Chapter 21
1120 Words
I woke up feeling the heaviness on my stomach the next day pero imbis na magreklamo ay awtomatiko akong napangiti nang ang payapang mukha ni Luke ang sumalubong sa akin. I gentle traced his face using my middle finger; from his eyebrows to her perfected jaw line. Hindi ko malaman kung bakit may ganito kaswerteng tao sa mundo. He's just beyond perfect. The epitome of a perfect man.
For the first time, we slept on each others arms without arguing at ang gabing nagdaan lang yata ang pinakamasarap na gabi para sa akin.
"Good morning, baby."
I can feel my face getting red when his eyes slowly opened and gave me a peck on my lips. Nahihiya, isiniksik ko ang sarili sa kanyang dibdib para lamang maramdaman ang mas mahigpit nyang pagyakap sa akin.
He wrap me around his arms. Ramdam ko ang tigas ng triceps nya and all I could do is gulp. Dati rati ay panay lang kami hiling ni Melissa na sana ay makita man lang namin ang triceps nya but look at me now, ramdam na ramdam ko sa balat ko kung gaano iyon katigas.
"Did you sleep well?" He ask, I nod. Pakiramdam ko ay umurong ang dila ko para hindi makapagsalita. All I did is to smile but that feeling of being completely out in another parallel world crushed as I heard his phone rang.
Gusto ko sanang hindi na lamang pansinin pa iyon ngunit kinuha iyon ni Luke saka nakangiwi akong tinignan.
"Bakit hindi mo sinagot?" Tanong ko nang mawala ang tunog ng telepono. Nakapatong ang isang kamay sa kanyang dibdib na tiningala ko sya.
"It was Milka," he answered with boredom.
Gusto kong paikutin ang mga mata sa pagkakairita. Kahit kailan talaga ay napakagaling manira ng babaeng iyon ng moment.
"What are you doing?" Muling tanong ko nang bigla ay bumangon sya nang hindi inaalis ang kalahati ng katawan kong nakapatong sa kanya.
"I am blocking her," aniya na tutok na tutok ang atensyon sa kanyang cellphone.
I secretly smiled. Bigla ay parang tumigil ang mundo nang ang kaninang pwesto namin ay magbaliktad matapos nyang ilapag ang cellphone sa night table.
He smiled genuinely, tracing my cheeks down to my lips, I gulp as he lean closer to me trying to fill the gap between us.
Ilang ulit kong napalunok, mahigpit na hinawakan ko ang blanket bago tuluyang pumikit but before even our lips touched, we heard three knocks on our door dahilan para gulat na maitulak ko sya papaalis sa aking ibabaw.
Fvck!
"Cassandra?!" Nangibabaw ang tinig ni Melissa mula sa kabilang banda ng pinto.
Aligaga akong tumayo. Hindi malaman kung saan tutungo, mabilis kong hinila si Mr. Ashton at basta na lamang itinulak sa likod ng pinto.
"Should I hide?" Natatawang tanong nya. Agad akong tumango bilang tugon. Nang maitago ang sarili sa likod ng pinto ay agad akong nag-ayos ng sarili at tuluyang binuksan ang silid.
"Good morning." I greeted them with a nervous smile. Ilang ulit kong tinabig ang kamay ni Mr. Ashton nang gumapang ito sa aking likuran as if teasing me.
"Bakit ba ang tagal mong magbukas ng pinto?" Halos magsuntukan ang mga kilay sa pagkakasalubong na tanong ni Milka.
As if naman may pakialam ako sa kanya.
"Kagigising ko lang," tugon ko. Halos mahugot ko ang hininga nang muli ay maramdaman ang palad ni Luke sa aking likuran.
"I love you." He whispered nang palihim ko syang lingunin. Nagbuga ako ng malalim na hininga saka ipinalubo ang parehong pisngi para mapigilan ang pagbalandra ng kilig na nararamdamn.
Damn it! Bakit ba napakalandi ng lalaki na 'to?!
"Ano bang inaarte-arte mo dyan?" Mabilis kong hinawakan ang pinto saka pilit na nginitian si Melissa nang bigla ay magtangka itong pumasok sa loob.
I heard Luke laugh kaya naman palihim kong sinipa ang kanyang paanan.
"Nag-iinarte? Sino? Ako" Inosente kong tanong. Halata naman sa mukha ng aking kaibigan ang pagiging suspicious sa nangyayari. Tumikhim ako at hindi na lamang pinansin pa ang paniningkit ng kanyang mga mata.
"May kailangan ba kayo?" Tanong ko kay Melissa na hindi nawawala ang pagdududa sa mukha.
"Nakita mo ba si Mr. Ashton?"
I shake my head. "Hanapan ba ako ng nawawala?" Nagawi ang tingin ko kay Milka na panay ang pagtitipa sa kanyang cellphone. Mukhang sobrang bothered din sya. Siguro ay dahil hindi makontak ang lalaking hinahabol-habol nya.
Psh. Kung pwede ko lang syang simangutan magdamag, baka ginawa ko na iyon nang bukal sa loob.
"I cannot find him!" Parang bata na nagdabog si Milka.
"Did you try his room?"
"Wala rin doon, e. Have you seen him o kaya—"
"E, bakit sa akin ka nagtatanong?" Mataray na tanong ko. Ramdam ko nang mapalitan ng gulat ang nagtatakang tingin ni Milka sa akin nang putulin ko ang kanyang pananalita.
She took three deep breaths, look at her phone bago muling nag-angat sa akin ng tingin.
"Someone saw you with him kagabi kaya akala namin—"
"—he's not here," I immediately answered keeping the annoyance in my voice, "nagkita lang kami kagabi by accident but that was all. Naghiwalay din kami pagkatapos."
Hindi ko malaman kung bakit pakiramdam ko ay kayang-kaya kong magsinungaling ngayon.
"Hey, what happened?" Nagtatakang tanong ni Melissa nang tuluyang magwalk out si Milka.
I shrugged saka ipinagkrus ang aking mga braso. "Wala naman."
"Bakit parang ang init ng ulo mo kay Milka?"
"Hindi naman ah?"
"Oo kaya."
"Whatever."
"Ano bang pinag-usapan nyo ni Mr. Ashton kagabi at ibang-iba ang mood mo mula nang makauwi tayo?" Nakataas ang isang kilay na aniya, panay pa rin ang pagsilip sa kwarto at tila ba nagtataka kung bakit hindi ko sya inaanyayahan na pumasok tulad ng nakagawian.
"He just pissed me off."
"Yun lang?" She asked assuring me. I nod in response na agad din naman nyang pinaniwalaan. "Sige. Bumaba ka na at mag-aalmusal na tayo." Paalam nya saka tuluyan akong tinalikuran at lumakad palayo.
"Ano ba?! Paano kung makita ka nila?" Tanong ko nang tuluyang maisara ang pinto.
Agad nyang ipinulupot ang parehong braso sa aking baywang saka ako hinalikan sa noo.
"Edi nakita nila." Walang kagatol-gatol na aniya dahilan para manlaki ang aking mga mata. Ano bang pinagsasabi ng taong to? "I told you I don't care about anything else, Sandra. Kung gugustuhin mo lang ay ipagsisigawan ko sa lahat kung—"
"Luke." I stop him. Lumamlam ang mga mata ko habang nakatitig sa kanya. Pakiramdam ko ay maiiyak ako ano mang oras. Knowing Luke, I know he love his job. He love teaching at pwedeng mawala iyon sa oras na malaman ng lahat na nakikipagrelasyon sya sa estudyante nya.
Awtomatiko akong napapikit nang haplusin nya ang aking pisngi. "You are worth the risk, Sandra."
- Writer
