Nakabalik na kami sa mansiyon ni Mr. Brickell. Tahimik lang kamj buong biyahe. Ni hindi ko rin nagawang matulog sa sasakyan niya. Nakatitig lang ako sa bawat nadadaanan namin. Ewan ko ba kung bakit ako ganoon. May takot pa rin kasi ako na naramdaman dahil sa napanaginipan ko. Para talagang makatotohanan, e. Pero nakakahiya naman kung iisipan ko na naman ng kung ano-anong mga bagay si Mr. Brickell.
“Salamat po ulit sa pagpapatuloy sa akin dito hanggang ngayong gabi. Aalis na rin po ako bukas lalo na at tapos na rin naman ang gusto ko, ‘yon ay ang makakuha ng pera sa legal na paraan hehe,” sambit ko sa kaniya.
“Do you want to eat? You must be hungry. Hindi ka na nakakain kaninang lunch dahil tulog ka hanggang gabi,” sagot niya lang sa sinabi ko. Parang may trauma na ako sa salitang ‘eat’
