Bölüm (24)
“Ne oldu?” dedim endişeyle. “Seni giydirip hazırlamamı istiyorlar… Bebeklerimizi görebilirmişiz artık,” dedi. Öyle mutlu olmuştum ki… “Ama kıyafetim yok,” dedim. “Onu da hallettim ben,” diyerek dolaptan bir çanta çıkardı. Yanıma oturdu. “Ben giyinirim,” dedim ama başını iki yana sallayıp, “Olmaz,” dedi. Önce iç çamaşırlarımı giydirdi… Aylardır birbirimize hasrettik. Pijamamı da dikkatle giydirip, düğmelerini iliklerken başını kaldırıp yüzüme baktı. Ağladığını fark ettim… Onu öyle görünce… Benim de gözyaşlarım sessizce süzüldü yanaklarımdan. “Çok özledim seni…” dedi. Yüzümü avuçlarının arasına aldı. “Kokunu, tenini, gözlerini… Gülüşünü… Bir daha göremezsem diye çok korktum. Evlatlarımın üstüne yemin ederim ki eğer sana bir şey yapmış olsaydı… Hiç düşünmeden alırdım kendi
- Writer
