Ang Tahong ni Analyn

"Ang Mainit na Gabi"

CHAPTER 7

Third Person POV

Pagkapasok nila sa kwarto, marahang inilapag ni Analyn si Neaj sa kama. Akala niya, tapos na ang lahat ng drama ngayong gabi. Pero hindi inaasahan ni Analyn ang sumunod na nangyari. Biglang hinila ni Neaj ang kamay niya at siniil siya ng halik, mainit at puno ng emosyon.

"Neaj, ano ba—" nagsimula sana si Analyn na pigilan siya, pero hindi niya kinayang tapusin ang kanyang sasabihin. Sa halip, tinugunan ng katawan niya ang halik ni Neaj. Nag-aalangan ang isip niya, pilit na sinasabing mali ito, pero ang katawan niya ay may sariling desisyon. Ang bawat halik ni Neaj ay nagpapainit sa kanya, at bago pa niya napansin, bumigay na rin siya sa bugso ng damdamin.

Nagpatuloy ang halikan nila, at ang gabing dapat ay simpleng pag-akay kay Neaj pauwi ay nauwi sa isang mas malalim na koneksyon. Hindi na alam ni Analyn kung paano nangyari ang lahat. Basta nalang lumalim ang halik nila hanggang sa pareho na silang nawalan ng kontrol.

Unti-unting bumaba ang mga halik ni Neaj sa kanyang leeg, at ramdam ni Analyn ang panginginig ng kanyang katawan sa bawat haplos nito. Hindi niya alam kung tama pa ba ang nangyayari o kung dapat ba niya itong itigil. Pero sa bawat segundo, tila mas lalo siyang nawawala sa sarili.

Hanggang sa tuluyang nangyari ang hindi inaasahan. Sa gitna ng kalasingan ni Neaj, siya ang nakakuha ng purong pagkabirhen ni Analyn.

Hinubad ni Neaj ang suot ni Analyn, hanggang sa panty na lamang ang natira. "Can I?" tanong ni Neaj, na may ngiti sa labi. Tumango si Analyn, at sinimulan ni Neaj ang pagkain sa kanyang p********e.

"Ohh... god... ang sarap niyan, sige pa, ituloy mo pa... ohh... shit... fuck..." Hindi mapigilan ni Analyn ang pag-ungol habang nilalaro ni Neaj ang kanyang tinggil at paglabas-masok ng mahabang daliri. Ang bawat galaw ni Neaj ay nagdadala ng kakaibang sarap sa kanya.

"Don't stop, bilisan mo, Sir. Neaj," halos magmakaawa si Analyn. Mas binilisan ni Nosgel ang kanyang ginagawa, napapikit si Analyn sa sobrang sarap.

"I'm coming... shit... parang naiihi na ako... ohh... ahh... ahhhh... fuck..." Napaungol si Analyn habang nilalabasan. Hindi tumigil si Neaj at nilunok pa ang lahat ng inilabas ni Analyn ang likido na kulay puti malapot naparang ice cream. Pagkatapos ay ipinasok na ni Nosgel ang kanyang ari sa p********e ni Analyn. Mahaba at mataba ito, kaya napaikot ang mata ni Analyn sa sarap at sakit.

"Don't worry, I will be gentle," bulong ni Neaj habang dahan-dahang naglabas-masok. "Does it still hurt?"

"No, it's... it's good now. Just go slow, please," sagot ni Analyn. Tumango si Neaj at mas binagalan ang kilos. Ramdam ni Analyn ang mainit na hininga ni Neaj sa kanyang leeg habang patuloy ang pag-indayog nito.

"You're so beautiful," bulong ni Neaj. Ngumiti si Analyn, nararamdaman ang kilig sa bawat salita ni Neaj.

"Ikaw din... you're... amazing," sagot ni Analyn, nanginginig ang boses. Bawat ulos ni Neaj ay nagdadala ng mas matinding sarap. Hindi na napigilan ni Analyn ang sarili at napayakap siya ng mahigpit kay Neaj.

"Sir. Neaj... I'm close... I think I'm gonna..." Hindi natapos ni Analyn ang sasabihin dahil sa tindi ng sensasyon. Napaungol siya nang malakas habang nararamdaman ang climax niya.

"Oh, fuck... Sir Neaj!" Napaungol si Analyn hanggang sa maramdaman niyang nilalabasan si Neaj sa loob niya.

"Shit... I'm coming," bulong ni Neaj. Ramdam ni Analyn ang init ng likido ni Neaj sa loob niya.

Pagkatapos ng kanilang mainit na pagtatalik, hingal na hingal silang pareho. "That was... wow," sabi ni Analyn, tumatawa.

"Yeah," sagot ni Neaj, tumatawa rin. "You were amazing." Hinalikan niya si Analyn sa noo.

Nagtagal silang nakahiga, tahimik at ninanamnam ang init ng sandali. Sa kabila ng lahat, naroon ang pakiramdam ng kapayapaan at kasiyahan, na parang walang kahit ano o sino ang makakasira sa kanila.

Ilang minuto ang lumipas bago nagsalita muli si Neaj. "You okay?" tanong niya, hinihimas ang likod ni Analyn.

"Yeah," sagot ni Analyn. Ramdam niya ang init sa pagitan nila, at nakita niya ang mga mata ni Neaj na puno ng pagnanasa.

Ang gabing iyon ay nagtapos na puno ng mga lihim at desisyong hindi nila agad mapagtatagumpayan sa madaling panahon.

At sa gitna ng kanilang pinagsaluhang init ng gabi, isa lang ang malinaw: ang pagkakamaling ito ay magdudulot ng mas malalim na sugat—hindi lang sa kanilang dalawa, kundi sa kanilang relasyon.

Umaga na nang magising si Analyn, ngunit hindi pa siya ganap na nakakabawi mula sa magdamag na nangyari. Nagising siya nang may lamig mula sa aircon na nagpapa-alala sa kanya ng mga nangyari. Sakit ang nararamdaman niya sa gitnang bahagi niya. Napamura siya sa kanyang isipan habang iniisip ang naganap sa pagitan nila ni Neaj.

“Anong ginawa ko?” bulong niya sa sarili, sumasakit ang ulo at puso niya sa mga katanungang walang kasagutan. Ang mga alaala ng mga halik nila, ang init ng katawan ni Neaj, at ang mga salitang binitiwan nito ay nagsimula nang magpainit sa kanyang mga pisngi.

Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama, iniwasan ang ingay upang hindi magising si Neaj. Sinikap niyang huwag masaktan ang kanyang katawan habang bumaba ng kama. Nang makapagbihis siya, inisip niya ang mga susunod na hakbang. Kailangan niyang umalis sa hotel nang hindi nag-iiwan ng kahit anong bakas sa mga magulang at kay Neaj.

Nagmamadali siyang nagbihis sa kanyang simpleng t-shirt at jeans. Alam niyang wala siyang dapat ipakita o ipaalam sa mga tao sa paligid niya, lalo na sa kanyang pamilya. Napakasakit ng kanyang gitnang bahagi, at alam niyang madali lang itong makita kung hindi siya magiging maingat.

Habang naglalakad siya palabas ng hotel, ang bawat hakbang ay tila nagdudulot ng pang-unawa sa kanya kung gaano kalalim ang kanyang ginawang desisyon. Hiningahan niya ang sarili. “Kaya mo ‘to, Analyn,” sinasabi niya sa sarili. “Walang makakaalam.”

Pagkalabas niya sa hotel, bumuhos ang lamig ng hangin mula sa kalye. Naglakad siya ng normal, nagpipigil sa bawat hakbang na tila pinipigilan ang sakit sa kanyang katawan. Iwas siya sa mga tao sa paligid at naghanap ng sakay pauwi. Sa loob ng taxi, puno ng alalahanin ang isipan niya—paano na ang relasyon nila ni Neaj? Paano kung malaman ng pamilya niya ang nangyari? Baka mawala ang tiwala nila sa kanya.

Nang makarating siya sa bahay, parang sabik ang puso niya na makapasok ngunit sabik din ang takot sa mga tanong na maaaring ibato sa kanya ng kanyang mga magulang. Kinuha niya ang susi mula sa kanyang bag at nagbukas ng pinto. Sa loob, tahimik at madilim ang paligid. Hinalikan ng malamig na hangin ang kanyang balat habang pumasok siya.

“Analyn?” tawag ng kanyang nanay mula sa kusina. “Nasa bahay ka na?”

“Po, Ma! Umuwi po ako.” Sinubukan niyang maging kalmado, pero hindi niya maikubli ang pangamba sa kanyang tinig. Mabilis na umakyat si Analyn sa kanyang silid upang makaiwas sa mga tanong.

Pagdating sa kanyang kwarto, agad siyang nag-lock ng pinto at umupo sa tabi ng kanyang kama. Walang ingay, ngunit ang puso niya’y parang tambol na pumapalo sa dami ng iniisip. Umupo siya sa tabi ng kama, sinimulang pagmasdan ang mga pader na pinalamanan ng mga litrato mula sa kanyang nakaraan. Lahat ng iyon ay tila nagbabalik sa kanya sa mga simpleng sandali kung saan ang buhay ay puno ng ngiti at kasiyahan.

Dahil sa sakit na nararamdaman sa kanyang gitnang bahagi, napadapa siya sa kama at inilabas ang cellphone. Ang mga mensahe mula kay Neaj ay nag-flash sa kanyang isipan, ang mga salita nito na hindi maalis sa kanyang alaala. “I’m sorry,” sabi niya sa hangin, ngunit hindi niya alam kung kanino siya humihingi ng tawad—kay Neaj o sa sarili niya.

Ilang minuto ang lumipas, ang kanyang cellphone ay nag-vibrate, tumunog na tanda ng mensahe. Sinuri niya ang screen at nakita ang pangalan ni Neaj. “Hey, Analyn. Are you okay? I hope you made it home safe.”

Napatigil si Analyn, tila natigilan ang mundo. Hindi niya alam kung paano ito sasagutin. Sa kanyang isip, naghalo ang takot at saya. “Anong nangyari sa atin? Anong magiging epekto nito sa atin?” Napaisip siya habang nilingon ang dingding, umaasang makakahanap siya ng kasagutan.

“I’m fine,” sagot niya nang hindi nag-isip. “Just a little tired.” Pero sa kanyang puso, isang malaking bahagi ang naguguluhan. Tila ang bawat sulat ng mensahe ay nagdudulot ng sakit at saya sa kanyang puso.

Maya-maya, nag-text si Neaj muli, “I can’t stop thinking about last night.” Napahinto si Analyn sa kanyang mga plano. Nagsimula na ang mga tanong—“Bakit siya nag-text? Ano ang intensyon nito? Ano ang mga susunod na mangyayari?”

Muli, napalitan ng sakit ang kanyang pakiramdam. Hindi siya makatulog. Ang sakit sa kanyang gitnang bahagi ay nagbigay ng reminder sa kanya ng lahat ng nangyari. Pero hindi lamang ang pisikal na sakit ang namutawi sa kanyang isipan; ang emosyonal na bigat nito ay parang isang anino na hindi maalis.

Habang nag-aalala siya sa susunod na hakbang, hindi niya maiwasang isipin ang mga posibilidad—mga galit, pagkabigo, at higit sa lahat, ang takot na mawala ang tiwala sa kanyang sarili at sa mga taong mahalaga sa kanya. Hanggang kailan siya magiging tapat sa kanyang nararamdaman? At anong uri ng buhay ang naghihintay sa kanya ngayon?

Patuloy siyang nag-isip, habang ang bawat sagot ay tila nagtatago sa likod ng mga alaala ng kanilang nakaraan. Dito nag-umpisa ang isang bagong chapter, puno ng mga katanungan, at ito ay nangangako ng hindi inaasahang mga pagbabago sa kanilang dalawa.