Mag-iisang buwan na ang nakararaan mula ng umalis si Persephone at sa paglipas ng mga araw ay unti-unting pinapatay ang puso ko sa kalungkutan.
Ni hindi ko na nga magawang umuwi ng mansyon dahil naaalala ko lang ang aking pinakamamahal na reyna.
Hindi rin ako magawang pigilan ng mga kapatid ko sa pagpunta ko sa Greece sa pagbabakasali na matanaw ko man lang ang pinakamamahal kong reyna.
At yon nga nasaktan ako ng makita ko kung gaano kasakit para kay Persephone ang nalaman niya.
Hindi ako makapaniwala na makikita ko ito sa ganoong sitwasyon lalo na ag alam ko na sabik na sabik na ito sa kanyang mga magulang.
At lahat ng iyon ay kasalanan ko pero hindi ko na maari pa na ibalik ang nakaraan, kaming mga diyos at may limitasyon rin sa paggamit ng aming kapangyarihan.
Lalo na sa ganitong
