CHAPTER 1: ANG LAYO SA PAGITAN NATIN
-Marco POV
May kakaibang katahimikan sa cabin ng barko tuwing gabi, lalo na kapag mag-isa ka lang. Akala ng iba maingay ang dagat—ang hampas ng alon, ang ugong ng makina, ang mga boses sa radyo—pero sa kalaliman ng gabi, ang tanging naririnig ko ay ang boses niya sa isip ko.
Si Angela.
May larawan namin na nakadikit sa salamin sa ibabaw ng kama ko. Hindi naman espesyal—naka-pajama siya, hawak si Mocha na parang bata, habang si Loki ay sumisilip mula sa ibabaw ng ref at si Kira ay nakaupo sa sofa na parang reyna. Ang maliit naming pamilya. Sapat para uminit ang malamig na pader ng bakal.
Pitong taon na kaming magkasama, at ito na ang pang-lima kong kontrata simula noong naging kami. Nakita ko na kung paano iniwan ng ilan ang mga asawa’t anak dahil sa ganitong trabaho. Pero si Angela? Nananatili siya. Palagi. Pero palagi kong tanong sa sarili: hanggang kailan siya maghihintay?
Tumawag ako sa kanya gamit ang video call nang gabing iyon. Nakahiga siya sa kama, ang mga pusa'y nasa tabi niya, at si Mocha'y humihilik na. Kita sa mata niya ang pagod—hindi lang dahil sa trabaho, kundi emosyonal. Ngumiti siya, pero alam kong may bigat sa puso niya.
"Hi babe" mahinang sabi niya. "Ma-alon ba ngayon?"
"Oo, pero ayos lang ako. Basta makita kita, ayos na ako," sagot ko.
Sandaling nawala ang ngiti niya. Nahuli ko 'yon.
"Miss na miss na kita," bulong niya. "Namimiss ko... tayo."
Tangina, minsan talaga, gusto kong isumpa ang trabahong 'to. Oo, para sa kinabukasan namin 'to, pero kapalit ba ay ang pagiging malayo sa kanya?
Angela POV –
Pagkatapos ng tawag namin, pinatay ko ang phone at tumitig sa kisame. Nakatulog na si Kira sa balikat ko, si Mocha'y mahimbing na, at si Loki—malamang may kalokohan sa kusina. Mahal na mahal ko si Marco. Pero napapagod na rin ako.
Hindi dahil sa pag-iisa. Sanay na ako roon. Ang nakakapagod ay ang pakiramdam na kailanman ay hindi ako matatanggap ng pamilya niya.
Tumawag ang nanay niya kanina para sa isang handaan. Nag-alok akong tumulong, pero tinanggihan niya agad. Tapos binanggit na naman niya:
"Alam mo, si Marco dati, crush niya 'yung anak ni Aling Cora. Maganda, mahinhin, at malapit sa pamilya namin."
Hindi na ako sumagot. Hindi ko na kailangang marinig pa. Alam kong ayaw nila sa akin. Pero ang mas masakit—baka dumating ang araw na mapagod na rin si Marco sa pagtatanggol sa akin.
Kinuha ko ang paborito kong hoodie niya sa aparador at niyakap iyon. Amoy pa rin niya—dagat, pawis, at yakap.
"Kaya ko 'to," bulong ko. "Kakayanin ko."
Pero kahit ang pinakamatatag na puso, napapagod din.
