The Desired Sister-In-Law

Third Person’s POV “Ohhhh… fuc--- s**t!” paanas na daing ni Theodore habang mahigpit na hawak hawak ang sariling alaga habang nakatingin sa isang larawan ng kanyang hipag na si Cielo, ang asawa ng kanyang nakatatandang kapatid. “s**t! Ang ganda ganda mo talaga—ang sarap sarap mo…” mahina ngunit mariin na sabi nito habang paulit ulit at mariin na nagtataas baba ang kamay sa kanyang alaga. “Ahhh—s**t!” ungol nito dahil ramdam niya na malapit na siyang labasan. Tatlong taon na mula nang ipakilala ng kanyang Kuya ang live-in partner nitong si Cielo—tatlong taon na ring pinipigilan ni Theodore ang sarili. Isang larawan lang ang mayroon siya, pero parang sapat na iyon para magpabagsak sa kanya gabi-gabi. Nang maramdaman niyang aabot na siya sa dulo, napakagat siya sa labi at lalo pang humigpit ang pagkakahawak sa kumot. “s**t…” halinghing nito nang siya ay labasan ng likidong kulay puti at may kalaputan. Mabilis niyang dinampot ang nakahandang tissue, inayos ang sarili, saka itinapon sa basurahan. Kinuha niya ang boxer at isinuot, pilit binabalik ang normal na paghinga. Saktong bumukas ang pinto. Nakatayo roon ang bunso nilang kapatid, nakapameywang. “Akala ko hindi ka na gigising, Kuya. Ipapalibing na sana kita,” mataray nitong sabi. “Ang taray mo naman, bunso,” pabirong sagot ni Theodore, sabay abot ng kamay para guluhin sana ang buhok nito—pero natigilan siya, naalala ang ginawa niya ilang segundo lang ang nakalipas. Nailing na lang siya at tumawa nang alanganin bago lumabas ng silid. “Nagagawa mo pa talagang ngumiti, Kuya?” Napahinto si Theodore. Nakatungo ang kapatid niya, pero kita ang pagod sa mukha—at ang lungkot sa boses. “Hali—” naputol ang sasabihin nito. “Matanda ka na, Kuya. Grow up.” Tumigas ang tono nito, nanginginig sa pagpipigil. “Kayod nang kayod si Nanay kaya siya nagkaganito… tapos wala ka pa ring balak magtrabaho?” Namula ang mata ng bunso. Pumatak ang luha. “Hindi mo ba nakikita? Nahihirapan na rin ako. Imbes na nagfo-focus ako sa pag-aaral, heto ako—naglalaba, kumakayod, para lang may maipangtustos dito sa bahay!” Nanlamig ang katawan ni Theodore. Parang may humawak sa dibdib niya at biglang humigpit. Hindi siya nakasagot agad. Hindi dahil wala siyang sagot—kundi dahil totoo ang lahat. Matagal na niyang alam. Matagal na rin niyang iniiwasan. Nauna na siyang nadismaya sa mga in-applyan niyang trabaho, at matapos noon, tila natakot na siyang sumubok ulit. Hanggang sa nasanay siyang umaasa—hanggang sa naging normal ang pagiging pabigat. Pero ngayon… hindi na puwede. “Alagaan mo si Nanay, ha,” pilit na nakangiting sabi ni Theodore. “‘Yun naman talaga ang ginagawa ko,” singhot ng bunso habang nagpapahid ng luha. “Ikaw ’tong pabigat, eh.” “Hahaha… tumahan ka na.” Huminga nang malalim si Theodore. “Ikaw na muna kay Nanay. May kailangan lang akong ayusin.” Bumalik siya sa silid, kinuha ang wallet, at lumabas ulit. May inabot siyang sobra sa kapatid. “Heto. Ibigay mo kay Nanay.” “Ano ’to?” takang tanong ng bunso. “Bakit hindi ikaw ang magbigay?” “Hindi puwede.” Kalmado ang boses ni Theodore, pero may bigat. “Pa-alis na rin ako ngayon. Nakapagpaalam na ako kahapon kay Nanay.” Napakunot-noo ang bunso. “Pa-alis? Saan ka pupunta?” “Maynila.” Isang simpleng sagot—pero para kay Theodore, iyon ang unang hakbang para tumigil sa pagiging pabigat. “Gamitin n’yo ’yan ni Nanay pambayad sa bills sa ospital. At panggastos n’yo araw-araw.” Hindi agad nakapagsalita ang kapatid niya. Binuksan nito ang sobre—at halos mabilaukan sa gulat. “Kuya… dalawang daang libo ’to…” Napangisi si Theodore, hindi maipagkakaila ang konting yabang na bumakas sa mukha niya. “May naitabi ako.” “Paano—” “Basta.” Tinapik niya ang balikat ng bunso. “Huwag ka nang madaming tanong. Alagaan n’yo si Nanay.” Pagbalik niya sa silid, mabilis siyang nagbihis—parang kapag bumagal siya, babalik ang takot. At hindi na siya aalis. Theodore’s POV Habang nakatingin ako sa labas ng bintana ng bus, hindi ko mapigilang mapadpad ang isip ko sa isang pangalan—Cielo. Noong unang dinala siya ni Kuya Timothy sa bahay, agad niyang nakuha ang atensyon ko. Maganda ang hubog ng kanyang katawan at maputing kutis. Bonus pa rito ang malaki niyang dibdib na kung aking mahahawakan ay tila sosobra sa aking malaking palad. At ang muka nitong napakaganda at may halong pagkainosente. At dahil doon… lalong lumalim ang nararamdaman ko. Finally… makikita ko na naman siya. Huminto ang bus. Nagkagulatan ang mga pasahero at nagsimulang mag-unahan sa pagbaba. Hindi ako nakisiksik. Makakababa rin naman ako. Habang nakatayo ako at naghihintay, biglang may babaeng natumba sa akin. Agad ko siyang sinalo. Pero sa bilis ng pangyayari, nadama ko ang pagdampi ng palad ko sa isang may kalambotan at bahagya pa itong napisil dahil sa impact ng pagtumba nito sa akin. “Bastos!” sigaw niya. Bago pa ako makapagsalita, may matinis na tunog ang pumailanlang—at kasunod nito ang biglang init sa pisngi ko. Nasampal ako. “What the f**k…” napamura ako, hawak ang mukha. “Tinulungan na nga kita—” “Manyak!” sigaw niya, saka mabilis na bumaba ng bus. Doon ko lang napansin na hawak niya ang dibdib niya, tila pinoprotektahan. Putangina, Theodore. Naramdaman kong uminit ang mukha ko—hindi sa sampal, kundi sa hiya. Ramdam kong nakatingin sa akin ang mga tao. Kinuha ko ang gamit ko at bumaba agad, pilit nilulunok ang pride at inis. Masakit pa rin ang pisngi ko. “Theodore!” Napalingon ako. Sa hindi kalayuan, kumakaway si Kuya Timothy. At sa tabi niya— nandoon si Ate Cielo. Para akong nalunod sa isang iglap. Parang biglang nawala ang ingay ng paligid at ang natira na lang ay siya: ang ganda niya, ang alindog niya, at ang paraan ng pagtayo niya na parang walang kamalay-malay sa epekto niya. Lumapit ako, pilit pinapakalma ang sarili. “Kuya, bakit nandito ka? Hindi na sana kayo nag-abala. Kaya ko namang mag-commute,” sabi ko, pilit nakangiti. “Ewan ko ba diyan sa Kuya mo,” singit ni Ate Cielo, nakangiti rin. “Sabi ko nga matanda ka na—baka may dadaanan ka pa bago ka umuwi.” “Ano ka ba,” tawa ni Kuya Timothy. “Minsan lang ’to. Pagbigyan mo na.” “Ano pa nga ba,” natatawa kong sagot—at hindi ko napigilang masulyapan si Ate Cielo. Ngumiti siya pabalik. At sa simpleng ngiting iyon, parang may kumalabit sa loob ko—isang init na matagal ko nang kilala. Lumapit kami sa sasakyan. “Dito na ako sa likod,” sabi ni Ate Cielo habang bahagyang dumampi ang palad niya sa braso ko. “Mukhang marami kayong pag-uusapan ng Kuya mo.” “Hahaha! Alam mo ’yan, honey!” masayang sabi ni Kuya Timothy. Sumakay na sila. Sumunod ako, pero bago pa ako tuluyang makaupo, agad kong iniharap ang maliit kong bag sa aking hita—sa sandalling nagdikit ang aming mga balat ay naginit ang aking pakiramdam dahilan para magalit ang aking alaga. At dahil naka-sweat pants ako, alam kong napansin ni Ate Cielo iyon kanina bago siya tuluyang sumakay sa sasakyan. Naging maingay ang aming byahe, kahit na medyo may kalayuan ay hindi ko naramdaman ang layo dahil sa kuwentohan namin ng aking Kuya. "Mabuti naman at nakapagdesisyon ka nang sumubok ulit," napatingin ako kay Ate Cielo nang ito ay magsalita. Hindi ko mapigilan ang mahiya, marahil ay naikwento sa kanya ng aking kapatid ang aking naranasan kaya hindi na ako muling sumubok pa na magtrabaho. "Si Nanay kasi ayaw niyang iasa ko lang ang buhay ko sa trading," napapakamot sa batok na sagot ko. "Oh, alam na rin pala ni Nanay?" tanong ni Kuya sa akin. "Oo, si bunso na lang di nakakaalam." Natatawang sabi ko, "nagulat nga siya noong iniwan ko sa kanya yung pera ko na nakalabas." "Hahahahaha magkano ba kasi binigay mo?" tumatawang tanong ni Kuya Timothy. "Two hundred thousand lang kasi yun lang cash ko kanina, tinamad na ako mag-withdraw," sagot ko sa kanya. Nakita ko ang gulat sa muka ni Kuya na siya namang ikinataka ko. "Anong "LANG" malaking pera yon, malamang magugulat talaga si bunso," mataas ang boses na sagot niya sa akin. "Tama ang Kuya mo, Theodore, malaking pera yun, mas malaki pa nga sa sahod ng kuya mo," sangat naman ni Ate Cielo. "Oo nga, tatlong buwan ko nang sahod yun ah hahaha," natatawang sagot ni Kuya. Hindi na lang ako nakaimik pa, dahil para sa akin ay maliit lang naman ito. Pakiramdam ko nga ay kapos na kapos pa rin ako sa pera kaya't mas pinili kong makitira na lang muna kila Kuya. Ilang sandali pa ng byahe ay nakarating na kami sa kanilang bahay, hindi ito kalakihan ngunit ito ay mayroong dalawang palapag. "Mauna na kayo sa loob, dadaan muna ako sa supermarket," sabi ni Kuya Timothy nang kami ay makababa ni Ate Cielo. "Mag iingat ka, honey," ngumiti naman si Kuya bago ito nagmaneho paalis. "Akina, Theodore, tutulongan na kita diyan," mahinahong sabi ni Ate Cielo. "Nope, I can do this, Ate," sabi ko sa kanya at agad na binuhat lahat ng aking dala dala. "Para kang kuya mo, matigas ang ulo, osiya pumasok ka na," sabi nito sa akin. Tumango naman ako sa kanya at nag umpisa nang mag lakad papasok ng bahay. "Akyat ka sa taas, tapos yung unang pinto ang kuwarto mo, katabi lang ito ng kuwarto namin ng kuya mo," nakangiting sabi niya sa akin. 'Swerte,' hindi ko mapigilang sabihin sa aking isip. "Sige ate, salamat," sagot ko at umakyat na. "Magpahinga ka muna, baka mamaya pa ang kuya mo, tatawagin na lang kita kapag maghahapunan na tayo," narinig ko pang sabi nito bago ako tuluyang makaakyat sa taas dala dala ang aking mga gamit.