Summer 18
736 Words
Summer 18
กระทั่งไหว้พระวัดสุดท้ายเสร็จ ในจังหวะที่เรากำลังเดินกลับไปขึ้นรถ จู่ ๆ ลมก็พัดแรงขึ้น ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม สายลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ถึงหนึ่งนาทีฝนก็เทลงมาอย่างหนัก ฉันได้แต่วิ่งขึ้นรถด้วยความตกใจ และไม่ต่างจากจิงจิงที่เปิดประตูขึ้นไปนั่งบนเบาะด้านหน้า ส่วนข้าง ๆ ฉันเป็นคุณแทนไท และริมฝั่งอีกด้านคือพี่ไฉ คนขับคือคุณฟรังซ์ ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความตกใจล้วน ๆ เลย
“อ้าว กูขับเหรอ?” คนที่นั่งหลังพวงมาลัยรถทวนถามอย่างไม่เข้าใจ
“เออ ขับเลย ฝนตกแรงขนาดนี้กูไม่ลงไปเปลี่ยนที่นั่งกับมึงแน่” พี่ไฉตอบ และนั่นจึงเป็นการเปลี่ยนตำแหน่งนั่งของเราทุกคนบนรถ
“หนาวไหม?”
“นิดหน่อยค่ะ” เอ่ยตอบคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างคุณแทนไท ที่ตอนนี้ถอดเสื้อคลุมสีขาวของเขามาให้ฉันห่ม พี่ไฉหรี่ตามองการกระทำนั้นของเพื่อนตัวเอง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ส่วนฉันเมื่อเอ่ยขอบคุณจบก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ตัวเปียกจากฝนแล้วยังต้องมาเจออากาศเย็น ๆ ในรถอีก หนาวจนปากสั่นไปหมดแล้ว
“ส่งพิกัดบ้านพักเข้าแชตหน่อย” คุณฟรังซ์เอ่ยบอกอีกครั้งเมื่อเราพร้อมที่จะเดินทางเข้าที่พักในช่วงเวลาหกโมงเย็น แต่ยังดีที่เราได้ไหว้พระครบเก้าวัดตามความตั้งใจ แต่กว่าจะไหว้เสร็จก็เย็นเลยแหละ
“จะแวะซื้อของเข้าไปทำมื้อเย็น หรือสั่งมาจากข้างนอก?”
“สั่งมาเถอะ ไม่อยากให้เหนื่อยทำแล้ว” คุณแทนไทตอบพี่ไฉ มือข้างหนึ่งหยิบแขนเสื้อคลุมที่ฉันห่มขึ้นมาซับหยดน้ำออกจากใบหน้าให้อย่างใจเย็น และดูจะไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่กับท่าทางตกใจจนตัวแข็งทื่อของฉัน
“ถึงที่พักค่อยสั่งดีไหมคะ ให้ทุกคนแยกย้ายไปพักก่อนแล้วค่อยออกมากินข้าว ตอนนั้นอาหารคงจะมาถึงพอดี” ฉันเสนอ ดูจากพิกัดที่พักแล้วเราอยู่ในตัวจังหวัด คงจะใช้เวลาส่งไม่นาน ถือโอกาสให้ทุกคนได้พักด้วย
“ได้ครับ ค่อยไปสั่งตอนถึงที่พักก็ได้” คุณแทนไทคล้อยตามเห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันเพิ่งจะเสนอไป
“หนาวจัง” แต่นั่งรถมาได้สักพักก็พึมพำกับตัวเองเสียงเบา
“ไหวไหม?” คุณแทนไทกระซิบถาม
“ไหวค่ะ ใกล้ถึงที่พักแล้วค่ะ”
“อืม ฟรังซ์ปรับแอร์หน่อย หนาว” คุณแทนไทเอ่ยบอกคุณฟรังซ์จากนั้นไม่นานภายในรถก็อุ่นขึ้นมาเล็กน้อย ใช้เวลาไม่นานในที่สุดเราก็มาถึงบ้านพักแบบพูลวิลล่าที่คงสไตล์ไทยริมแม่น้ำ ฝั่งตรงข้ามมองจากหน้าที่พัก เหมือนจะเป็นหนึ่งในเก้าวัดที่เราเพิ่งไปไหว้พระมาเมื่อช่วงกลางวัน
“จิง” ทันทีที่เปิดบ้านฉันก็รีบเรียกชื่อเพื่อนตัวเองเสียงดังฟังชัด จนคนอื่น ๆ มองมาอย่างสงสัย
“เจีย” จิงจิงเองก็ด้วยที่รีบหันมามองหน้าฉันตาโต
“นอนด้วย” และเราทั้งสองคนก็เอ่ยประโยคเดียวกันทันที ฉันไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้คุณแทนไทจองที่พักแห่งนี้มันก็ดูสวยอยู่หรอก แต่มันเป็นบ้านพักไม้ทั้งหลังอะ!!
“ห้องพักมีทั้งหมดเจ็ดห้อง ใครจะพักห้องไหนบ้าง? ข้างล่างสองห้อง ข้างบนห้าห้อง” คุณทิศเหนือที่มาถึงก่อนเดินถือกุญแจเข้ามาใกล้พลางเอ่ยถามพวกเราที่เพิ่งมาถึงและถามคนอื่น ๆ ที่นั่งอยู่ที่ห้องรับแขกด้วย เพื่อน ๆ ของพี่ไฉเลือกกุญแจไปสุ่มห้องเอง จึงเหลืออีกสามห้อง
“มึงนอนกับกูแล้วกัน” พี่ไฉบอกคุณแทนไทเพราะคนอื่น ๆ หยิบกุญแจไปคนละห้องแล้ว ส่วนคุณทิศเหนือหยิบไปหนึ่งห้องก่อนจะจับมือพาน้องอลิซขึ้นไปบนชั้นสอง และคนที่ต้องอยู่ที่ห้องพักชั้นล่างทั้งสองห้องคือฉันที่พักห้องเดียวกับจิงจิง และพี่ไฉที่พักกับคุณแทนไท แต่เป็นบ้านพักหลังที่อยู่ห่างจากตัวบ้านเล็กน้อย
- Writer
