Wilted Flower

Chapter 20

Michael's POV

"How about dinner with the Jergens?" My dad asked in sudden.

"Matagal-tagal na din naming hindi kakasama si Celine simula nung ipinakilala mo siya dito."

Agad akong tumikhim at tinanggal ang napkin sa hita ko.

"I need to go," paalam ko sabay tayo.

Agad kong nilapitan si mommy at bumeso.

"T-That fast?" Nalulungkot niyang ani. Tumango ako.

"I have some errands to attend mom, dad, see you next time" paalam ko at agad na nilakad ang pasilyo palabas. Bago pa ko tuluyang makalabas ay narinig ko pa ang pagsigaw ni daddy na ang sunod na pagpunta ko daw dito sa bahay ay pag uusapan na lang ang kasal.

Mabigat ang dibdib na pinasok ko ang kotse at huminga nang malalim. Mahigit dalawang linggo na kasi mula nang umalis si Celine. Sa maikling panahon na iyon ay hindi ko mahanap ang sarili ko. Araw araw akong tuliro at walang oras na hindi nawalay sa isipan ko si Celine.

Huminga ulit ako nang malalim at nadampian ng aking mata ang cellphone ni Celine sa dashboard ko. Kinuha ko ito at tinitigan.

Walang pinagbago. Kaming tatlo ang wallpaper niya at walang ibang laman kun'di ang mga tawag namin at mga litrato. Naluluha kong pinagmasdan ang picture niya.

Napaka ganda.

"I miss you," bulong ko sa hangin at pinunasan ang mumunting luhang gustong kumawala sa aking mata. Ba't ba kasi ang tagal mo bumalik? Maayos naman natin 'to agad eh. Bakit kailangang umabot ng linggo, mahal?

Hinarurot ko ang kotse papunta sa agency. Walang bago ganoon padin ang mga tao na bumabati sa akin pag ka makakasalubong nila ako. Tango lang ang aking sinagot at agad na tinungo ang aking opisina.

Pagkabukas ko ng pinto ay agad na naabutan ko si Lia na nakaupo sa upuan ko habang may tinitipa na kung ano sa aking laptop, "who gave you the courage to touch any of my things?" I asked using my authority tone.

Gulat siyang tumayo at agad na inayos ang maikli nitong dress, "w-well, Celine is out so Lia is in. You don't have any assistance anymore since Celine run away, so am representing myself" kampante niyang ani at pangiti ngiting tinatapik ang sariling hita.

Nawiwirduhan ko siyang tinignan at bahagyang tumawa, "sino namang nag sabi sayong naghahanap ako ng bagong assistant?" Natatawa tawa akong umiling, "Celine is out so Lia is in? What? Are you pushing the quote; when the cats are out the rats will play?"

Paunti-unting napawi ang kan'yang ngiti at umupo sa harap na upuan ng aking mesa, "this is not a joke, Michael, okay? Let me be your new assitant since am working at this agency for so long and I need a promotion."

Kunot noo ko siyang tinignan at tinanong, "who told you am needing a new assistant?"

"Lais said to me that it's only possible if you'll say so," kibit balikat niya.

"Well, am saying no. It's official. Now please throw yourself out, Lia. I'm busy," sabi ko at agad na binalik ang aking tingin sa laptop ko.

Narinig ko ang mahihina nitong hikbi kaya't agad ko siyang tinignan, "a-ako naman ang nauna Michael diba? W-We even make love! B-Bakit hindi mo ako makita? Puro ka Celine, Celine, Celine!" Sigaw niya habang sugapa ang mga luhang umaagos sa kan'yang mukha.

"What are you talking about? Lia we don't make love, yes we do make out but that's not love. Lia, I ain't inlove with you." Umiling uling siya at hinawakan ang kamay ko.

"Stop laying please," I made a sigh as I unlock her hands off mine.

"I'm not laying at all. Stop chasing me, I have my own woman to chase. Get your own life, Lia. I'm not seeing you as a I'm seeing Celine. Y-You're a friend to me," umiling ulit ito at yumuko.

"But Celine don't love you though; she only loves your cashes. Thanks to me you'd knew," nag init ang pandinig ko sa kan'yang sinabi. Last time na nakinig ako kay Lia ay nawalan ako ng nobya. Lumayas si Celine bitbit ang napakalaking maleta sa pag aakalang pumapabor ako sa babaeng ito.

Agad akong tumayo at malakas na hinampas ang mesa. Napalundag sa gulat si Lia at naabutan akong madilim na nakatitig sa kan'ya, "get yourself out before I throw hands on you woman. If you're not willing to be my friend then fine, but it wouldn't change the fact that am your boss where you we're working. Go get yourself out and am commanding you as your boss."

Lumalandas sa kan'yang mukha ang pagka inis at agad na nilakad ang pinto. Sa pinto ay nakita kong manghang manghang nakatungo sa akin si Lais. Dumaan sa likuran niya si Lia at padabog na sinarado ang pinto.

"That's savage," puna ni Lais at agad na lumapit sa kinaroroan ko. Maagap akong umupo at pinagpatuloy ang pagt-trabaho.

"Any updates?" Tanong ko agad. Umupo si Lais sa sofa at pagod na sinandal ang kan'yang likod.

"We found the taxi driver. Pinunta niya kami sa liblib na lugar pero walang kahit anong establishment ang malapit sa nasabing lugar. Matataas ang dami at ni kalsada wala. Kaya sobrang nagtataka ako kung bakit siya do'n pupunta." Binigyan ko siya nang tingin, at nagpatuloy naman ito.

"Ang sabi ng mommy ni Celine, do'n daw nakatira ang lola niya. Pero matagal na itong patay; hindi ba alam ni Celine 'yon?" Tanong niya sa akin pabalik na umaaktong parang may malalim na iniisip. Nag kibit balikat ako. Malamang hindi niya nga alam dahil ilang taon din siyang lumayo sa pamilya niya noon.

"Have you checked the cctvs?" I asked.

"Yup, pero d'on talaga sa kalsadang pinagbabaan niya wala. Kahit nga lightpost wala din eh." Mabilis naman nitong sagot.

"Good." I utter. Nagulat siya sa sinabi ko at agad na lumapit sa akin at ininom ang tubig na nakapatong sa lamesa ko.

"Teka, ako ang boss mo dito ah. May pa as you boss-as your boss ka pa kay Lia eh hindi mo nga ako ginagalang bilang boss mo." Sabat niya.

"You can fire me if you want." Kampanteng sagot ko naman nang hindi siya binibigyan ng kahit anong atensyon. Maagap siyang tumawa at tumameywang sa harap ko.

"Gumagaling ka na rumebat ah, ano iyan ba ang tinuturo sa'yo ni Celine?"

"I was born savage. Its natural." Peke ulit itong tumawa.

"We found her lola's house. Sumama ka sa akin bukas, pupuntahan natin." Tumango naman ako.

"Imma get myself out; may iuutos ka pa po, boss Michael?" Sarcastic niyang tanong. Mahina naman akong tumawa at umiling.

Patawa-tawa din itong lumabas.

Natagpuan ko ang sariling inilipat ang tab ng laptop at agad na tinungo ang i********: ni Celine. Tinitigan ko ang bawat litrato kasabay nang mga luhang nagbabadyang tumulo. Wala na itong bagong picture kun'di ang dalawang kape noong araw na umalis siya. Hindi ito sa bahay, sa cafè ito.

Pinunasan ko ang kaunting luha sa aking mata at tinitigan ang mumunting litrato ng dalawang kape.

"Sino ang kinausap niya?" Nakita ko ang pulang sapatos sa baba at napag isip-isip kung saan ko ito nakita. Napaka pamilyar.

Third person's POV

Walking with the silky red shoes, Kaia bumped Lia's way at the hall. She hurriedly push her to the comfort room then asure for the emptyness of the way.

"Do you find her location?" Lia asked.

"Oo naman. Pupuntahan ko siya bukas." Kaia answered. Lia evilishly grind then giggles.

"I'll be going with you," she said then laugh.

"You never fail to make me happy, Kaia. Here's your present." She utter handing the bills to Kaia.