CHAPTER 44
EUFI
Para saan ba ang pagiyak ko? I'm not quiet really sure. Wala na, umalis na si Devereaux. Hindi na siya bumalik. I should be rejoicing right? Ang sakit na ng mata ko kakaiyak ang sakit pa ng puso ko.
"Tahan na Beh. Ilang araw ka ng umiiyak diya." Pati si Shaunty ay naiiyak na din.
I now understand why Shaunty hurt herself. Masakit pala talaga. It's the kind of pain that lingers. Iyong mabigat sa dibdib at mahirap huminga.
The next day I decided to at least stop myself for crying. Bigla bigla na lang kasi akong naiiyak kabag naalala ko ang pangbubwesit ni Devereaux! s**t! I never imagined na hahanap hanapin kong pamimiste niya sa akin. Even his annoying smirk is hunting me.
Iniwan ako ni Shaunty dahil may emergency sa resto niya. Nakakahiya na nga at n
