Thamia
NAKATITIG ako sa labas ng bintana ng kotseng sinasakyan namin ni Miguel. Pabalik na kami ngayon sa bahay nila. Hapon na at dahan-dahan nang lumulubog ang araw. Sa bahay rin siya kumain ng tanghalian at ipinagluto ko ulit siya. Kung wala lang sigurong tumawag sa kanya sa trabaho, baka hanggang ngayon ay nasa bahay kami.
Hindi mawala sa isipan ko kung gaano kasaya si Miguel nang ipagluto ko siya.
Noong umagahan, simpleng luto lamang naman ang ginawa ko. Isda at gulay lamang. Nahihiya pa akong ipakain iyon sa kanya noong una dahil mukhang hindi siya sanay. Kaya laking gulat ko nang purihin niya ang luto ko. Sabi niya ay iyon daw ang pinakamasarap na pagkain na natikman niya.
Nang tanghalian naman, kita ko kay Miguel ang excitement na matikman muli ang luto ko kaya mas lalo akong g
