Ang Tahong ni Analyn

"Halik"

CHAPTER 4

Analyn’s POV

Hindi ko maipaliwanag ang bigat ng sitwasyon. Ang init ng mga palad ni Neaj na nakapatong sa akin, ang kanyang malalim na titig na tila nagbabasa ng kaluluwa ko—lahat ng ito ay nagbibigay sa akin ng kaba na hindi ko maipaliwanag. Alam ko na mali, o baka tama sa ibang paraan, pero hindi ko rin alam kung paano ko haharapin ito.

“Analyn,” mahinang sambit ni Neaj.

Isang pangalan lang, ngunit nagdala ito ng libong damdamin. Hindi ako makapaniwala na naririnig ko ang pangalan ko mula sa kanya sa ganitong paraan—puno ng kahulugan, hindi bilang isang simpleng utos o tawag sa trabaho. Hindi ko kayang lokohin ang sarili ko; nararamdaman ko rin ang parehong tensyon at koneksyon na naramdaman ni Neaj. Pero paano ko ipapaliwanag ito sa sarili ko?

“Sir,” halos bulong ko, pero alam kong mas mabigat ang bawat salita. “This is complicated. What are we doing?”

Tumigil si Neaj sa paghawak sa aking kamay, pero hindi pa rin siya bumibitaw sa akin. “We’re being honest, Analyn. And this—whatever this is—it’s real.”

Ramdam ko ang pagkabalisa sa aking dibdib. Hindi ito basta-bastang emosyon; ito’y higit pa sa propesyonal na pagkakaibigan. Pero paano namin haharapin ang ganito? Ako ang kanyang assistant, siya ang boss. At alam kong napakalaki ng responsibilidad ni Neaj sa kanyang negosyo—isang bagay na maaaring masira ng anumang personal na bagay na papasok sa gitna ng trabaho.

Hindi ko alam kung paano ko sasabihin ito, pero sinubukan kong maging matatag. “But sir, our work—what about that? Hindi ba’t mahirap ito para sa ating dalawa?”

“I know it’s not easy, Analyn,” sagot niya, lumapit siya nang kaunti, sapat para maramdaman ko ang init ng kanyang katawan. “But when has anything worth it ever been easy? Gusto ko lang maging totoo sa nararamdaman ko.”

Hindi ko alam kung paano ako nagkaroon ng lakas ng loob, pero napatingin ako sa mga mata niya. Tila may isang bagay sa kanyang titig na hindi ko matanggal—parang humihila ito sa akin. “And what if this doesn’t work?” bulong ko, kahit alam kong isa rin itong tanong para sa sarili ko. “What if it ruins everything?”

Huminga siya nang malalim, tila nag-iisip nang mabuti bago sumagot. “Then we’ll deal with it when the time comes. But I can’t keep pretending that there’s nothing between us. You deserve honesty, and I deserve a chance to explore this.”

Napakabigat ng mga sinabi niya. Paano ko ba haharapin ito? Hindi ko kayang baliwalain ang nararamdaman ko para kay Neaj, pero natatakot akong sumubok. Natatakot akong masira ang lahat—hindi lang ang aming trabaho kundi pati ang tiwala na binuo namin.

Pero ang mas malaking tanong, paano kung tama siya? Paano kung ito na ang pagkakataon ko, ang pagkakataon naming dalawa, para sa isang bagay na mas malalim at mas mahalaga?

“Analyn,” mahinang tawag niya, halos pabulong ang boses na bumababa sa aking dibdib. “I can’t force you. But I want you to know, I’m willing to wait. Kahit gaano katagal, handa akong hintayin ka.”

Hindi ko alam kung paano ako magre-react. Ang bigat ng mga sinabi niya, ngunit sa isang banda, parang gumagaan ang damdamin ko. Naramdaman kong ito na ang pagkakataon para magsalita, kahit nahihirapan akong gawin ito.

“Neaj,” tawag ko sa kanya, at sa unang pagkakataon, hindi ko ginamit ang tawag na ‘sir.’ Hindi ko kayang isipin ang bagay na ito sa ilalim ng balot ng propesyonalismo. “I need time.”

Nakita kong may kirot sa kanyang mga mata, ngunit tumango siya. “I understand,” sagot niya. “I’m not going anywhere, Analyn.”

Ramdam ko ang t***k ng aking puso, bumibilis habang ang tensyon sa pagitan namin ay nagiging mas matindi. Hindi ko na kaya ang tahimik na ito, kaya tumayo ako at naglakad patungo sa bintana ng opisina. Tumitig ako sa mga ilaw ng lungsod—isang simbolo ng abalang mundo sa labas, malayo sa mga personal na problemang hinaharap namin ni Neaj sa loob ng kwartong ito.

“Do you ever wonder what would happen if we just… let go?” tanong ni Neaj mula sa likuran ko, ang boses niya’y puno ng pag-aalala at pangarap. “What if we allowed ourselves to feel everything we’ve been hiding?”

Tumayo lang ako doon, nakaharap sa bintana, sinusubukang iproseso ang lahat ng sinabi niya. Parang napakabilis ng mga pangyayari, pero kasabay ng bilis na iyon, alam kong hindi ko kayang pabayaan basta-basta ang nararamdaman ko para sa kanya. Hindi ko kayang magpanggap na wala ito.

“I’ve thought about it,” mahinang sagot ko, halos hindi ko naririnig ang sariling boses. “But thinking about it and doing it are two different things.”

Lumapit siya sa akin, at sa likod ng pagkailang ko, naramdaman ko ang kamay niya na marahang lumapat sa aking balikat. Hindi ako makagalaw—hindi dahil sa takot, kundi dahil sa bigat ng emosyon na pumapalibot sa amin.

“You don’t have to decide right now,” sabi niya, ang boses niya’y puno ng pag-unawa. “But know this, Analyn: I’m not letting go of this easily. If this is something real, then it’s worth fighting for.”

Tumango ako, kahit hindi ako sigurado kung nakita niya. Hindi ko pa kayang bigyan ng sagot ang lahat ng mga tanong niya, pero isang bagay lang ang sigurado—hindi ko siya kayang pabayaan ngayon. Pero may takot pa rin sa puso ko. Ano ang mangyayari kung magkamali kami?

Huminga ako nang malalim at bumalik sa kanya. Nagtama ulit ang mga mata namin, at sa sandaling iyon, parang nawala lahat ng ingay ng mundo sa paligid. “Neaj, if we do this… if we take this risk… I don’t want to regret it.”

Ngumiti siya, isang maliit ngunit matamis na ngiti na tila nagbigay ng pag-asa. “You won’t. I promise, you won’t.”

Sa mga sandaling iyon, kahit puno ng takot at pagdududa ang puso ko, alam kong tama siya. Hindi ko alam kung saan hahantong ito, pero handa akong subukan. Handa akong sumugal—para kay Neaj, para sa amin.

At kahit anong mangyari, hindi ko pababayaan ang pagkakataong ito.

Pagkatapos ng ilang minuto ng pagkakatitig, naramdaman ko na lamang ang mga labi ni Neaj na dumikit sa akin. Sa unang pagkakataon, naglaho ang lahat—ang mundo, ang mga problema, at ang mga alalahanin. Tanging ang init ng kanyang halik ang bumalot sa akin, na para bang ito lang ang mahalaga sa mga oras na iyon.

Hindi ko alam kung gaano katagal kaming naghalikan. Parang nawala ako sa oras. Ang bawat segundo ay tila isang mahabang sandali ng kaligayahan at pagkalito. Ngunit nang kami’y maghiwalay, parehong hingal na hingal, nagkaroon ng awkward na katahimikan. Naramdaman ko ang biglaang paglamig ng hangin sa paligid namin.

“Analyn…” bulong ni Neaj, pero hindi ko na hinayaang tapusin niya ang sasabihin.

“Ano’ng nangyari?” tanong ko sa sarili ko habang mabilis na bumilis ang t***k ng puso ko. Para akong binuhusan ng malamig na tubig nang bumalik ako sa realidad. Hindi ito tama. Isa siyang boss, at ako ay isang assistant. Hindi ko dapat hinayaang mangyari ito.

Namumula ang pisngi ko at halos hindi ako makatingin kay Neaj. Nakaramdam ako ng matinding hiya at kaba. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sitwasyon. Tumayo ako mula sa pagkakaupo, hindi na kinaya ang tensyon sa silid.

“Um… I should go,” mahina kong sabi, hindi makatingin sa kanya.

“Wait, Analyn,” pigil niya, pero mabilis akong tumalikod at naglakad palabas ng opisina. Naririnig ko ang pagkabog ng puso ko sa bawat hakbang. Parang ang bawat tunog ng sapatos ko sa sahig ay isang malakas na kalampag na nagsasabing mali ang lahat ng ito.

Paglabas ko ng opisina, agad kong sinarado ang pinto at sumandal dito. Huminga ako ng malalim, pero ang utak ko ay punong-puno ng emosyon. Pinagalitan ko ang sarili ko. Ano bang nangyari? Bakit ko hinayaan na umabot kami sa ganitong sitwasyon?

“Diyos ko, Analyn, ano’ng ginawa mo?” bulong ko sa sarili ko, pilit na iniintindi ang mga naganap. Napayuko ako, pilit pinapakalma ang sarili. Hindi ko na alam kung saan ako lulugar. Gusto kong bumalik sa loob at itama ang lahat, pero paano ko ipapaliwanag ang nangyari? Alam kong hindi na ito maibabalik sa dati.

Nakatingin ako sa sahig habang mabilis na naglalakad papunta sa restroom. Kailangan kong huminga, kailangan kong mag-isip nang malinaw. Pumasok ako sa isang cubicle at isinandal ang likod sa pader. Huminga ako ng malalim at dahan-dahang ipinikit ang mga mata.

“Nagkamali ako,” sabi ko sa sarili. “This isn’t right. We can’t do this.”

Pero bakit tila hindi ako nagagalit sa sarili ko nang husto? May bahagi sa akin na nagugustuhan ang nangyari. Ang mga mata ni Neaj, ang kanyang presensya, ang paraan ng kanyang paghawak sa akin—lahat iyon ay nag-iwan ng malalim na bakas sa puso ko. Pero alam ko na hindi puwedeng magpatuloy ito. Hindi ito dapat mangyari.

Ilang minuto pa akong nakatulala sa loob ng cubicle bago ko naisipang bumalik sa trabaho. Baka maayos ko pa ang lahat. Baka mapag-usapan namin ni Neaj ang nangyari at malagpasan ito. Pero habang lumalapit ako pabalik sa opisina niya, naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko. Paano ko haharapin siya?

Pagdating ko sa labas ng opisina, napatigil ako sa paghawak sa door handle. Sa likod ng pinto ay ang taong halos wasakin ang propesyonal kong mundo. Kailangan ko siyang harapin. Huminga ako nang malalim bago pinasok ang pinto. Si Neaj ay nakatayo sa tabi ng kanyang mesa, tila malalim ang iniisip. Nang marinig niya ang pagpasok ko, tumingin siya sa akin, may halong pagkalito at kaba sa kanyang mga mata.

“Analyn…” malumanay niyang tawag, na parang may gustong sabihin, pero pinigilan niya.

Napalunok ako, at halos hindi ako makapag-isip ng maayos. “Sir, I’m sorry,” bigla kong nasabi. Hindi ko alam kung bakit iyon ang unang lumabas sa bibig ko, pero kailangan kong sabihin iyon. “Hindi ko dapat hinayaan na mangyari ito. Mali ito.”

Nakita ko ang sakit sa mga mata ni Neaj, pero hindi siya umimik. Alam kong pareho kaming litong-lito. Ilang segundo kaming tahimik na nakatayo, at ramdam ko ang bigat ng bawat sandali.

“I know,” sagot niya sa wakas, bumuntong-hininga. “Hindi ko rin alam kung anong nangyari. Pero hindi ko kayang itanggi na may nararamdaman ako para sa’yo, Analyn. I can’t pretend anymore.”

Nanlamig ang mga kamay ko sa mga salitang iyon. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang damdamin ni Neaj. Paano ko itatanggi ang totoo? Totoo rin namang may nararamdaman ako para sa kanya, pero hindi iyon sapat para itapon ang lahat ng pinaghirapan namin sa trabaho.

“Neaj, hindi ganun kadali,” sagot ko, pinipilit na maging matatag. “May mga bagay na hindi pwedeng mangyari. Isa kang boss, ako ang assistant mo. Hindi puwedeng masira ang lahat ng ito dahil sa nararamdaman natin.”

“Pero paano kung kaya nating ayusin?” tanong niya, tila nagmamakaawa ang mga mata. “What if we can find a way? I don’t want to lose you.”

Napasapo ako sa noo, pilit na nilalabanan ang mga emosyon. “Hindi ito madali, Neaj. Paano kung magkamali tayo? Paano kung masaktan tayo? Paano kung masaktan natin ang isa’t isa?”

Tumingin siya sa akin, at sa mga mata niya, nakita ko ang isang taong handang isugal ang lahat. “I’m willing to take that risk,” sabi niya, naglalakad palapit sa akin. “You’re worth it.”

Tumahimik ako. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong sabihin. Sa kabila ng lahat, sa kabila ng takot at alalahanin, may bahagi sa akin na gustong tanggapin ang nararamdaman ko para kay Neaj. Pero paano ko ipapaliwanag sa sarili ko na ang nararamdaman kong ito ay tama?

“I need time,” mahina kong sabi. “Kailangan kong mag-isip. Hindi ko kayang magdesisyon ngayon.”

Hinawakan ni Neaj ang kamay ko, at sa simpleng haplos na iyon, naramdaman ko ang bigat ng kanyang damdamin. “I’ll wait, Analyn. Hindi kita mamadaliin. But I want you to know that I care about you.”

Nagkatinginan kami muli, at alam kong sa mga oras na iyon, hindi ito isang simpleng pag-uusap lamang. Isa itong pangako na hindi maglalaho nang basta-basta.