Summer 7
887 Words
Summer 7
หลายวันต่อมา...
“คุณเจีย ขอกาแฟดำหน่อยครับ” คุณทิศเหนือที่เพิ่งเข้าบริษัทเอ่ยบอกฉันด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ฉันรีบลุกขึ้นยืนทักทายและรับคำทันที เมื่อเจ้านายเข้าห้องทำงานไปแล้ว ตัวฉันถึงได้รีบเดินไปยังโซนพักเบรกของชั้น ที่ไม่ค่อยมีใครใช้งานมากนักนอกจากเหล่าเลขาและเจ้านายที่ทำงานประจำที่นี่สองคน
“กาแฟดำค่ะคุณทิศเหนือ วันนี้มีเอกสารที่ต้องเซ็น ดิฉันเตรียมไว้ให้แล้วนะคะ ตอนบ่ายหากเคลียร์เอกสารเสร็จก็ว่างแล้วค่ะ” วางแก้วกาแฟให้เจ้านายพร้อมกับเอ่ยรายงานตารางงานวันนี้ให้เจ้านายได้รู้
“ขอบคุณครับ อ้อ พี่แทนบอกให้ลงไปเอาของที่รถครับ”
“คะ?หมายถึงให้ดิฉันลงไปช่วยคุณแทนไทถือของใช่ไหมคะ?” ทวนถามเจ้านายอย่างไม่เข้าใจ
“ใช่ ๆ ลงไปหน่อยครับ”
“ได้ค่ะ”
“อ้อ ฝากแจ้งแผนกต่าง ๆ ด้วยนะครับถ้าจะให้ผมเซ็นเอกสารให้รีบเอาเข้ามาเลย พรุ่งนี้ผมอาจจะไม่เข้า”
“รับทราบค่ะคุณทิศเหนือ” ขานรับเสร็จก็เดินออกจากห้องทำงานของคุณทิศเหนือ พลางหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดส่งข้อความแจ้งในกลุ่มหัวหน้าแผนก ระหว่างนี้ก็เดินไปเข้าลิฟต์เพื่อลงไปช่วยคุณแทนไทถือของตามคำสั่งของคุณทิศเหนือที่ได้แจ้งฉันเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
แม้จะรู้สึกแปลกใจแต่ก็ต้องยอมทำตามสิ่งที่เจ้านายสั่งนั่นแหละ
ก็แค่ถือของจะเท่าไหร่กันเชียว
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแทนไท คุณทิศเหนือให้ดิฉันมาช่วยถือของค่ะ” จังหวะที่รถเจ้านายเคลื่อนเข้ามาจอดที่ช่องจอดรถของผู้บริหาร ฉันก็รีบเดินเข้าไปใกล้ เป็นจังหวะเดียวกับพี่คุณแทนไปเปิดประตูรถลงมาพอดี และเมื่อเห็นฉันเอ่ยบอกแบบนั้นอีกฝ่ายก็พยักหน้ารับ
แต่ทำไมถึงได้รู้สึกว่าเขากำลังอมยิ้มอยู่กันนะ เหมือนเขากำลังสนุกทั้งที่เจ้าตัวยังทำหน้านิ่ง ๆ อยู่เหมือนเดิมแบบนั้น
“ขอบคุณครับ ถุงสีน้ำตาลของคุณนั่นแหละ ส่วนถุงสีส้มฝากเอาไปให้เลขาคนอื่น ๆ ด้วยนะครับ” เจ้านายบอกแค่นั้นก่อนจะเดินนำเข้าไปภายในตัวอาคารที่ตอนนี้มีพนักงานเริ่มลงมือทำงานกันบ้างแล้ว เพราะเลยเวลาเข้างานมาเกือบสี่สิบนาที
เรียกได้ว่าวันนี้คุณแทนไทเข้างานสายในรอบหลายเดือนเลยค่ะ ปกติเขาจะมาถึงที่นี่ในเวลาใกล้เคียงกับฉัน นั่นหมายความว่าเลขาของเขาจะต้องมาถึงก่อน ฉันโชคดีแล้วที่คุณทิศเหนือเข้างานในเวลาเดิมทุกวันและมาช้ากว่าเวลาเริ่มงานสามสิบนาทีฉันเลยสามารถเข้างานในเวลาปกติได้
“คุณสั่งกาแฟหรือยัง?” ขณะที่เราทั้งสองคนยืนอยู่ภายในลิฟต์ โดยที่ฉันยืนเยื้อง ๆ กับคุณแทนไทจากทางด้านหลังและภายในลิฟต์ไม่มีใครอยู่เลยสักคน
“คุณทิศเหนือดื่มแล้วค่ะ แต่ชงจากห้องกาแฟ”
“งั้นเหรอ?ถามทิศเหนือให้หน่อยว่าเที่ยงนี้จะให้สั่งข้าวมาให้ด้วยไหม” คุณแทนไทเอ่ยจบในจังหวะที่ลิฟต์เปิดออกพอดี
“ได้ค่ะ ถ้าได้คำตอบยังไงเดี๋ยวดิฉันแจ้งผ่านพี่กุลรักนะคะ”
“แบบนั้นก็ได้ แล้วก็...”
“...”
“ขนมตั้งใจซื้อมาให้นะครับ ในถุงไม่เหมือนคนอื่นนะ” ประโยคนั้นของคุณแทนไททำเอาฉันถึงกับชะงักค้างหลังจากที่ได้ยินเขากระซิบบอกแบบนั้น ส่วนเจ้าของประโยคกลับเดินมุ่งตรงไปตามทางเดินเพื่อกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองแล้วเรียบร้อย
เขาตั้งใจจะสื่ออะไรกันแน่
หรือจะใจดีซื้อให้ฉันในฐานะน้องสาวของเพื่อนตัวเอง?
นั่นสิ! น่าจะใช่ ซื้อให้ฉันในฐานะน้องสาวของพี่ไฉแน่ ๆ
คิดแบบนั้นก็สบายใจ รีบเดินเอาถุงขนมไปเก็บไว้ที่โต๊ะและอีกสามถุงก็แบ่งไปให้พี่ ๆ เลขาที่นั่งทำงานกันอยู่ที่โต๊ะทำงาน แจกจ่ายเสร็จก็รีบกลับเข้าไปสอบถามคุณทิศเหนือเรื่องมื้อเที่ยง พอได้คำตอบก็ส่งแจ้งพี่กุลรักทันที ดูเหมือนการทำงานของฉันจะไม่ได้ยาก แต่ก็ไม่ได้ง่ายเสียทีเดียวช่วงนี้ยังเบา ๆ อยู่เดี๋ยวรอต้นปีหน้า
เรียกได้ว่าซ้อมเป็นนกกันก็ไม่แปลกนัก เพราะตารางบินเยอะมาก ฉันบอกได้แค่นี้
“คุณเจียเชิญที่ห้องหน่อยครับ” โทรศัพท์บนโต๊ะทำงานส่งเสียงขึ้นมาเบา ๆ จากการเรียกของคุณทิศเหนือ ได้ยินแบบนั้นก็คว้าไอแพดและโทรศัพท์เดินเข้าห้องทำงานของเจ้านายทันที
“ค่ะคุณทิศเหนือ”
“คุณศรัณติดต่อมาบ้างหรือยัง?”
“ยังค่ะ ดิฉันสอบถามกับเลขาฝั่งนั้นเพิ่มเติมแล้ว เธอแจ้งว่าคุณศรัณยังไม่ว่าง แต่เหมือนจะแอบเห็นเข้าออกบริษัทเพื่อนบ้านของเราอยู่ค่ะ” ฉันรายงานเจ้านายตามที่ตัวเองสืบมาได้ แน่นอนว่าทำงานตำแหน่งนี้ต้องหูตาไวและต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียน
- Writer
