Marrying my Professor

Chapter 24

"Cassandra, open up!" Blanko ang mukhang nilingon ko ang pinto nang marinig ang paulit-ulit na pagkatok. I know it's Luke kaya hinayaan ko na lamang sya roon at itinuloy ang pagbibihis. I don't want another heartache kaya habang mas maaga pa, habang hindi pa ako baliw sa kanya, kailangan ko nang matutong umiwas because I will never be Milka. He will never choose me the way he choose her at iyon ang masakit na katotohanang kailangan kong tanggapin. He promised me something I thought he would do pero tulad ng ibang babaeng baliw sa kanya, it made me look stupid to think na ipagpapalit nya si Milka sa akin.

"Cassandra, I know you're in there!" Hindi ko napigilan ang mahinang pagtawa habang isinusuot ang kwintas. Alam ko ang linya na iyon. Narinig ko na iyon sa isang palabas and hearing Luke say that, naiimagine ko na sya ang bida sa palabas na iyon.

Nang matapos mag-ayos ay isinukbit ko ang bag at tuluyang binuksan ang pinto.

"Where have you been?! Bakit hindi ka man lang nagpaalam na aalis ka?!" Galit na tanong nya pero nagtuloy ako sa paglalakad hanggang marating ang kusina. I am done listening to me. From this day on, I am closing my ears together with my heart just so I can save the part of me that believed in him. "Cassandra!"

Hinawakan nya ang kamay ko saka madiing pumikit bago nagbuga ng hininga. "What happened? Bakit umalis ka na lang bigla? Paano kung may nangyaring masama—"

"I can walk, Mr. Ashton," I said coldly kahit wala iyong koneksyon sa tanong nya. I just want him to feel kung ano ang naramdaman ko matapos nyang sabihin iyon sa akin kagabi sa harap ng babaeng patay na patay sa kanya.

He's mad? Dahil umalis ako nang biglaan? Bakit parang gusto ko syang sampalin ngayon at ipamukha kung bakit ko ginawa yon? Why is he acting now na akala mo wala syang kasalanan? Na it was only my fault for leaving without a word?

"I looked for you, Sandra. We all do. I was worried," malambing na saad nya. Pero hindi tulad noon, hindi ako nakaramdaman ng kilig sa nalaman kundi nasaktan ako. Nasaktan ako para sa sarili ko dahil alam kong kung hindi ko mapipigilan ang nararamdaman ko, maniniwala nanaman ako sa kasinungalingan nyang iyon.

He's worried? After what he did to me? No.

Luke..... How can you act so good?

"You shouldn't have," matigas kong saad. Kitang-kita ko nang matigilan sya pero hindi ako nagpaloko sa pekeng lungkot sa kanyang mga mata.

Those eyes are for Milka only at kahit anong gawin ko, his heart will never be mine. Tama si Milka. Luke's his at isa lamang akong ekstra, laruan.

"Sandra." Malumanay na pagtawag nya. Blanko ang mukhang bumaba ang aking mga tingin sa kamay nyang naroon sa aking pulsuhan bago muling sinalubong ang kanyang mga mata. I wish he didn't let me go that time because the moment he slip his hand away on my wrist is the moment I finally decided to let him go.

"Okay. Let's talk after class. Wait for me. Kukunin ko lang ang gamit ko at sabay na tayong papasok," aniya saka ako tuluyang tinalikuran.

But instead of doing what he said, I chose to leave him. Nagdiretso ako sa mall taliwas sa plano na dapat papasok. May klase sya sa amin ngayon and right now, I cannot bear to look at him even for a minute.

Masyadong masakit sa akin ito at alam ko na kasalanan ko kung bakit nararamdaman ko yon. I should've listened to myself. Dapat ay alam ko na iyon; na kahit anong gawin ko ay hindi matutupad ang hiniling ko. Bakit nga ba umasa pa akong pipiliin nya ako?

I let myself wonder at the mall, trying to find the lost me in the crowd of people. Saka lamang ako tuluyang naghanap ng mauupuan nang maski ang ngiti sa mga labi ay hindi ko mahanap sa mga batang naglalaro na dati rati ay nagiging dahilan ng aking pagngiti.

"Cassandra?"

Mabilis kong nilingon ang likuran at halos panghinaan ako nang makita si Mommy sa roon, nakatayo at tila ba hindi makapaniwalang nakikita nya ako ngayon.

"What are you doing here? Luke is looking for you. Sabi nya may klase ka raw and you didn't —"

I didn't let her finish. Mabilis kong ibinato sa kanya ang aking katawan saka ikinulong sya sa aking mga bisig. Paulit-ulit ang naging tanong nya kung may problema nga ba ngunit nanatili lamang akong tahimik.

"Call Luke, anak. He's worried," aniya nang makaupo kami. Tinanguan ko lamang sya and pretended to text him.

Bakit naman sya mag-aalala? He told me I can walk, now, I am walking away from him. Fvck him!

"Cassandra!" Bigla ay umalingawngaw ang tinig mula sa likuran. Madiin akong napapikit. How in he hell did he find me?!

"He's really worried, anak," ani Mommy. Why do I even need to ask? Paniguradong si Mommy ang nagsabi sa kanya kung nasaan ako.

Gusto kong paniwalaan ang pag-aalala sa mga mata ni Luke nang tuluyang magtama ang paningin naming dalawa but the idea of Milka's words is what stopped me from doing so. Pakiramdam ko ay naroon sya sa tabi ko habang paulit-ulit na sinasabi sa aking sa kanya lang ang lalaking ito na nasa harapan ko.

"Why did you leave? I told you to wait for me!" Inis na saad nya.

Pinilit kong gawing blanko ang aking paningin. Tumayo ako at nagpaalam kay Mommy saka sila tinalikuran na dalawa. Dumiretso ako sa parking lot at sa kotse. Rinig ko ang bawat pagtawag ni Luke sa pangalan ko pero iniwan ko sya roon na paulit-ulit nagtatanong kung ano nga ba ang problema naming dalawa.

Nagtuloy ako papunta sa university at kinailangan ko pang umikot patungo sa lumang parking lot para lamang maiparada ang kotse dahil masyado yatang ganado ang mga estudyante ngayon at naubos ang space sa bagong parking lot.

"Cassandra, let's talk," ayon nanaman ang boses ni Luke sa aking likuran. Babaliwalain ko sana ulit sya ngunit hinuli nito ang aking braso saka mabilis na isinandal sa aking sasakyan.

"Let me go." Matigas na saad ko. Hindi ko sinalubong ang kanyang tingin at nanatili ang mga ko sa kanyang dibdib.

"Anong problema?"

"Wala."

"Then why are you so cold to me?"

"Ganito talaga ako sa'yo dati pa, Mr. Ashton, ano pa nga bang bago doon?"

"You're in love with me." Siguradong saad nya.

"Ako? In love sa'yo?" Sarkastiko akong tumawa habang sya ay nakatingin lamang sa akin at hindi naniniwala. "Sinakyan ko lang ang palabas mo nung nasa Zambales tayo. You kept pleading to try it out." This is my way of saving myself, Luke. This is the only way I know.

"Cassandra, stop lying to—"

"Lumayo ka nga sa akin!" Malakas na sigaw ko at bahagya syang itinulak pero hindi ito nagpatinag at tuluyan akong ikinulong sa pagitan ng kanyang mga bisig.

He was leaning towards the car at nandoon ako sa pagitan nya. I was about to do what I planned to do nang angkinin nya ang mga labi ko leaving me no choice but to respond. His kisses are like drugs to me! I can't even say no! And the next thing I know, I was moaning his name as he fvck me from behind on a freaking parking lot!