O gece Zerrin’in nişanı vardı.
Ev kalabalıktı. Misafirler gelmeye başlamış, içeride hazırlıklar tamamlanmıştı. Gümüş tepsiler, lokumlar, kahve fincanları… Her şey yerli yerindeydi. Zerrin’in saçları yapılmış, üstüne annesinin seçtiği taşlı elbise giydirilmişti. Ayna karşısında duruyor ama kendini tanıyamıyordu. Gözleri boştu, yüzünde zoraki bir ifade vardı.
Kapı sessizce açıldı. Ebru içeri süzüldü.
“Hazırsan çıkıyoruz,” dedi.
Zerrin bir an duraksadı ama sonra hızla karar verdi. Başını sallayıp montunu aldı.
İkisi sessizce arka kapıdan çıktılar. Sokak ıssızdı. Adımlarını hızlandırdılar.
Ama köşeyi döndüklerinde, karşılarında onu buldular.
Halil İbrahim.
Karanlığın içinde bir heykel gibi duruyordu. Gözleri öfkeyle doluydu.
“Nereye gittiğini sanıyorsun?” diye sordu, sesi buz gibiydi.
