Ang Tahong ni Analyn

"Pag-amin"

CHAPTER 3

Third Person POV

Nagsimula ang kanilang kwento sa isang gabing puno ng tensyon sa opisina. Ang araw na iyon ay puno ng mga usaping pang-negosyo na nagdulot ng matinding stress kay Neaj. Habang nakaupo siya sa kanyang opisina, ang mga papeles sa kanyang lamesa ay tila nagiging bundok ng pressure, bawat isa’y nagdadala ng pasakit sa kanyang isipan. Parang walang katapusan ang mga tawag at meetings, at kahit anong oras ay abala siya sa mga negosasyon at mga desisyon na kailangan niyang ipasa.

Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, isang pangalan ang palaging umaabot sa kanyang isipan—Analyn. Sa bawat pagtawag niya sa kanyang assistant, tila unti-unting nababawasan ang bigat ng kanyang mga alalahanin. Nasa likod ng kanyang mga gawain, siya ang nakagagaan sa kanyang pakiramdam, ang liwanag sa madilim na mundo ng negosyo.

Nang matapos ang kanyang huling meeting sa araw na iyon, nalanghap ni Neaj ang pakiramdam ng pagod. Tumayo siya at lumakad papunta sa bintana ng kanyang opisina, tiningnan ang mga ilaw ng lungsod sa ilalim ng madilim na kalangitan. Ngunit sa kabila ng ganda ng tanawin, may malaking puwang na nanatili sa kanyang puso. Ang kanyang isip ay abala sa ideya ng kanyang nararamdaman kay Analyn—isang bagay na lumalampas sa simpleng paghanga.

“Sir?” bumasag sa kanyang mga saloobin ang tinig ni Analyn. Tumalikod siya at nakita ang kanyang assistant na nakatayo sa pinto, tila nag-aalangan ngunit puno ng determinasyon. “Kailangan mo bang magpahinga? Ang dami na ng trabaho ngayon.”

“Yeah, I know,” sagot niya, pero tila hindi makapag-focus sa sagot. Ang kanyang mga mata ay hindi kayang mawala sa kanyang assistant. “I just need a moment.”

Lumapit si Analyn, na may hawak na kape sa kanyang kamay. “Narito, I thought you might need this,” sabi niya, inaalok ang tasa sa kanya. “Nakakatulong ang kape sa stress, di ba?”

Tinanggap ni Neaj ang tasa at nagpasalamat. “Thanks, Analyn. Ikaw na ang bumuhay sa akin ngayong araw.”

Nakatayo si Analyn sa kanyang tabi, at naramdaman ni Neaj ang init ng kanyang presensya. Ang mga mata nito ay puno ng pagkabahala, na tila naiintindihan ang bigat ng kanyang nararamdaman. “Are you okay? I mean, I know how stressful things can get.”

“Not really,” sabi niya, inilagay ang tasa sa lamesa. “Parang ang lahat ay nagiging mas mahirap. Ang mga negosasyon, ang mga tao—minsan, gusto ko na lang magpahinga at mawala sa lahat ng ito.”

“Alam ko ang pakiramdam,” sagot ni Analyn, na tila nakikinig ng mabuti. “May mga araw na sobrang overwhelming, pero nakakayanan mo ito. And you have me here to help you.”

Sa mga salitang iyon, parang may nagbukas sa puso ni Neaj. “Thank you, Analyn. I don’t know what I would do without you.”

“Walang anuman, Sir,” sagot niya, ngunit sa kanyang tono ay naroon ang mga damdaming naglalaban. “I just want to make sure you’re okay.”

Nag-aalangan si Neaj. Sa mga oras na ito, nais niyang ipahayag ang nararamdaman para kay Analyn, ngunit ang takot na bumalik sa isang propesyonal na relasyon ang nagpipigil sa kanya. “I appreciate it. But sometimes, I feel like I’m putting too much pressure on you. You’re not just my assistant; you’re more than that.”

Napatigil si Analyn sa kanyang sinabi. Ang kanyang mga mata ay nagningning, ngunit sa likod ng kanyang mga titig, tila may takot din. “Sir, I—”

“Let’s just be honest with each other,” sabi ni Neaj, ang boses ay seryoso. “I can’t pretend that there’s nothing between us. It’s becoming harder every day. Hindi lang ito tungkol sa trabaho.”

“Neaj…” tawag ni Analyn, at ang pangalan na iyon ay tila isang napakalalim na pagkilala sa pagitan nila. “I don’t know what to say. This is all so sudden.”

“Tama ka,” sagot niya. “Pero wala akong ibang nais kundi ang maging totoo sa nararamdaman ko. I can’t keep it in anymore. I need you to know that I care about you, Analyn.”

Ang pag-amin ay tila isang pagkakataon na nagbukas ng pintuan sa mas malalim na damdamin. Sa gitna ng kanilang tensyon, parang bumaba ang hangin sa silid.

“Sir, you’re my boss,” sabi ni Analyn, naguguluhan at halos nahihirapan. “It’s complicated. How can we even think about this? Hindi ko kayang masira ang propesyonal na relasyon natin.”

“Hindi ko rin alam, but I’m willing to figure it out,” sagot niya. “I just know I can’t let this opportunity pass us by. You make me feel alive, Analyn. Gusto ko sanang makilala ka nang mas mabuti.”

Nakatayo silang dalawa sa silid, ang tensyon ay nag-uumpisa nang lumagpas sa hangin. “Neaj, I…” Ngunit hindi na siya nakapagsalita, sapagkat ang takot at ang excitement ay naglalaro sa kanyang puso. “I’m scared. Baka masaktan lang tayo.”

“Bakit tayo matatakot?” tanong niya, naglalaman ng pagkabahala. “Ang buhay ay puno ng mga pagkakataon. We owe it to ourselves to at least try, right?”

Tumingin siya sa mga mata ni Neaj, at sa mga sandaling iyon, tila ang mundo ay naglaho. Ang pagkakabigo, takot, at ang mga pangarap na dati’y nagkakahiwalay ay tila unti-unting nagiging isa. “Maybe… maybe we can try. I just need time.”

Muling sumiklab ang tensyon, ngunit sa pagkakataong ito, ramdam ni Neaj na may pag-asa. “I’ll wait for you, Analyn. I promise, I’ll be patient.”

Habang nag-uusap sila, tila unti-unting nagiging mas maliwanag ang paligid. Isang bahagi ng kanyang puso ang nagpasya—handa na siyang ipaglaban ang kanilang relasyon, kahit ano pa ang mangyari. Pero sa isip niya, nandoon pa rin ang pangamba na maaaring magkamali.

Ngunit sa mga salitang iyon, nag-umpisa ang isang bagong kwento. Ang kwentong puno ng pag-asa, takot, at pagnanasa. Ito ang simula ng isang bagong yugto sa kanilang buhay, kung saan ang pag-ibig ay nakasalalay sa pagitan ng propesyonal na mundo at ng kanilang mga puso. At sa mga mata ni Analyn, nahanap niya ang katotohanan—isang bagay na mas mahalaga kaysa sa anumang bagay na mayroon siya ngayon.

Ngunit hindi pa rin nila alam na ang mga pagsubok at hamon na darating ay maglalantad sa kanila ng mga hamon na hindi pa nila kayang isipin. Sa gitna ng lahat, ang tunay na tanong ay ang paghahanda nilang ipaglaban ang kanilang nararamdaman.

Pagkatapos ng pangyayaring iyon sa opisina, ramdam ang galit at pagka-frustrate sa kanyang mukha. Halos bumubulusok ang init mula kay Neaj habang naglalakad siya sa mga cubicle, ang kanyang isip ay puno ng mga bagay na hindi niya maayos na masabi. Lahat ng stress mula sa kanyang mga negosyo, mula sa mga nakaka-frustrate na meetings at mga desisyon na hindi madaling gawin, ay tila umabot sa sukdulan.

Nang pumasok siya sa kanyang opisina, nakita ni Analyn ang pagkapagod at pagkabigo sa mga mata ni Neaj. “Sir, are you okay?” tanong niya, tila nag-aalangan na lumapit. Sa kanyang tono, may halong pag-aalala at pang-unawa. Ang kanyang puso ay umuusbong ng pagnanais na makabawi kay Neaj, na tila nagkukulong sa kanyang sarili.

“Honestly? No, I’m not okay,” tugon ni Neaj, ang boses ay halos pabulong. “I’m just tired of everything—sa mga tao, sa mga desisyon na kailangang gawin. Nakakabaliw.”

“Baka kailangan mo lang ng pahinga,” mungkahi ni Analyn, na tila nag-aalala sa kanyang kalagayan. “Take a deep breath. Baka makakatulong kung mag-usap tayo.”

Habang nagkukuwentuhan sila, nag-uumapaw ang emosyon at hindi na nila napigilan ang kanilang mga sarili. Ang bawat salita ni Analyn ay tila nagsisilbing gamot sa sakit ng ulo ni Neaj. “You don’t understand, Analyn. It’s like I’m fighting a losing battle every day. Sometimes, I just want to give up.”

“Hindi mo dapat isipin ang ganun,” sagot ni Analyn, ang mga mata nito ay puno ng determinasyon. “Alam ko na sobrang dami ng pressure, pero nandito ako para tumulong. Kaya ko ‘to.”

Hindi makatiis si Neaj; hinawakan niya ang kamay ni Analyn. Ang simpleng kilos na iyon ay tila nagbigay ng lakas sa kanyang damdamin. “You always know what to say, don’t you?” sambit niya, ang boses ay nagiging mas malambing. “You make everything feel a little less overwhelming.”

“Basta’t nandito ako, Sir,” sagot ni Analyn, na tila napaka-encouraging. “Walang ibang makakaintindi sa’yo kundi ako.”

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, nagkaroon ng isang uri ng koneksyon na hindi na nila kayang itanggi. Ang tingin ni Neaj kay Analyn ay puno ng pasasalamat, ngunit mayroon ding ibang damdamin—isang damdamin na mas malalim pa. “You’re not just my assistant. You mean more to me than that.”

Tila nagbukas ang pinto sa kanilang mga puso. “Neaj, dapat tayong maging maingat,” sagot ni Analyn, ang boses ay puno ng takot. “We have to keep this professional.”

“Pero ang damdamin ko sa iyo ay hindi ko na kayang itago,” tugon ni Neaj, ang tinig ay nagiging mas seryoso. “I want to be with you, Analyn. Gusto kong malaman kung anong meron tayo.”

“Alam mo na ang mga panganib nito,” sabi ni Analyn, ang mga mata nito ay nagliliyab ng pag-aalala. “What if things go wrong? What if we ruin everything?”

“Hindi ko alam ang mangyayari,” sagot ni Neaj, ang kanyang boses ay tila puno ng tiyaga. “Pero handa akong ipaglaban ito. I’m willing to take that risk if it means being with you.”

Muli silang nagkatitigan, ang mundo sa paligid ay tila naglaho. Ang damdamin ng takot ay unti-unting napapalitan ng pag-asa. “Okay, let’s take it one step at a time,” sabi ni Analyn, ang kanyang boses ay nagiging mas malambing. “Basta’t magiging maingat tayo.”

“Agreed,” sabi ni Neaj, isang ngiti ang lumabas sa kanyang mga labi. “You make me feel alive, Analyn. I can’t remember the last time I felt this way.”

Habang unti-unting naglalapit ang kanilang mga katawan, tila nagbukas ang isang bagong mundo para sa kanila. Ang hangin sa silid ay puno ng init at pagnanasa. Ang bawat titig ay tila nag-uusap, at sa isang iglap, natagpuan ni Analyn ang kanyang sarili sa mga bisig ni Neaj.

“Wow,” bulong niya, ang kanyang mga kamay ay nakahawak sa dibdib ni Neaj. “Is this really happening?”

“Yeah, it is,” sagot ni Neaj, ang kanyang boses ay puno ng damdamin. “And I’m not letting go.”

Ang mga labi ni Neaj ay dumikit sa kanyang mga pisngi, at naramdaman ni Analyn ang init ng kanyang hininga. “I can’t believe this is happening,” sabi niya, ang puso ay tila bumabayo sa saya at takot. “But I want it. I want you.”

Tila naglalaban ang kanilang damdamin—takot, excitement, at ang pag-asa na ang kanilang relasyon ay hindi lamang isang labas ng kanilang propesyonal na mundo kundi isang pagkakataon na mas makilala ang isa’t isa. Ang pagsasama nilang iyon ay tila isang simula, isang kwento na puno ng mga twist at hamon, ngunit sa pagkakataong ito, handa silang harapin ang anumang pagsubok.

Ang hangin sa paligid nila ay tila punung-puno ng pag-asa at pagnanasa. Sa kanilang pagkakapulong, nagpasya silang ipaglaban ang kanilang nararamdaman, kahit anong mangyari. Ang simula ng isang bagong kwento, puno ng pangarap at pag-asa, ay unti-unting naglalarawan sa mga mata nila.