Chapter 59
Jasmine
Kung gaano kalakas ang hangin, kulog at ulan sa labas ay ganon ang mga luha kong pumapatak sa aking pisngi. Umiyak ako ng umiyak na yakap ko ang tuhod ko. Pakiramdam ko ay nahihirapan akong huminga.
"Bakit ganito ang buhay ko, hindi naman ako na masamang tao na magkakaganito ako. Bakit lagi na lang akong nasasaktan?" naiiyak na tanong ko sa sarili.
Akala ko ay kaya kong siyang kalimutan, pero heto ako ngayon na nakaramdam ng kirot sa aking puso. Bakit siya pa rin ang laman ng puso ko, bakit ang hirap niyang burahin, bakit hindi siya nawawala sa lintek na pusong ito. Gusto kong sumigaw pero wala na akong lakas. Hindi ko rin maibuka ng maayos ang bibig ko pakiramdam ko ay naninikip at naninigas.
Sa kakaiyak ko ay nakalimutan kung si Gilbert sa taas kung ano na ang gi
