The Symphony of Our Hearts (Saint Matthew University Series)

Chapter 2

            “ANO?  GINAWA  mo  talaga  iyon?” gulat  na  tanong  ni  Diana  nang  ikuwento  ni  Arrielle  ang  nangyari  sa  kanya  kaninang  umaga.

            “Desperado  na  ako, eh.  Ayoko  namang  ma-late  dahil  baka  hindi  na  ako  payagang  mag-exam,” sagot   ni  Arrielle  nang  hindi  tumitingin  dito.  Kasalukuyan  siyang  nag-aayos  ng  laman  ng  kanyang  bag.  Inihahanda  na  niya  ang  mga  dadalhin  niya  bukas  para  sa  pangalawang  araw  ng  prelim exam  nila.

            “Hindi  ka  natakot?  Ni  hindi  mo  nga  kilala  iyong  tao  pero  sumama  ka  pa  rin  sa  kanya.”

            Tumaas  ang  kilay  niya.  “Bakit  naman  ako  matatakot  sa  kanya?  Mabait  naman  iyong  tao, ah. Inihatid  nga  niya  ako  nang  walang  reklamo.”

            Natahimik  bigla  ang  kaibigan  niya  sa  sinabi  niyang  iyon.  Nang  sulyapan  niya  ito  ay  napansin  niyang  seryoso  itong  nakatitig  sa  kanya.

            “Nagkataon  lang  siguro  na  mabait  ang  lalaking  iyon.  Pero  sa  susunod  ay  huwag  mo  nang  ulitin  ang  ginawa  mo.  Baka  sa  susunod  na  sumama  ka  sa  hindi  mo  kilala  ay  mapahamak  ka.  Sa  ganda  mong  iyan, walang  sinumang  lalaki  ang  tatanggi  kapag  sumama  ka  sa  kanila.”

            Napangiti  siya  ng  mapait  sa  sinabi  ng  kaibigan.  “Maraming  salamat  sa  concern.  Pero  alam  ko  mababait  ang  mga  tao  dito  sa  probinsiya.  Mas  mahirap  magtiwala  sa  mga  tao  sa  Manila.  Minsan  kahit  kakilala  mo  na  iyong  tao  ay  lolokohin  ka  pa  rin.”

            “Hey!  Nagda-drama  ka  na  naman.  Kalimutan  mo  na  ang  nangyari  noon.  Wala  ka  nang  magagawa  para  baguhin  pa  ang  nakaraan.  Isipin  mo  na  lang  na  may  magandang  dahilan  kung  bakit  nangyari  iyon  sa  iyo.”  Lumapit  si  Diana  sa  kanya  at  pinisil  siya  nito  sa  balikat.

            Sana  ganoon  lang  kadali  ang  lumimot.  Pero  kahit  dalawang  taon  na  ang  nakaraan  ay  hindi  pa  rin  maalis  na  isip  niya  ang  pinakamasamang  bangungot  sa  buhay  niya.

            Dadalawa  lang  silang  magkapatid  ng  Ate  Andrea  niya.  Siya  ang  bunso  at  may  limang  taong  pagitan  sila  ng  Ate  niya.  Bata  pa  lang  siya  ay  dama  na  niya  na  malayo  ang  loob  sa  kanya  ng  mga  magulang  niya.  Mas  pinapaboran  nila  ang  Ate  niya  kaysa  sa  kanya.  Hindi  niya  maramdaman  na  mahal  siya  ng  mga  magulang  niya.  Hindi  siya  gaanong  pinapansin  na  para  bang  hindi  siya  anak  ng  mga  ito  kung  ituring.  Para  sa  mga  magulang  niya  ay  wala  siyang  gagawing  mabuti.  Lagi  na  lang  siyang  pinapagalitan  kahit  na  sa  maliliit  na  bagay  lamang. Kaya  noong  magdalaga  siya  ay  natuto  siyang  magrebelde.  Pagtuntong  niya  ng  high  school  ay  natuto  na  siyang  makipagbarkada.  Nasa  huling  taon  na  siya  ng  high  school  nang  matutunan  niyang  uminom  ng  alak  at  manigarilyo.  Lalo  lamang  napalayo  ang  loob  sa  kanya  ng  magulang  niya.  Walang  araw  na  hindi  siya  pinagalitan  ng  mga  ito.

            Nang  mag-kolehiyo  siya  ay pinilit  siya  ng  mga  magulang  niya  na  mag-enrol ng  medical  course  katulad  ng  Ate  niya  na  kumukuha  ng  Medisina  noong  mga  panahong  iyon.  Umayaw  siya  dahil  wala  naman  siyang  hilig  sa  gaanong  kurso.  Ang  gusto  niya  ay  Fashion  Designing  ngunit  ayaw  siyang  payagan.  Napilitan  siyang  mag-enrol  sa  Architecture  para  lang  makapagpatuloy  ng  pag-aaral.

            Nasa  kalagitnaan  siya  ng  unang  semester  nang  mangyari  ang  kinatatakutan  ng  mga  magulang  niya.  Naimbitahan  siya  ng  isa  sa  mga  kaibigan  niya   na  sumama  sa  birthday  party  ng  isa  nilang  kaklaseng  lalaki.  Palibhasa  mahilig sa  party, sumama  siya  kahit  hindi  pa  niya  gaanong  kakilala  ang  kaklase  nilang  iyon.  Hindi  alam  ng  mga  magulang  niya  na  umalis  siya  ng  gabing  iyon.  Ang  Yaya  Rosanna  lamang  niya  ang  nakakaalam  kung  saan  siya  pupunta.  Ito  mismo  at  si Manong Andy, ang  family  driver  nila  na  asawa  ng Yaya niya  ang  naghatid  sa  kanya  sa  party.   

            Tatlong  oras  ang  lumipas  ay  marami  na  siyang  nainom  na  alak.  Kaya  tinawagan  niya  ang  kanyang  Yaya  na  sunduin  siya.  Nang  magpaalam  siya  sa  birthday  celebrant  na  uuwi  na  siya  ay  ayaw  nitong  pumayag.  Sa  halip  ay  kinaladkad  pa  siya  nito  papunta  sa  isa  sa  mga  kuwarto  ng  bahay  nila.  Nanlaban  siya  ngunit  sinuntok  siya  nito  sa  sikmura.  Nakaramdam  siya  ng  panghihina  at  panlalabo  ng  paningin  hanggang  sa  tuluyan  na  siyang  nawalan  ng  malay. 

            Nang  magkamalay  siya  ay  natagpuan  niya  ang  sariling  nasa  ospital  na.  Tatlong  araw  na  pala  siyang  hindi  nagkakamalay.  Ayon  sa  Mama  niya  ikinuwento  daw  ng  kaibigan  niya  ang  nangyari  sa  party.  Nang  sunduin  siya  ng  Yaya  niya   ay  inabutan  siya  sa  isang  kuwarto  na  walang  malay  at  wala  na  ring  damit  kasama  ang  birthday  celebrant.  Nang  makita  ni Manong Andy ang  nangyari  ay  pinagsusuntok  nito  ang  kaklase  niya habang  binibihisan  siya  ng  kanyang  Yaya.  Pagkatapos  ay  nagmamadali  silang  umalis  para  maiuwi  siya.  Ngunit  sa  kasamaaang-palad  ay  binangga  ng  isang  delivery  truck  ang  kotseng  sinakyan  nila.  Namatay  agad  si  Manong Andy.  Samantalang  siya  at  ang  Yaya  niya  ay    dinala  sa  ospital.  Walang  gaanong  napinsala  sa  kanya  maliban  sa  mga  gasgas  sa  katawan  at  sa  sugat  sa  noo  niya.  Ngunit  ang  Yaya  niya  ay  nabagok  ang  ulo  at  nagkaroon  ng  internal  bleeding.  Namatay  din  ito  makalipas  ang  isang  araw.  Pati  na  ang  bata  sa  tiyan  nito  ay  nadamay. 

            Iyak  siya  ng  iyak  nang  malaman  niya  ang  nangyari.  Hindi  man  siya  tuluyang  na-r**e  ngunit  nagsakripisyo  naman  ng  buhay  ang  ibang  tao.  Kung  hindi  dahil  sa  kanya  ay  buhay  pa  sana  ang  mag-asawa  pati  na  ang  anak  nila.  Dahil  sa  pangyayaring  iyon  ay  lalong  lumala  ang  pakikitungo  ng  mga  magulang  niya  sa  kanya.  Hindi  pa  rin  lumambot  ang  puso  ng  mga  ito  sa  kanya.  Maging  ang  Ate  niya  lalong  naging  masungit  sa  kanya.  Pakiramdam  niya  nang  mga  oras  na  iyon  ay  nag-iisa  na  lang  siya.   Nang  dumating  ang  mga  magulang  ng  Yaya  niya  sa  burol  ay  lalong  nadurog  ang  puso  niya.  Nakita  niya  kung  paano  iyakan  ng  matandang  mag-asawa  ang  kanyang  Yaya  na  nag-iisa  pala  nilang  anak.  Kaya  nang  kunin  ng  mga  ito  ang  bangkay  ng  mag-asawang namatay  ay  nagpaalam  siya  sa  mga  magulang  na  sasama  siya  sa  pag-uwi  ng  dalawang matanda sa  Nueva  Ecija.  Agad  namang  pumayag  ang  mga  magulang  niya  dahil  gusto  nilang  magbakasyon  muna  siya.

            Ngunit  hindi  na  natapos  ang  bakasyon  niya  dahil  nagustuhan  niya  ang  pagtira  sa  piling  ng  dalawang  matanda.  Itinuring  siya  ng  mga  ito  na  parang  tunay  na  apo.  Hindi  na  rin  siya  mapilit  ng  mga  magulang  niya  na  umuwi  kaya  hinayaan  na  lamang  siya.  Bumibisita  na  lang  ang  mga  ito  sa  kanya  minsan  sa  isang  buwan  kasabay  ng  pagbibigay  ng  allowance  niya.  Pinili  na  rin  niyang  magpatuloy  ng  pag-aaral  sa  Saint  Matthew  University  na  pinakamalaking  pribadong  unibersidad  sa  probinsiya.  Nag-enrol  siya  ng  Clothing  Technology  at  pinili  niyang  mag-major  ng  Fashion  Designing.  Ngayon  ay  nasa  ikalawang  taon  na  siya  ng  kursong  iyon.  Kahit  maayos  na  ang  kalagayan  niya  ay  hindi  pa  rin  niya  makalimutan  ang  nangyari  sa  Yaya  niya.  Kinakain  pa  rin  siya  ng  guilt  paminsan-minsan.

            "BRO, anong nangyari sa iyo?  Hindi  ka  ba   nag-review?  Bakit  ganito  lang  ang  score  mo?"  seryosong  nakatingin  si  Kurt  sa  hawak-hawak  nitong  mga   testpapers.  Kalalabas  lang  nila  sa  klase  ni  Engr. Sobejana.  Habang  naglalakad  sila  papunta  sa  students'  hall  ng  College  of Engineering  ay  pinagpipiyestahan  ng  mga  kaibigan  niya  ang  ibinalik  ni Engr. Sobejana  na mga  testpaper  nila  nang  mag-exam  sila  last  week.

            Tahimik  lang  na   sinulyapan  ni  Enrico  ang   kaibigan.  Wala  siyang  maisip  na  isagot  dito.  Kahit  siya  ay   hindi  niya  maintindihan  ang  sarili  kung   bakit  ang  baba  ng  score  niya  sa  exam  nila  sa  Thermodynamics.  Sa  sobrang  baba  ng  score  niya  ay  muntik  na  siyang  bumagsak.  Pati  si  Engr. Sobejana  ay  nagtaka  sa  kanya  kung  bakit  gano'n  lang  ang  nakuha  niya.  Major  subject  pa  man  din  nila  iyon.  Kailangan  niyang  makahabol  sa midterm at  final  exam  kung  hindi  ay  baka  mawala  sa  kanya  ang  scholarship  na  ibinigay  ng  SMU.  Iyon  pa  naman  ang  inaasahan  ng  magulang  niya  para   makatapos  siya   ng   Engineering.

            Walang   kakayahan  ang  mga  magulang  niya  na  pag-aralin siya   sa   kolehiyo.  Ang  Tatay  Ernesto  niya  ay  nakikisaka  lamang   samantalang  ang  Nanay  Edna  niya ay  nagtitinda  ng  kakanin  para  makatulong  sa  gastusin.  Bilang  panganay  sa  kanilang  tatlong  magkakapatid   ay  tungkulin  niyang  tumulong  para  maiahon  sa  kahirapan  ang  mga  magulang  at   pati  na  ang  mga  kapatid  niya.  Nasa  high  school  na  si  Erika  ang  nakababata  niyang  kapatid.  Kung  magtatagal  siya  sa  SMU  ay  baka  magpang-abot  silang   dalawa  sa  kolehiyo.  Kapag  nangyari  iyon  ay  lalong  mahirapan  ang  mga  magulang  niya.

            Malaking  tulong  din  ang  lumang  motorsiklo  na  iniwan  ng  tiyuhin  niyang  nag-abroad.  May  magagamit  siya  sa  pagpasok  niya  araw-araw.  Hindi  na  rin  siya  gagastos  sa  pamasahe  kapag  umuuwi  sa  kanila  tuwing  Biyernes  ng  hapon. 

            "Bro, mas  mataas  pa  ang  score  ko  sa  iyo, ah." Ang  lapad  ng  pagkakangiti  ni  Steve. Halatang  nang-aasar. Dati-rati  kapag  nag-e-exam  silang  lima  ito  ang  may  pinakamababang  score.  Sila  ni  Krypton  ang  may  pinakamataas  ng  score.  Ngunit  ngayon  siya  na  ang  may pinakamababang  score.  Ang  saklap  ng  kapalaran  niya.  Ginawa  naman  niya  ang  lahat  para  makasagot.  Ngunit  na-blangko  talaga  ang  utak  niya  nang  mga  oras  na  iyon. Napagbali-baliktad  niya  ang  mga  formula  na  ginamit  niya  sa  pagso-solve.  Kung  bakit  kasi  inukopa  ng  mahiwagang  babae  ang  isip  niya.  Hindi  niya  tuloy  naalala  ang  mga  ni-review  niya.

            At ang  babaeng  gumulo  sa  isip  ay  nasa  kabilang  building  lang.  s**t!  Pinaglalaruan  ba  siya   ng  imahinasyon   niya?  Bakit  nakikita  na  naman  niya  ang .babaeng  iyon?  Niyugyog  niya  ang  ulo.  Nang  tumingin  siya  sa  kabilang  building  ay  naroon  nga ang  babaeng  naki-angkas  sa  motorsiklo  niya.  Kinusot  niya  ang  mga  mata, baka  namamalikmata  lang  siya.  Nang  muli  siyang  tumingin  ay  saka  niya  napatunayang  totoo nga  ang  nakikita   niya.  Mag-isang  nakaupo  ang  babae  sa  bench  at  abala  ito  sa  pagsusulat.  Hindi  nito  pinapansin  ang  mga nag-iingay  na  estudyante  na  nasa  kabilang  upuan.

             "Sino  naman  ang  tinitingnan mo  diyan?"  Narinig niyang  tanong  ni  Richard.   Tinapik  pa  nito  ang  balikat  niya  saka  ito  umupo  sa   tabi  niya.

            "Wala.  Wala  naman," sagot  niya  nang  lumingon  dito. 

            "Ano?  Kunwari  ka  pa  diyan, kanina  pa  kita  napansin  na   nakatingin  sa  magandang  babae  sa  kabila." 

            "Hindi, ah.  Guni-guni  mo  lang  iyon."  Ayaw  niyang  aminin  ang  totoo  dahil  siguradong  kakantiyawan  siya   ng  mga  kaibigan  niya.

            "Richard, nasaan   ang   sinasabi  mong  maganda?" Lumapit  na  sa  kanila  si  Steve.

            "Huwag   mo  nang  pansinin  si  Richard,  nagbibiro  lang  siya.  Hindi  ko  naman  kilala  ang  sinasabi  niya."   Totoo  namang  hindi  niya  kilala  ang  babaeng  iyon.  Kaya  kahit  titigan  pa   niya  ito  ng   husto  ay  hindi  rin  niya  malalaman  kung  ano  ang  pangalan  nito.  Maliban  na   lang  kung  makikipagkilala  siya   mismo  dito.

            "Iyong  nakaupo  sa  bench  na  nagsusulat," nakangiting  sagot ni  Richard.

            Sinundan  naman  ng  tingin  ni  Steve  ang  tinutukoy  ni  Richard.  “Maganda  nga  siya,” nakangiting  sabi  nito.  “Tara, lapitan  natin  at  makipagkilala  tayo,”  anyaya  nito  sa  kanila.

            Biglang  kinabahan  si  Enrico  sa  narinig.  Hindi  niya  malaman  kung  matutuwa  siya  o  maiinis  sa  ideya  ni  Steve.  Natutuwa  siya  dahil  gusto  rin  niyang  makilala  ang  babaeng  iyon.  Ngunit  may  parte  ng  isip  niya  ang  naiinis  kay  Steve.  Para  bang  ayaw  niyang  makilala  ng  mga  kaibigan  ang  babae.  Pero  bakit  siya  naiinis?  Nagseselos  ba  siya?

            Gusto  niyang  batukan  ang  sarili.  Kung  anu-ano  na  ang  pumapasok  sa  utak  niya.  Hindi  na  niya  yata  kilala  ang  kanyang  sarili.

            “Tara  na, Richard, Enrico.  Puntahan  na  natin  siya,”  muling  anyaya  ni  Steve.    Nauna  na  itong  tumayo.  Sumunod  na  ring  tumayo  si  Richard.  Nang  akmang  tatayo  na  siya  ay  saka  naman  lumapit  sa  kanila  sina  Kurt  at  Krypton.

            “O  saan  ang  punta  ninyo?”  nagtatakang  tanong  ni  Kurt.

            “Huwag  ka  nang  sumama.  Maiwan  na  lang  kayo  dito  ni  Krypton.  Baka  hindi  kami  pansinin  kapag  sumama  pa  kayo,” seryosong  sabi  ni  Steve.  Halata  sa  mukha  nito  ang  pagkainis.  “Tara  na,”  wika  nito  at  nauna  nang  maglakad.  Kasunod  nito  si  Richard.

            Nag-aalangan  naman  siyang  sumunod  sa  kanila.

            “Saan  kayo  pupunta?” pabulong  na  tanong  ni  Krypton  nang  lumapit  sa  kanya.

            Imbes  na  sumagot  ay  tumingin  siya  sa  kabilang  building  kung  saan  naroon  ang  babae.

            Eksakto  namang  tumayo  ang  babae  at  inayos  ang  mga  gamit  nito.  Nang  mag-angat  ito  ng  tingin  ay  nagtama  ang  kanilang  tingin.  Gusto  niyang  umiwas  ng  tingin  ngunit  hindi  niya  magawa.  Ang  mga  mata  nito’y  titig  na  titig  sa  kanya  na  para  bang  hinihigop  siya.  Ni  hindi  niya  magawang  kumilos.  Hindi  niya  alam  kung  gaano  sila  katagal  na  nagtitigan.  Napansin  na  lang   niya  na  nagyuko  ito  ng  ulo.  Pagkatapos  ay  binitbit  nito  ang  mga  gamit  saka  tumalikod  na.

            “Sayang!   Umalis   na  siya.  Ang  tagal  kasi  ninyo!”  Narinig  niyang  sabi  ni  Steve.  Nagkakamot  naman  ng  ulo  si  Richard  na  nakasunod  lang  dito.

            Hindi  man  niya  gustong  aminin  ngunit  nakaramdam  siya  ng  relief. At  hindi  niya  alam  kung  bakit  gano’n  ang  pakiramdam  niya  sa  nangyari.