Summer 14
เวลา 05.01 น.
ทริปไหว้พระทำบุญของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้น โดยที่ฉันหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นไปเก็บที่ท้ายรถ แล้วยังมีพี่ไฉคอยยืนช่วยยกอยู่ ตอนนี้เรากำลังจะออกเดินทางไปรับจิงจิงที่คอนโดฯ จากนั้นก็จะเดินทางไปยังจังหวัดอยุธยา โดยนัดเจอกับรถอีกคันของเพื่อนพี่ชายที่ปั๊มน้ำมันขาออก
“เอาว่ะ เสื้อขาวเหมือนกัน” แกล้งแซวพี่ชายที่กลับขึ้นมานั่งบนรถเรียบร้อยหลังจากที่ก่อนหน้านี้เจ้าตัวลงไปปิดประตูรั้วบ้าน
“ใครมันสั่งพี่มาล่ะ”
“แหะ ๆ ก็อยากให้เป็นธีมเดียวกัน หนูใส่สีขาว จิงจิงก็ใส่สีขาวเหมือนกัน” ฉันบอกพี่ชายพร้อมกับส่งข้อความบอกเพื่อนว่ากำลังจะออกไปรับแล้ว ตอนนี้ต้องบอกว่ารู้สึกตื่นเต้นแต่ก็ง่วง จนฝืนความง่วงนั่งคุยกับพี่ชายอยู่
“จิงมันจะหายเขินไอ้ฟรังซ์ไหมเนี่ย มันขอถ่ายคลิปไปด้วยนะ พาไหว้พระอะไรของมันก็ไม่รู้” พี่ไฉบอกกับฉัน ทั้งยังหัวเราะออกมาเบา ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนสนิทของฉันนั้นเป็นแฟนคลับของเพื่อนเขา
“น่าจะหายยากเลยค่ะ เขินไม่เปลี่ยน นี่ก็ยังไม่ยอมเข้ากลุ่มแชตเพราะเขิน” แซวเพื่อนให้พี่ชายฟัง
“ที่จริง ฟรังซ์มันจำจิงจิงได้นะ คนที่เป็นหนึ่งในสิบที่นั่งฟังมันร้องเพลงจนจบงานน่ะ”
“หา?”
“มันบอกว่าจิงจิงคือหนึ่งในสิบของแฟนคลับที่นั่งฟังมันร้องเพลงในงาน เป็นงานแรกที่มันเข้าวงการแล้วถูกจ้างไป และเป็นคนเดียวที่ยังอยู่มาจนถึงตอนนี้”
“เอาแล้ว ยังไงเนี่ยคุณฟรังซ์จำได้หมดเลยเหรอคะ?” ได้แต่มองพี่ชายตาโต ทั้งยังตกใจกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินมา
“ใช่ มันบอกจำได้”
“อ่า เพื่อนหนูได้เขินตัวระเบิดแน่” แต่น่าจะถอยห่างอย่างชัดเจนเลยแหละเพื่อนฉันน่ะ แต่ก็เอาเถอะในเมื่อตั้งใจจะไปไหว้พระกันแล้วฉันก็จะพยายามไม่ทำให้ทริปล่มแล้วกัน
“จิงจิงฉันมาถึงแล้วลงมาเลยจ้า”
(จ้า) เพื่อนตอบรับกลับมาเสียงสดใส สักพักก็เห็นจิงจิงเดินลงมาจากคอนโดฯ พี่ไฉลงไปช่วยเพื่อนฉันยกกระเป๋าเก็บที่ท้ายรถ จากนั้นเพื่อนฉันก็เดินขึ้นรถมาด้วยรอยยิ้มตื่นเต้น
“อรุณสวัสดิ์จ้า”
“อรุณสวัสดิ์ ทำไมเสียงสดใสแบบนี้” ทักทายเพื่อนสาวกลับไปทั้งยังเอ่ยแซว
“เรียกความสดชื่นพร้อมรับผลบุญที่จะไปทำ”
“โอเคเลย เดี๋ยวจะแวะจุดนัดพบกับเจ้านายก่อนนะ” ไม่ลืมบอกกำหนดการคร่าว ๆ กับเพื่อน
“ได้เลย” เพื่อนรับปาก แต่คนสดชื่นนั่งรถมาได้ไม่ถึงสิบนาทีก็หลับไปแล้วเรียบร้อย มันสดชื่นแบบไหนกันเนี่ย!