แนะนำตัว

1905 Words

วันนี้คาบพละห้องฉันได้เรียนวอลเล่ย์บอล ภายในโรงยิมได้ยินเสียงลูกบอลเต็มไปหมด มีนักเรียนอีกห้องที่ใช้โรงยิมนี้เหมือนกันแต่อีกห้องน่าจะได้เล่นบาสเพราะเห็นซ้อมกันอย่างขยันขันแข็งเหมือนจะไปแข่งทีมชาติ “นี่แก นั่นมันห้องของฟาโรใช่มั้ย” กลุ่มนักเรียนหญิงต่างพากันซุบซิบเสียงดัง “ไอริน เย็นนี้แกห้ามลืมนะ” ฮานะเดินถือลูกวอลเล่ย์บอลมาทางฉัน “ไม่ลืมหรอกน่า ไปกินไอศกรีมใช่มั้ย” “ดีมากที่แกจำได้” ปิ๊ดๆๆ เสียงอาจารย์เป่านกหวีดเรียกนักเรียนไปรวม และบอกให้จับกลุ่มสามคนเพราะจะมีการทดสอบส่งลูกวอลเล่ย์บอลให้เพื่อน ทุกคนจึงแยกย้ายไปจับกลุ่มกับเพื่อนของตัวเอง ฮานะก็เดินมาหาฉันพร้อมกับอากิผู้หญิงที่ไม่ค่อยคุยกับใครในห้องสักเท่าไรเหมือนจะเป็นคนขี้อายมั้งนะ “ฉันให้อากิมาอยู่กับเรานะ ดูเหมือนอากิจะไม่มีกลุ่มน่ะ” ฮานะเดินจับแขนอากิมาหาฉัน “ค..คือฉัน ” อากิพูดตะกุกตะกัก ดูดีๆอากิก็เป็นคนน่ารักนะถึงจะขี้อายไปหน่อยก็เถอะ “ฉันไอริน ถ้าไม่มีเพื่อนก็มาอยู่กับพวกฉันก็ได้นะ” ฉันบอกอากิยิ้มๆ “อื้ม ขอบคุณมากนะ ” พวกเราหาพื้นที่ในการฝึกเดาะวอลเล่ย์บอลแล้วก็คุยกันไปด้วย จากที่พูดคุยกับอากิมาสักพักดูเหมือนเธอจะไม่ใช่ไม่อยากมีเพื่อนนะ อาจจะเป็นเพราะขี้อายและขี้เกรงใจไปหน่อยคนอื่นเลยมองว่าเธอไม่อยากคุยด้วยละมั้ง “อากินี่ก็น่ารักนะ ผิวเธอขาวมากเลยอะ ” ฮานะชมอากิหลังจากที่พวกเราเดินมานั่งพักข้างสนาม ทั้งๆที่ตัวเองก็ขาวสว่างยิ่งกว่าไฟนีออนอีก - -; “อะ..เอ่อ ฮานะก็น่ารักนะแถมยังขาวกว่าฉันอีก” อากิพูดไปก็หน้าแดงไป “แต่ฉันชอบผิวออกน้ำผึ้งแบบไอรินมากเลยอะ” ฮานะพูดแล้วก็เอามือมาลูบแขนฉันไปมา เหมือนจะขอหวย “ไอรินนี่หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักดีนะ ขนตาก็ยาวแถวผิวยังสวยอีก >//<” อากิเริ่มจ้องมาที่หน้าฉันอีกคน “พอเลย แล้วก็เลิกถูกแขนฉันไปมาได้แล้วฮานะ มันจั้กจี้ ”ฉันบอกแล้วลุกขึ้นยืน “แหม ชมนิดชมหน่อยทำเป็นเขิน” ฮานะกับอากิเดินหัวเราะคิกคักตามหลัง ดูเหมือนอากิเริ่มจะคุยกับพวกฉันได้เป็นปกติแล้ว คงเพราะฮานะเป็นคนร่าเริง เข้ากับคนอื่นได้ง่ายด้วยละนะ สวบ! “กรี๊ดดดดด!!” พวกเราสามคนหันไปมองอีกฝั่งของโรงยิมตามเสียงกรี๊ดที่ดังทะลุกำแพง “นั่นมันฟาโรหนิ เล่นบาสเก่งจังเลยเนอะ” ฮานะพูดทั้งๆที่ยังมองอยู่ “แถมยังตัวสูงมากอีกด้วย“ อากิมองตาค้างกับการชู้ตลูกบาสของเขา “ก็เป็นนักกีฬาของโรงเรียนนี่นะ“ ฉันตอบแล้วหันไปเก็บลูกวอลเล่ย์ที่พื้นขึ้นมาถือไว้ “เฮ้!” ออโต้หันมาเรียกเสียงดังแถมยังโบกมือบ๊ายบายอีก “แกรู้จักพวกเขาด้วยเหรอไอริน -0-“ ฮานะหันมาถามฉันอย่างตกตะลึงเพราะฉันไม่ค่อยจะสุงสิงกับคนดังแบบนี้เท่าไร “เปล่า ไม่รู้จัก“ ฉันบอกแล้วรีบเดินไปอีกทางเพราะได้ยินเสียงซุบซิบของพวกผู้หญิงและสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อที่มองมาทางฉัน ตุบ!! “โอ้ย!” จู่ๆก็มีลูกวอลเล่จากที่ไหนไม่รู้มาโดนหัวฉันเข้าเต็มๆ แรงกระแทกทำให้ฉันล้มลงแล้วรู้สึกปวดหัวชะมัด “ไอริน!” ฮานะกับอากิตะโกนพร้อมกันแล้วรีบวิ่งมาหาฉัน “ฉันไม่เป็นไรมากหรอก” ฉันบอกแล้วพยายามจะลุกขึ้น “อุ้ย! ไม่ได้ตั้งใจ” ผู้หญิงที่สงสัยจะเป็นคนโยนบอลมากระแทกใส่พูดขึ้น “เธอตั้งใจโยนใส่ไอรินใช่มั้ย” ฮานะถามอย่างรู้ทัน ถึงฮานะจะเป็นคนร่าเริง เข้ากับคนง่ายแต่ไม่ใช่ว่ายัยนี่ดูคนไม่ออกหรอกนะ “ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ” “เอ่อ..แต่เธอควรจะขอโทษไอรินนะ” อากิพูดขึ้นทำให้ยัยคนที่โยนบอลใส่ทำสีหน้าไม่พอใจ “ชิ ขอโทษ พอใจรึยัง” “นี่เธอ!”ฮานะเหมือนจะทนไม่ไหวเผลอขึ้นเสียงใส่ยัยนั้นซะดังเลย “เธอเป็นอะไรน่ะ” ออโต้เดินมาตอนไหนไม่รู้ถามขึ้น “ไอรินโดนยัยนี่โยนลูกบอลใส่”ฮานะชี้หน้ายัยคนโยนลูกบอลบอกออโต้ “มิกิไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ” ยัยโยนลูกบอลที่ฉันเพิ่งรู้เมื้อกี้ว่าชื่อมิกิบอกออโต้พร้อมกับทำหน้าแอ๊บแบ้ว ไร้เดียงสา “เหอะ ถ้าเธอบอกว่าไม่ได้ตั้งใจก็ช่างมัน แล้วก็เลิกทำหน้าแอ๊บแบ้วได้ละ มันเหมือนคนปัญญาอ่อน ไปกันเถอะฮานะ อากิ “ “กรี๊ดดด แกว่าใครปัญญาอ่อนยะ!” ฉันพูดแล้วจับแขนฮานะกับอากิเดินออกไป ไม่สนใจเสียงโหยหวนที่อยู่ข้างหลัง “แกเดินไหวมั้ยเนี่ย” ฮานะที่กำลังพยุงฉันทางซ้ายและมีอากิคอยพยุงทางขวามองฉันแล้วถามอย่างเป็นห่วง “นั่นสิ ไอรินดูหน้าซีดๆนะ” อากิพูดพร้อมกับจับหน้าผากฉันดู “ฉันยัง…ไหว” พรึ่บ! ท่อนแขนแข็งแกร่งอุ้มฉันขึ้นไว้ในอ้อมแขนของเขา เสื้อเชิตตัวบางที่ชื้นเพราะเปียกเหงื่อจากการเล่นกีฬา และร่างสูงที่แม้จะไม่มองขึ้นไปดูก็น่าจะเดาได้ไม่ยากว่าเป็นถ้าไม่ใช่ ‘ฟาโร’ ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ อยากจะถามว่าทำไมต้องช่วยฉันด้วย แต่สติและม่านตาของฉันก็ดับวูบลง -พาร์ตของฟาโร- ผู้หญิงที่กำลังหลับไม่ได้สติอยู่ในอ้อมแขนผมตอนนี้ ทำให้ผมไม่เข้าใจตัวเองว่ากำลังทำอะไรลงไป รู้สึกกังวลตอนที่หันไปเห็นเธอล้มลงไปกับพื้น แต่ก็ยังอดทนไม่ไปหาเธอและพอเธอหน้าซีดเหมือนจะล้มลง ร่างกายผมก็วิ่งไปอุ้มเธอโดยอัตโนมัติ หัวใจมันรู้สึกแปลกๆ “อื้อ~” ไอรินที่ตอนนี้ยังอยู่ในอ้อมแขนผมเหมือนจะได้สติขยับตัวนิดหน่อย ก่อนจะค่อยๆลืมตากลมโตมองผม “ได้สติแล้วเหรอ” ผมถามเธอแล้วใช้เท้าดันประตูห้องพยาบาลออก “ฉันเดินเองได้ ปล่อยฉันลงได้แล้ว” เธอมองผมเหมือนกำลังคิดว่าทำไมผมต้องอุ้มเธอ ผมเลยวางเธอลงบนพื้น “จะจ้องอะไรนักหนา“ ผมมองดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองมาตรงหน้า เหมือนจะหาคำตอบ “เปล่า ขอบคุณนะที่ช่วย” เธอบอกแล้วเดินไปที่ชั้นเก็บยา ผมมองเธอกำลังเอาอะไรบางอย่างบนชั้นเก็บยาแต่ก็เอาไม่ถึงสักที เห็นแล้วมันหงุดหงิดชะมัด “อะนี่” ในที่สุดผมก็เดินไปหยิบให้เธอ “ขอบคุณ” เราสองคนนั่งอยู่ในห้องพยาบาลและไม่มีใครพูดอะไรมาประมาณห้านาที พอไอรินหายาและกินยาเสร็จเธอก็กำลังจะเอนตัวนอนพักบนเตียง แต่เธอก็ลุกขึ้นนั่งแล้วมองมาทางผม “นายจะมองตามฉันอีกนานมั้ย” เธอถามหลังจากที่ผมมองดูเธอทำโน่นทำนี่ไม่ละสายตา “มองไม่ได้เหรอ” “นี่นายกวนประสาทฉันอยู่เหรอ“ ผมเกือบหลุดขำหน้าเธอตอนนี้ ให้ตายสิ ทุกทีเธอจะทำหน้านิ่งๆ ไม่ค่อยแสดงอารมณ์อะไรออกทางสีหน้า แต่ตอนนี้เธอกลับทำหน้าเหมือนหงุดหงิดผมยังไงไม่รู้ น่าแกล้งชะมัดเลย “ไอรินนน” เสียงผู้หญิงผมสั้นที่เป็นเพื่อนกับไอรินเรียกเธอพร้อมกับวิ่งมาจับหน้าผากเธออย่างเป็นห่วง แล้วคนที่ตามมาติดๆก็เป็นผู้หญิงอีกคน ออโต้และเดล “ไอรินเป็นยังไงบ้าง” ผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาอีกคนถามเธอ “ฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะ” “ไอ้ฟาแกแย่งซีนฉันอีกแล้วนะ เล่นอุ้มไอรินไม่สนใจคนในโรงยิมเลย” ออโต้แอบกระซิบบอกผม “คนในโรงยิมทำไมวะ” “ก็สาวๆมองตามแกตาเป็นมันเชียว” “ แล้วมันยังไง” “เฮ้อ ฉันก็คิดไว้แล้วแหละว่าแกไม่สนสายตาคนอื่นอยู่แล้ว” ออโต้ถอนหายใจยาวเหยียดใส่ผม “แล้วนี่พวกนายไม่กลับห้องเรียนกันเหรอ หมดคาบพละแล้วนะ” ไอรินหันมาถามพวกผมสามคน “เดี๋ยวนะไอริน เธอรู้จักพวกเขาเหรอ ไหนเธอบอกไม่รู้จักไง“ เพือนไอรินคนที่ผมสั้นถามขึ้น “ฉันออโต้ ส่วนนี่ฟาโรและนี่เดล พอดีพวกฉันไปเจอไอรินที่ร้านสวีทฮันนี่น่ะเลยได้คุยกันนิดหน่อย^^” ออโต้แนะนำตัวให้เพื่อนไอรินรู้จักพวกเราพร้อมอธิบายให้เสร็จสรรพ “อ๋อ ฉันฮานะและนี่อากิพวกเราเป็นเพื่อนไอรินน่ะ”ฮานะบอกพร้อมกับอากิที่โค้งให้นิดหน่อย “ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ออโต้ยิ้มปากจะฉีกถึงรูหู ไอ้นี่มันไหลลื่นจริงๆ “ยินดีที่ได้รู้จัก” ผมบอกพร้อมกับเดลที่โค้งให้เล็กน้อย “แล้วเย็นนี้แกจะไปกินไอศกรีมกับพวกฉันได้มั้ยเนี่ยพอดีฉันชวนอากิไปด้วยน่ะ” ฮานะหันไปถามไอรินที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ “ไปได้น่า พักแปปนึงก็หายดีแล้ว” ไอรินบอกแต่สีหน้ายังดูไม่ค่อยดีเท่าไร “ฉันว่าไอรินนอนพักเถอะนะ สีหน้ายังดูไม่ดีเท่าไรเลย” อากิที่สังเกตเห็นพูดขึ้น “นั่นดิ ฉันไม่โกรธแกหรอกน่า เมื่อวานทำงานหนักเหรอ ทุกทีแกแข็งแรงจะตาย” ฮานะถามอย่างสงสัย “โห่ นี่เธอทำงานหนักขนาดนี้เลยเหรอ“ ออโต้พูดขึ้นด้วยความแปลกใจ ที่จริงผมก็แปลกใจนะที่เห็นเธอไปทำงานพิเศษ เพราะนักเรียนโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่ก็ฐานะดีกันทั้งนั้น ไม่ค่อยเห็นนักเรียนที่นี่ทำงานพิเศษกันหรอก แค่เรียนก็หนักมากแล้ว “เปล่าหรอก พอดีเมื่อวานแม่ฉันไม่ค่อยสบายน่ะ เลยทำงานที่แม่รับมาให้แล้วกว่าจะเสร็จก็ดึกไปหน่อย สงสัยจะนอนไม่พอ” “แกนี่น้า อย่าหักโหมนักสิ งั้นแกนอนพักซะเดี๋ยวฉันบอกอาจาร์ให้” ฮานะบอกด้วยความเป็นห่วง “งั้นพวกฉันไปก่อนนะ เธอจะได้พักผ่อน ไอ้ออโต้มันกวนเธอมากแล้ว“ เดลพูดแล้วลากคอออโต้ตามออกไปด้วย ผมเลยเดินตามพวกมันไป ผมอยากจะรู้จักไอรินให้มากขึ้นซะแล้วสิ เธอดูเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจเหมือนจะมีอะไรในตัวเธอที่ผมยังไม่เจอและยังไม่รู้จักอีกเยอะแยะเลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more