ระหว่างทาง
2312 Words
หลังจากเลิกเรียนวันนี้ฉันเลยต้องมากินไอศกรีมร้านเปิดใหม่แถวย่านการค้ากับฮานะและอากิ เพราะเมื่อวานที่ฉันต้องไปนอนที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนถึงจะบอกกับฮานะว่าฉันไปไหวแต่เธอก็ไม่ยอม บอกให้กลับไปพักผ่อน ด้วยเหตุนั้นเราเลยมายืนกันหน้าร้านที่คนแน่นเอี้ยดชนิดที่ต้องรอคิวยาวเป็นหางว่าวออกมานอกร้าน = =;
"คนเยอะจังเลยเนอะแก" ฮานะหันมาพูดกับฉันหลังจากที่เราเข้ามานั่งที่โต๊ะแล้ว
"มาก ฉันเห็นแถวตอนแรกคิดว่าแจกฟรี - -"
"แต่ไอศกรีมที่นี่อร่อยดีนะ>,3<" ฮานะอ้อนฉันเต็มที
"เห้อ ไปก็ได้- -"
หลังจากที่พวกฉันคิดเงินแล้วเดินมาแถวที่มีร้านอาหารเยอะแยะเต็มไปหมด ฉันก็เพิ่งระลึกได้ว่านี่ฉันไม่ได้มาเดินเล่นแถวนี้นานเหมือนกันนะเนี่ย มีร้านค้าเปิดใหม่เยอะเป็นดอกเห็ดเลยล่ะ รู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ
ปึก!
ระหว่างเดินฉันที่เดินมองดูโน่นดูนี่ไปเรื่อยเปื่อย จู่ๆคนที่เดินอยู่ข้างหน้าฉันก็หยุดเดินกระทันหัน ทำให้หน้าฉันชนเข้ากับหลังเขาเต็มๆ =.=
"นายจะหยุดเดินทำไมเนี่ย" ฉันโวยนิดหน่อยใส่คนตัวสูงข้างหน้า
"ถึงร้านแล้ว เธอนั่นแหละมัวแต่มองโน่นมองนี่ไปทั่ว" ฟาโรหันมาจ้องหน้าฉัน แล้วทำไมต้องทำเหมือนฉันผิดมากอะไรขนาดนั้น ฉันไปเผาบ้านนายหรือไง -0-
"ขอโทษ - -" เขายืนจ้องฉันไม่ยอมเดินเข้าร้านตามคนอื่นๆที่เดินเข้าไปแล้ว ฉันเลยต้องยอมขอโทษเขา ฉันยอมรับว่าฉันผิดเองที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือแต่เขาไม่เห็นจำเป็นต้องยืนจ้องฉันขนาดนั้นเลยหนิ ถ้าฉันเดินชนคนอื่นฉันขอโทษไปนานละ แต่นี่นอกจากเขาจะเป็นคนทำให้หูฉันตึงก่อนวัยอันควรยังจะเป็นคนกวนประสาทฉันอีก
@ร้านอาหารZapzap
"รับอะไรดีคะ^^" พนักงานสาวสวยเดินมารับออเดอร์ที่โต๊ะแล้วส่งรอยยิ้มให้กับหนุ่มๆทั้งสามคนที่มากับพวกฉันแก้มแทบปริ่ จากนั้นก็หันมามองผู้หญิงอีกสามคนที่นั่งอีกฝั่งแล้วรอยยิ้มที่ผลิบานบนหน้าเธอก็ค่อยๆหุบลง เออ ฉันลืมไปพวกฉันมากับผู้ชายสามคนที่หน้าตาดี หล่ออย่างกับเทพบุตรส่งมาเกิดนี่เนอะ พวกฉันมันก็แค่หนูท่อ = =
"ฉันว่ายัยพนักงานคนนั้นต้องไม่พอใจอะไรเราสักอย่างแน่ๆเลย" ฮานะหันมากระซิบกับฉันหลังจากพวกเราสั่งอาหารเสร็จแล้ว ไม่ใช่แค่ไม่พอใจนะสงสัยเครียดแค้นพวกฉันมาแต่ชาติปางก่อน - -;
"คงงั้นแหละ ก็พวกเรามากับผู้ชายที่ทุกคนเก็บไว้บนหิ้งบูชานี่ - -" ฉันพูดประชด ฮานะหัวเราะคิกคักส่วนอากิที่นั่งข้างฮานะทำท่าเหมือนจะกลั้นหัวเราะเลยทำให้ผู้ชายอีกสามคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามหันมามองหน้าพวกฉันอย่างสงสัย
"พวกเธอคุยอะไรกันน่ะ" ออโต้ที่อดสงสัยไม่ได้ถามขึ้น
"เปล่าหรอก ไม่มีอะไรๆ^^" ฮานะหยุดหัวเราะแล้วโบกมือทำท่าไม่มีอะไร เป็นจังหวะเดียวกับอาหารมาพอดี พวกเขาเลยไม่ได้ถามอะไรมากแล้วลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว สงสัยคงจะหิวกันมากเลยสินะ แปปเดียวอาหารก็หมดจนต้องสั่งเพิ่มมาอีก พวกนักกีฬากินเยอะแบบนี้ทุกคนเลยเหรอ
"อิ่มจังเว้ยยย" ออโต้ทำท่าลูบท้องตัวเองหลังจากที่พวกเราจ่ายเงินแล้วออกมาจากร้าน
"พูดดังเกินไปนะออโต้" ฮานะเตือนเพราะคนที่เดินผ่านไปผ่านมาหันมามองที่พวกเรา
"โทษทีๆ พอดีอิ่มจนลืมตัวน่ะ ว่าแต่ไอ้เดลแกมีธุระไม่ใช่เหรอวะ เห็นคุยโทรศัพท์" เขาหันไปถามเดลที่กำลังเก็บโทรศัพท์ใส่ในกระเป๋า
"อือ ว่าจะกลับแล้วเนี่ย" เดลหันไปบอกออโต้แล้วหันกลับไปมองอากิอีกครั้ง
"ค...คือฉันก็ว่าจะกลับเหมือนกันน่ะ พอดีแม่โทรตามแล้วด้วย" อากิบอกพร้อมกับหันไปมองหน้าเดลแวบนึงแล้วหันกลับมาทางเดิม ฉันว่าสองคนนี้แปลกจริงๆนะเนี่ย -.-
"นี่ก็เริ่มมืดมากละ ฉันก็ว่าจะกลับแล้วเหมือนกัน" ฮานะพูดพร้อมกับดูนาฬิกาข้อมือไปด้วย
"งั้นเราแยกย้ายกันตรงนี้แล้วกันเนอะ บ๊ายบายนะสาวๆ^^" ออโต้โบกมือบ๊ายบายแล้วพวกเราก็แยกย้ายกันเดินกลับบ้าน
ฉันเดินมาเรื่อยๆตามทางกลับบ้าน เวลาบนหน้าจอโทรศัพท์บอกว่าตอนนี้หนึ่งทุ่มเศษๆ แต่ฟ้าเริ่มมืดมากขึ้นจนเป็นสีน้ำเงินเข้ม ฉันหยุดเดินแล้วมองขึ้นไปบนท้องฟ้า มันช่างกว้างใหญ่และแลดูสงบ สวยจัง วันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกสนุกถึงจะไม่มากแต่มันก็เป็นช่วงเวลาที่ดี นานๆทีฉันจะรู้สึกสนุกแบบนี้ เพราะส่วนใหญ่เรียนเสร็จก็ต้องรีบไปทำงานพิเศษ ฉันยิ้มให้กับท้องฟ้าข้างบน ขอบคุณมากนะที่ไม่ว่าเมื่อไรเวลาเหงาหรือท้อแท้ฉันมองขึ้นไปทีไรก็ยังมีท้องฟ้าเป็นเพื่อนเสมอ ฉันไม่ค่อยเล่าหรือระบายให้แม่ ครอบครัวหรือแม้แต่เพื่อนสนิทอย่างฮานะเวลารู้สึกแย่ให้ฟังเพราะกลัวว่าทุกคนจะเป็นห่วง แค่เหนื่อยเองเดี๋ยวฉันก็หายน่า
"ยืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียว- -" ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันไปมองทางเสียงทุ้มทันที เขาเดินมาทางนี้ตั้งแต่เมื่อไร แถมยังพูดแบบไม่ให้สุ้มไม่ให้เสียงอีก ตกใจหมด =0=
"นายมาตั้งแต่เมื่อไร"
"ตั้งแต่ที่เห็นเธอยิ้มหน้าบานมองท้องฟ้านั่นแหละ" ฟาโรพูดแล้วแอบอมยิ้มเหมือนจะกลั้นขำ
"ขำอะไร"
"เปล่าหรอก เธอกลับทางนี้เหรอ" เขาหุบยิ้มแล้วถามฉันต่อ นี่เขาเปลี่ยนเรื่องเหรอ -.-
"ไม่ใช่มั้ง ฉันคงมาเดินออกกำลังกาย- -" ถามแปลกก็เห็นอยู่ว่าเดินมาทางนี้ ฉันก็ต้องกลับทางนี้สิ
"- -!" เขาหันหน้ามาจ้องฉันเขม่น สายตาที่มองลงมาเหมือนจะด่าฉันอยู่ในใจ
"แล้วนายกลับทางนี้รึไง" ฉันทำเป็นเมินกับสายตาดุดันคู่นั้นของเขา
"เปล่า มาเดินออกกำลังกาย" หื้มมมม นี่เขาย้อนฉันเหรอ ให้ตาย!
"ขอให้สนุกนะ ฉันกลับล่ะ" พูดจบฉันก็เดินต่อ ฉันไม่อยากจะเสียเวลามายืนเถียงกับเขาหรอก นี่ก็เริ่มมืดแล้วด้วยฟ้าเริ่มกลายเป็นสีดำแล้ว
หมับ!
"เดี๋ยวฉันเดินไปส่ง" ฟาโรคว้าแขนฉันไว้ทำให้ฉันที่กำลังจะก้าวขาเดินเสียการทรงตัวจนหลังไปชนกับหน้าท้องของเขาและฉันรับรู้ได้ว่ากล้ามเนื้อหน้าท้องภายใต้เสื้อเชิตนักเรียนตัวบางนั้นแน่นขนาดไหน นักกีฬาก็แบบนี้สินะ เอ๊ะ! แล้วนี่ฉันคิดอะไรอยู่ หยุดเลยไอริน -0-
"ทำไมต้องไปส่งฉันด้วย" หลังจากตั้งสติกลับมายืนได้ดั่งเดิมและฟาโรปล่อยแขนฉันแล้ว ฉันก็ถามเขาไปด้วยความสงสัย
"ฟ้ามืดแล้วและเธอก็เป็นผู้หญิง เดินคนเดียวมันอันตราย" ฉันอึ้งไปนิดหน่อยกับคำพูดของเขา นี่เขาก็เป็นสุภาพบุรุษเหมือนกันแฮะ
"ตามใจ" ฉันหันกลับไปเดินต่อและเผลอยิ้มออกมา ฉันก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันว่ายิ้มทำไมกับอีกแค่ฟาโรเดินไปส่งฉันที่บ้าน ฉ้นคงบ้าไปแล้ว -,-;
ฉันกับฟาโรเดินมาด้วยกันท่ามกลางความเงียบ ระหว่างที่เดินเขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไร มันรู้สึกแปลกๆนะที่ฉันกับเขาจะมาเดินกลับบ้านด้วยกันแบบนี้แล้วก็รู้สึกอึดอัดด้วยที่มันเงียบขนาดนี้ = =
"เอ่อ คือ..." ฉันเงียบสักพัก คิดอยู่ว่าจะพูดอะไรดีที่จะทำลายความเงียบนี้ ที่จริงฉันไม่ใช่คนพูดมากนะแต่นี่มันก็เงียบเกินไปไง
"มีอะไร" เขาหันมาถามฉัน แล้วจะจ้องหน้าฉันอะไรขนาดนั้น -0-
"นายเป็นนักบาสของโรงเรียนใช่มั้ย" นี่ฉันคิดอะไรอยู่ถึงถามคำนี้ออกปายยยย
"อือ - -" อือ? แค่อือนี่นะ ไม่คิดจะพูดอะไรยาวกว่านี้เหรอพ่อคุณ -0-
"ซ้อมทุกวันไม่เหนื่อยเหรอ" ฉันก็ยังจะถามเรื่องนี้ต่อไป
"แรกๆก็เหนื่อย แต่ตอนนี้ชินแล้วแหละ"
"เหรอ นักกีฬานี่คงจะต้องกินเยอะน่าดู" คำถามอะไรของฉัน ไปกันใหญ่สมงสมอง =,=
"ก็ต้องใช้พลังงานเยอะนี่ ยิ่งช่วงนี้เดี๋ยวก็มีแข่งแล้วด้วย"
"น่าสนุกดีเนอะ" ฉันคิดแบบนั้นจริงๆนะ การแข่งบาสมันน่าสนุกดี ฉันยังไม่เคยไปดูแข่งบาสของโรงเรียนสักครั้งเลย ทั้งๆที่โรงเรียนที่ฉันเรียนเป็นโรงเรียนที่ขึ้นชื่อเรื่องกีฬาบาสน่ะนะ เพราะมัวแต่ทำงานพิเศษไงล่ะ - -
"เธอจะไปดูการแข่งวันอาทิตย์นี้ก็ได้นะ" ฉันหยุดเดินอัตโมัติแล้วหันไปมองฟาโรที่เดินอยู่ข้างๆ นี่เขาชวนฉันไปดูเขาแข่งเหรอ ตื่นเต้นจัง เอ๋!? แล้วฉันจะตื่นเต้นทำมายยย 0.0
"เอ่อ อื้ม ไว้จะไปดูนะ ถึงบ้านฉันแล้ว ขอบคุณนะที่เดินมาส่ง" ฉันหันไปบอกเขาแล้วชี้ไปที่บ้าน เขามองตามแล้วพยักหน้าเบาๆ
"ไปล่ะ" เขาพูดแล้วหันหลังเดินไป ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินออกไปเรื่อยๆโดยที่มีเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวเหมือนมีคนตีกลองอยู่ข้างในดังออกมาจนต้องกุมไว้ เพราะกลัวหัวใจวายตายไปซะก่อน นี่มันหมายความว่าไง ทำไมหัวใจถึงเต้นแรงแบบนี้ นี่ฉันเป็นโรคหัวใจเหรอ =0=!!?
- Writer
