyordum. İlk gördüğüm erkek değildi ancak hayalimdekine çok benziyordu. Okuduğum kitaplardaki romantik erkek tasvirine çok benziyordu. Eli beceriksiz, meyveden ve
