Ang Tahong ni Analyn

"Tensyon"

CHAPTER 2

Neaj Sibrez POV

Mula sa unang araw na pumasok si Analyn Joring sa opisina, alam ko na may kakaiba sa kanya. Hindi lang dahil sa paraan niya magtrabaho, kundi dahil sa presensya niya. Madalas tahimik si Analyn, ngunit nararamdaman ko ang tensyon sa tuwing magkasama kami sa isang silid. May kung anong namamagitan sa amin na hindi namin inaamin, pero ramdam ko—isang bagay na hindi maipaliwanag ng salita.

Ang mga unang araw ay puro trabaho. Bilang isang businessman, sanay ako sa mga katulad ni Analyn—mahusay, masipag, at walang kibo. Pero sa kabila ng pagiging professional niya, may kung anong nagtutulak sa akin na tumingin pa sa likod ng kanyang malalim na mga mata. Nagsimula sa mga tingin. Mga tingin na hindi ko dapat ginagawa, pero minsan, hindi ko maiwasan.

Sa bawat hakbang na ginagawa niya sa opisina, may kakaibang alindog. Sa bawat pagtawag niya ng “Sir,” para bang may ibang kahulugan sa ilalim ng salita. At habang tumatagal ang mga araw, lalo lang naging malinaw sa akin na hindi ito basta simpleng relasyon ng boss at assistant. May namumuong koneksyon—isang bagay na mas malalim kaysa sa trabaho.

Ngunit hindi ko kayang basta sabihin ang nararamdaman ko. Hindi ito tama. Hindi ito propesyonal. Isa pa, may mas malalaking bagay na dapat kong harapin. Bilang isang bilyonaryo, marami akong kaaway—mga taong gustong pabagsakin ako. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko mapigilang bumalik sa iniisip ko lagi: si Analyn.

Noong gabing tinawag ko siya pabalik sa opisina, hindi na ako makapagpigil. Kailangan ko siyang makita. Kailangan kong malaman kung nararamdaman din ba niya ang nararamdaman ko. Nang makita ko siyang pumasok muli sa opisina, tila bumalik lahat ng emosyon na matagal ko nang pilit kinikimkim.

"Analyn," sabi ko sa kanya, hindi ko na maitago ang tensyon sa boses ko. "There's something you need to know."

Bumuntong-hininga ako, tinimbang kung dapat ko na bang sabihin ang lahat. Ngunit bago ko pa man masimulan ang gustong kong sabihin, nakita ko sa mga mata niya ang parehong pagkalito at damdamin na nararamdaman ko.

Tumingin siya sa akin, ang kanyang mga mata ay puno ng tanong, ngunit may halong kabog na tila gusto niyang malaman ang kasagutan.

"Sir... what do you mean?" tanong niya, dahan-dahang lumalapit. Ramdam ko ang bawat hakbang niya—parang may kuryenteng dumadaloy sa hangin.

Ang totoo, hindi ako sanay na nagpapakita ng kahinaan o pagiging emosyonal sa mga tauhan ko. I always kept things professional. Pero iba si Analyn. Iba siya sa lahat ng nakilala ko.

“Analyn, you’re different,” sabi ko, hindi na ako nag-atubili pa. “From the moment I saw you, I knew there was something... between us.”

Nakatingin lang siya sa akin, hindi gumagalaw, parang natigilan sa sinabi ko. “Sir, I... I don’t understand. You mean...?”

“Yes,” putol ko, hindi na ako nagdalawang-isip pa. "I’ve tried to keep things professional, but it's becoming harder every day. I can’t stop thinking about you, Analyn."

Tahimik siyang nakatingin sa akin, tila sinusubukang iproseso ang lahat ng sinabi ko. At sa mga mata niyang puno ng emosyon, alam kong nararamdaman din niya ang nararamdaman ko.

“Sir, I...” simula niya, ngunit tila natutuyuan siya ng salita.

"You don't have to say anything right now," sabi ko, halos bulong. Lumapit pa ako ng isang hakbang. “But I need you to understand, this isn’t just about work anymore. This is about us.”

Ramdam ko ang tensyon sa hangin. Ilang pulgada na lang ang layo namin sa isa’t isa, at tila isang hakbang na lang ay magkakaroon na ng hindi inaasahang pangyayari. Ngunit alam kong hindi ako dapat magmadali. Maraming bagay ang kailangan kong isaalang-alang, lalo na’t alam kong hindi biro ang sitwasyong ito.

“Sir, I don’t know what to say,” sabi ni Analyn, nanginginig ang boses. “Hindi ko alam kung paano ito haharapin.”

“I understand,” sabi ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko. “But I can’t keep this to myself any longer. Alam kong may nararamdaman ka rin. And I need to know… if you’re willing to take this step with me.”

Bumuntong-hininga siya, tila pinag-iisipan ang bawat salita. “Sir, this... this is complicated. You’re my boss. And I’m just—”

“No,” putol ko ulit, mas matatag na ngayon. "You're not 'just' anyone. You're Analyn, and you're important to me. I wouldn’t have told you this if I didn’t mean it.”

Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niya ay nakita ko ang pagkalito, takot, pero nandun din ang isang bagay na nagpapakalma sa akin—ang tiwala. Alam kong hindi ito madali para sa kanya, pero gusto kong malaman niyang hindi lang ito basta kapritso. Hindi ito basta kagustuhan. Mas malalim ito.

“Sir,” muli niyang sinabi, mas mahina ang boses. “I don’t know what to do. This... this is all so fast.”

“I know,” sagot ko, mas malumanay. “But I’m not asking you to decide right now. I just need you to know what’s in my heart. You’re not just an assistant to me, Analyn. And I’m willing to wait until you’re ready to face this.”

Dahan-dahang tumango si Analyn, tila sinisikap iproseso ang lahat ng sinabi ko. Hindi siya sumagot, pero nakita ko sa mata niya ang kaunting pag-asa, ang kaunting pagkakaintindi sa sitwasyon. Alam kong mahirap ito para sa kanya, pero ang mahalaga, nasimulan na namin ang usapan. Nandito na kami, sa harap ng isang crossroads na magbabago sa lahat.

"Sir... Neaj..." bulong niya, sa unang pagkakataon ay tinawag niya ako sa pangalan, at sa simpleng pagbigkas niya ng pangalan ko, tila may nabuksang pinto sa puso ko na matagal ko nang ikinukulong.

Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa mga susunod na araw. Pero ang sigurado, hindi ko na kayang itago pa ang nararamdaman ko para kay Analyn. Magulo man ang mundo ko, sa kanya ko nakita ang dahilan para lumaban sa lahat ng balakid—para sa kanya, at para sa amin.

Analyn POV

Hindi ko pa rin ma-process ang mga sinabi ni Sir Neaj kanina. Para bang biglang tumigil ang oras nang marinig ko ang kanyang mga salitang, “You’re not just an assistant to me.” Hindi ako makapaniwala. Isang bilyonaryong tulad niya, pinili akong lapitan at ipagtapat ang nararamdaman niya? Naguguluhan ako, pero hindi ko rin maitanggi ang kaba sa puso ko—ang excitement na hindi ko pa naramdaman dati.

“Sir, I…” Hindi ko alam kung paano sasabihin ang nasa isip ko. Tila natutuyo ang lalamunan ko, at hindi ako makatingin ng diretso sa kanya. Nakatingin lang siya sa akin, hinihintay ang susunod kong sasabihin.

Kaninang pagkikita pa lang namin, alam ko nang may kakaiba sa gabing ito. Nang mag-text siya na bumalik ako sa opisina, ramdam ko na may mabigat na mangyayari, pero hindi ko inaasahan na ito pala iyon. Iba ang aura ni Sir Neaj ngayong gabi—hindi siya ang strict at seryosong boss na nakasanayan ko. Ang mga mata niya ay parang mas malalim kaysa dati, mas maraming sinasabi kaysa sa mga binitiwang salita.

Nagbuntong-hininga ako, sinubukang kalmahin ang sarili.

“Analyn…” Seryoso ang tono ng boses niya, pero ramdam ko rin ang kabigatan ng mga sinabi niya. Parang may inaalok siyang isang bagay na hindi basta-basta. “I know this is a lot, and I don’t expect you to decide right away. But I need you to know... this isn’t just a spur-of-the-moment thing for me.”

Tiningnan ko siya. Kita ko sa mukha niya na hindi ito biro. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko.

“Sir, hindi ko po alam… Hindi ko po alam kung paano ito haharapin,” sagot ko sa wakas, pilit pinapakalma ang sarili. “Hindi ko inaasahan na darating tayo sa ganito. You’re my boss, and I… I respect you so much.”

Lumapit siya sa akin ng isang hakbang, pero hindi pa rin siya gumagalaw nang husto. Alam kong hinihintay niya akong magdesisyon, na parang hindi siya sigurado kung dapat pa bang lumapit o maghintay na ako ang lumapit sa kanya.

“I understand,” sabi niya, mas malumanay na ngayon ang boses. “And I respect you, too. That’s why I’m not rushing you. But I can’t keep pretending like nothing’s happening between us.”

Napatigil ako. Ano nga ba talaga ang nararamdaman ko para kay Sir Neaj? Mula nang magsimula ako bilang assistant niya, palagi kong tinitingala siya bilang isang boss na hinahangaan ng marami. Pero alam ko rin na sa kabila ng kanyang pagiging istrikto, may iba siyang ugali na unti-unting ipinakita sa akin. Hindi ko alam kung kailan nagsimula ang ganitong damdamin, pero ngayon, nararamdaman kong totoo ito.

“Sir, this is all so sudden,” sabi ko, naguguluhan pa rin. “I’ve always admired you… but I don’t know if I’m ready for something like this.”

“You don’t have to decide now,” sabi niya, at sa unang pagkakataon, tila may lambing sa kanyang boses. “I just need you to know what I feel. I trust you, Analyn. And I want to be more than just your boss.”

Ang mga salitang iyon ay parang kuryente na dumaloy sa buong katawan ko. Gusto kong sumagot, pero hindi ko alam kung paano. Nararamdaman ko ang bigat ng sitwasyon—ang pressure na kasama ng isang relasyong hindi ko inaasahan. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, hindi ko rin maitatangging may bahagi ng puso ko na gustong subukan. Ano nga ba ang mawawala?

Muli akong tumingin kay Sir Neaj, at sa mga mata niya nakita ko ang isang bagay na nagpapanatag ng aking loob. Hindi siya nagmamadali. Hindi niya ako pinipilit. Hinihintay lang niya akong maging handa.

“Sir…” bulong ko, hindi ko napigilang matawag ulit siya ng ganon. “I… I need time to think. Hindi ko po kayang magdesisyon ng biglaan.”

Lumapit siya sa akin ng isang hakbang, pero hindi pa rin niya ako hinawakan. Parang pinipigilan niya ang sarili, pero ramdam ko ang tensyon na namamagitan sa amin. "Of course. Take all the time you need. But know this, Analyn... I’m not going anywhere."

Napangiti ako ng bahagya sa sinabi niya. It gave me some kind of reassurance na hindi ito isang bagay na mawawala lang bigla. Pero sa loob ko, naroon pa rin ang takot. Takot na baka magkamali ako, na baka masira ang propesyonal na ugnayan namin kung sakaling hindi magwork out ito. Pero bakit parang mas nangingibabaw ngayon ang excitement kaysa sa kaba?

Bumuntong-hininga ako. “Thank you, Sir. I really appreciate your honesty.”

"No need to thank me," sagot niya, mas malambing na ngayon ang tono. "I should be the one thanking you. You’ve been more than just an assistant to me, Analyn. I don’t think you realize how much you mean to me."

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko. Ang mga salita niya ay nagpa-init ng puso ko, pero ayoko ring magpadalos-dalos. Kailangan ko talagang mag-isip. Kung anuman ang magiging desisyon ko, alam kong magbabago ang lahat. Hindi na magiging katulad ng dati ang relasyon namin.

Pagkatapos ng ilang minuto ng katahimikan, tumayo ako at lumapit sa pinto ng opisina. “I should go, Sir. It’s late, and we both need time to think.”

Tumango si Neaj, pero bago ako lumabas, humabol pa siya ng isang tanong, na mas nagpatingkad sa tensyon sa pagitan namin. “Analyn... Is there a chance... that you feel the same way?”

Napahinto ako. Ang tanong na iyon ay tila humatak sa puso ko. Gusto kong sumagot ng diretso, pero hindi ko kaya. Kaya ang tanging nasabi ko lang ay, “I don’t know… but I’ll think about it.”

Tumango siya ulit, at hindi ko na hinintay ang kanyang sagot. Lumabas ako ng opisina, ngunit habang naglalakad ako palabas, hindi ko maiwasang isipin kung ano ba talaga ang nararamdaman ko. Ang mga mata niya, ang mga salita niyang puno ng damdamin, lahat ng iyon ay nagpaiwan ng marka sa puso ko.

Pagdating ko sa labas, huminga ako ng malalim at tiningala ang mga bituin. "Ano ba talaga ito, Analyn?" tanong ko sa sarili ko. "Handa ka na bang sumugal para dito?"

Alam kong darating ang oras na kailangan kong harapin ang tanong na iyon—at iyon na ang magiging simula ng pagbabago sa buhay ko.