Bölüm (23)
Çünkü artık anlamıştım… Serhat yoktu. Gelmemişti. Beni kurtarmamıştı. Ben beklemiştim. Ama her şey boşmuş. Serhat’in Ağzından Birkaç gün önce Bülent gelmişti. Aklında bir plandan bahsetmişti. “Eğer artık aramadığını düşünürse, Celal biraz rahatlar. Ucunu saldığımızı sanır,” demişti. Ben de onun bu fikrine uydum. Aylardır başımın etini yiyen televizyon programına “tamam” dedim. Çiftliği gezdirdim. Sanki hiçbir şey yaşanmamış… Sanki ben aylardır içten içe yanmamışım gibi. Ama içimdeki yangın… Altı aydır dinmeyen bir cehennemdi. Hayatım boyunca hiç bu kadar ağlamadım. Zaten ağladığımı da hatırlamam… Ama Zarin’in aşkı beni başka bir adama çevirmişti. Yıktım… Her yeri, her köşeyi aradım. Ama yoktu. Ne Zarin vardı, ne cennet yüzü. Ne bir iz… Ne bir nefes… Kızlarım… Anne
- Writer
