Marrying my Professor

Chapter 20

Funny how I ended up sitting on the sand the moment I thought I cleared up my mind. Ilang ulit akong buntong hininga habang pinagmamasdan ang kakarampot na liwanag na humahalik sa payapang pagsayaw ng alon sa dagat.

Maghahating gabi na pero heto't hanggang ngayon ay hindi pa rin ako pinapatulog ng mga sinabi ni Mr. Ashton kanina. Paulit-ulit kong kinukwestiyon ang sarili kung pagbibigyan ko nga ba sya sa nais o ano. Pero sa tuwing magiging sigurado ako sa ideya na subukan namin, nangingibabaw ang takot sa puso ko sa hindi malamang dahilan.

Niyakap ko ang sarili nang maramdaman ang pagyapos ng hangin sa aking katawan.

"Here."

Bahagya akong napa-angat sa kinatatayuan nang maramdaman ang mainit na telang lumapag sa aking mga balikat. Marahan kong tiningala ang taong naroon at hindi na ako nagulat pa nang maupo si Mr. Ashton sa tabi ko.

Parang gusto kong kwestyunin ang tadhana nang maramdaman ang pagbilis ng t***k ng aking puso nang magtama ang mga mata naming dalawa. Nanadya nga ba sila o talagang gusto nila ang iminungkahi nya?

"Bakit gising ka pa? Gabi na," he stated the obvious. Ipinangko nya ang parehong kamay sa puting buhangin saka ako bahagyang nilingon at binigyan ng pinakasinsero nyang ngiti. "May problema ba?"

Umiling ako bilang tugon saka ipinatong ang baba sa magkahalik kong mga tuhod. Puso ko ang may problema.

"Sandra, I—"

"People like you," I cut him off. I pause for a moment and gave him a smile. Hindi ko malaman kung dapat ko pa nga bang ituloy ang sasabihin. Ilang ulit akong nagbuga ng hininga nang maibalik ang tingin sa malawak na dagat at hinayaan ang sarili sa nais nitong gawin, "hindi lang dahil magaling ka ginagawa mo but you are also good looking and for the longest time, I've kept my feeling dahil alam kong wala naman akong pag-asa sayo," pag-amin ko.

"Sandra—"

"I always told myself na sapat na sa akin yung makita kita sa malayo. Makita ko lang yung ngiti mo, buo na ang araw ko," I continued and smile like an idiot trying to remember every days na nagnanakaw kami ng sulyap sa kanya, "tuloy ngayon ay gusto kong kwestyunin kung swerte nga ba ako o malas dahil maikakasal ako sayo," payak akong tumawa at tininga ang langit. Ganoon na lang ang pag-arko ng aking labi nang makita ang pagkislap ng unang bituin na dinapuan ng aking paningin na tila ba sa pamamagitan non ay sinusuportahan nya ang ginagawa ko ngayon.

This is a confession I am making at hindi ko alam kung bakit hindi ko man lang magawang kabahan dahil imbis na iyon ang inaasaham ko, lungkot ang unti-unting bumabalot ngayon sa puso ko.

"Swerte kasi nakakasama kita araw-araw at malas dahil....." nilingon ko sya saka binigyan ng malungkot na ngiti. "....hindi ako ang laman ng puso mo," papahinang pagtatapos ko.

Kitang-kita ang gulat na gumuhit sa kanyang mga mata bago pa man ako mag-iwas ng tingin. Nang hindi sya sumagot ay agad akong tumayo at naglakad paalis pero ganoon na lang ako napahinto nang bigla ay maramdaman ang pagkulong nya sa akin sa kanyang mga bisig. Ipinatong nya ang baba sa aking balikat saka ilang ulit iyong hinagkan.

"Sandra, let's just give this a try," mahinahong aniya. I can feel his breath get deeper and my heart pound fast. Tila nabibingi ako sa lakas ng kabog ng puso ko.

"Kung papayag ako, paano ako sa huli?" I blurted out of nowhere. Hindi ko rin alam kung bakit. Basta ang gusto ko lang malaman ay kung saan ako pupulutin sa huli, kung may aasahan nga ba ako o ano. "Kung pumayag ako sa gusto mo habang nandyan sya, where does that leave me?" Emosyonal na tanong ko.

"What do you mean?" Naguguluhang tanong nya.

I can see myself slowly loving his idea but the fact that I still don't know where will I be after this vacation, iyon ang pumipigil sa akin para pumayag. I also wanted to give us a chance. I wanted to give our life a chance; to let love bloom but what if it fades before it even blooms?

"Paano ako, Mr. Ashton?" Teary-eyed, I asked. Ipinagpapasalamat ko na naroon sya sa aking likuran nang sa gayon ay hindi nya makita kung gaano ako kaemosyonal ngayon.

Hinawakan nya ang parehong balikat ko saka ako iniharap sa kanya. Mabilis akong nag-iwas ng tingin nang yumuko sya upang magpantayan ang aking paningin.

"What are you talking about?" Muling tanong nya. His comforting voice is starting to bring me in tears. Hindi ko alam kung bakit kailangan kong maging emosyonal ngayon.

"Everyone knows about your relationship with Milka, Mr. Ashton. Kung sakaling pumayag ako sa gusto mo, matapos ng bakasyon na ito, anong mangyayari sa akin?" Tanong ko.

Nang manatili syang tahimik ay hinawi ko ang kamay nya saka muling nagpatuloy sa paglalakad.

Ngayon ko lang napatunayan kung gaano ako katanga. Why would I even ask that? E obvious naman na he just wanted to play with my feelings? Nagpadala ako sa mga salita and now look at me. I made a fool out of myself.

Pinunasan ko ang luhang pumatak at ganoon na lamang ako napahinto nang muli ay maramdaman ang kamay nya sa aking pusuhan.

"Sandra, Milka and I are just friends," aniya nang tuluyan akong maiharap sa kanya. "If that worries you, pwede ko syang iwasan—" I immediately shake my head.

"Ayokong maging dahilan para masaktan si Milka because obviously, she likes you and your silence—"

"My silence has nothing to do with it, Sandra. Nagulat lang ako sa tanong mo and how you think of my relationship with her," he explained. Pakiramdam ko ay nabunutan ako ng tinik sa nalaman.

"But what about Milka? She'll get hurt kapag pumayag ako sa gusto mo—"

"Ano naman?" Tanong nya dahilan para magulat ako. Tila ba nawala sa kanya ang katauhan ng Luke Ashton na parating nag-aalala kay Milka. "All I care about right now is you, Sandra. Wala akong paki sa iba dahil ang importante para sa akin ngayon ay ang nararamdaman mo," he held both of my hands habang binibitawan ang mga salitang iyon na nakatitig sa akin.

I can see sincerity on his eyes at kahit anong pilit ko, pinaniniwalaan ngayon ng puso ko ang pagiging totoo nya.

"Just tell me what should I do, give me a chance. Give our story a chance. I promise this is the risk you will never regret." He continued. Nanatiling tikom ang bibig ko habang paulit-ulit na isinisigaw ng puso ko ang sagot sa gusto nya.

Bahagya akong napasinghap nang ilagay nya ang isang kamay sa aking panga saka ako emosyonal na nginitian. A different Luke Ashton is now in front of me.

"Because now, I am more than willing to risk everything just to be with you."

Before I could even utter a word, under the moonlight, I let Mr. Ashton claim my lips, again.....