Ben kalp krizi geçirecek hale gelirken o sadece beni izliyordu. Ayakta kalamayıp yere oturdum. Soğuk su getirdi.
“Al, kendine gelirsin."
Büyük korkuyla içtim. Kalbim dindi birazdan. Yüzünde hala o garip sırıtışı vardı.
“Neye gülüyorsun?"
“Söz veriyorum, niyetimin ne olduğunu kısa zamanda anlayacaksın." Ayağa kalktı ve beni de kaldırdı. Ceketimi verip kapıya kadar eşlik etti.
“Eve kadar gelmeme gerek var mı?"
“Hayır. Giderim ben."
Telefonum çaldı, annem arıyordu.
“Kızım neredesin? Mesaj attım, bakmamışsın. Meraktan öldüm"
“Geliyorum anne. Merak etme. Yarım saate kadar gelirim, geç kalmam." Telefonu kapatıp ona baktım. Yüzü düşmüştü, annemle konuştuğum için miydi? Aslında olabilirdi.
Soğukkanlılıkla “Yarın okulda görüşürüz." dedi ve kapıyı açtı. Adamlar kapının önündeydi. “Lil
