Ang Tahong ni Analyn

"Tawag"

CHAPTER 6

Third Person POV

Alas-nueve na ng gabi. Tahimik na ang buong opisina, walang ibang tao kundi sina Neaj at Jake. Napagdesisyunan nilang lumabas at mag-bar na lang, lalo na’t wala na rin namang ibang trabaho si Neaj bukod sa pag-iisip kung ano ba talaga ang nararamdaman niya para kay Analyn. Naglalakad sila palabas ng building habang patuloy pa rin ang pang-aasar ni Jake.

"Pare, hanggang ngayon, wala ka pa ring lakas ng loob na ituloy? Kakaibang klase ka talaga," sabi ni Jake habang pinipindot ang susi ng kotse at nag-flash ang ilaw ng sports car niya. Sumunod naman si Neaj, pilit na itinatago ang inis, pero alam niyang hindi siya makakatakas sa pangungutya ng kaibigan.

"Alam mo, Jake, minsan nakakainis ka na," sagot ni Neaj, bagama't may bahid ng pagbibiro. Sumakay sila sa kotse at nagsimulang magmaneho papunta sa paborito nilang bar. Pero hindi pa rin natapos si Jake.

“Pare, seryoso ako. Hindi ko gets bakit hindi mo pa tuluyang sinunggaban ‘yung chance. Sabi mo nga, may tension. So bakit hindi mo na lang ituloy? Paano kung may ibang makakita kay Analyn at bigla siyang ligawan? Hindi mo ba ‘yan naisip?” Patuloy na pangungutya ni Jake, habang tumatawa.

"Alam mo, Jake, hindi ganun kasimple," sagot ni Neaj, sabay tingin sa labas ng bintana. “It’s not just about what I feel. I have to think about her too.”

"Eh di isipin mo siya habang nasa kama kayo, pare. Hahaha!" Natawa si Jake ng malakas, nagbibiro pero may hint ng katotohanan sa sinabi niya. “Ano nga ba ang problema mo? Natatakot ka lang na magkamali? Or baka naman natatakot ka lang na mawala siya kapag nalaman niyang hindi ka pala kasing-perpekto ng akala niya.”

Tahimik lang si Neaj, hindi na nagkomento. Alam niya kasing tama si Jake, pero hindi ganoon kadali ang lahat. Pumasok sila sa bar, maingay, puno ng ilaw at mga taong nagsasayawan, pero masyadong abala si Neaj sa sarili niyang isip.

Umorder sila ng alak at naupo sa isang booth sa dulo ng bar. “Alam mo, pare,” nagsimula ulit si Jake matapos tumungga ng shot ng tequila, “kung hindi mo susubukan, hindi mo malalaman. Siguro nga natatakot ka sa responsibilidad, pero paano kung ‘yan na ‘yung pagkakataon mo?”

Nagbuntong-hininga si Neaj. "Hindi ko alam, Jake. Hindi ko alam kung paano haharapin ‘to. I’ve never felt like this about someone na nasa ilalim ko sa trabaho."

"Eh di tanggalin mo siya sa trabaho! Gawin mo na lang siyang girlfriend. Simple lang naman 'yan. O kaya, i-promote mo, para hindi na siya secretary mo!" Tumawa si Jake ng malakas, tila walang bigat sa mundo, samantalang si Neaj ay tila ba nababalisa.

“Kung ganun nga lang kasimple, Jake. Pero iniisip ko lang, baka masaktan ko siya. What if I’m not the person she thinks I am?”

Tumingin si Jake sa kanya, seryoso. "Eh di pakita mo na kung sino ka talaga. Pare, wala namang taong perpekto. Kung mahal ka niya—kung talagang totoo ang nararamdaman niyo para sa isa’t isa—maiintindihan niya ang mga pagkukulang mo. Pero kung hindi mo susubukan, paano mo malalaman?"

Napa-isip si Neaj sa sinabi ni Jake. Tama nga naman. Paano nga ba niya malalaman ang totoo kung hindi siya gagawa ng hakbang? Pero kasabay ng pag-aalala niya kay Analyn, naroon din ang takot—takot na baka masaktan lang siya, takot na baka masaktan din si Analyn kung sakaling magkamali siya.

Naputol ang pag-iisip ni Neaj nang biglang may lumapit na waitress sa kanilang table. “Good evening, gentlemen. Anything else you’d like to order?”

Bago pa makasagot si Neaj, sumingit na si Jake. “Isang round pa ng tequila, miss. And... maybe you can give my friend here some advice on love problems.”

Natawa ang waitress, tila sanay na sa ganitong mga eksena sa bar. “Ah, love problems ba ‘yan? Simple lang naman yan, sir. You just have to be honest with what you feel. If you’re scared, it’s normal. But if you don’t take the risk, you’ll never know what you’re missing.”

Napangiti si Jake, proud na tama ang hinala niya. “See? Even she agrees with me, pare. Simple lang.”

Umiling si Neaj, hindi alam kung matatawa o maiinis. “Lahat na lang kayo, no?”

Pero alam niyang tama sila. Tama si Jake. Tama rin ang waitress. Kailangan niyang harapin ang nararamdaman niya at alamin kung ano ang gusto ni Analyn—kung ano ang gusto nilang dalawa. Pero paano niya sisimulan?

Habang nag-iisip, napansin niyang tumatahimik na si Jake. Nakatingin ito sa kanya, tila seryoso na ngayon. "Alam mo, Neaj, hindi ako nagbibiro rito. Alam kong mukhang wala akong ibang ginagawa kundi mang-asar, pero sa totoo lang, concerned ako sa’yo. Iba ka na nitong mga nakaraang buwan. Para kang walang direksyon. And I think it’s because of this—because of her. You need to make a decision."

Tumango si Neaj, alam niyang totoo ang sinabi ni Jake. "You’re right," mahinang sagot niya. "I do need to make a decision."

Pero kahit pa natapos na ang gabing iyon sa bar, dala pa rin ni Neaj ang bigat ng pasyang dapat niyang gawin. Nakangiti si Jake, mukhang satisfied sa naging takbo ng usapan nila. Pero para kay Neaj, mas lalo lang niyang naramdaman ang pressure.

Paglabas nila ng bar, malamig na ang hangin ng gabi, ngunit para kay Neaj, mainit pa rin ang mga iniisip niya. Tumigil sila sandali sa labas, naglakad patungo sa sasakyan ni Jake.

“Neaj, bro, good luck na lang ha,” sabi ni Jake habang nagbubukas ng pinto ng kotse. “I think you know what you need to do. Hindi na kita pipilitin pa. Bahala ka na kung kailan mo gagawin, pero huwag mo nang patagalin. Sayang ang oras.”

Nag-drive na si Jake palayo, at naiwan si Neaj na nakatayo sa tapat ng bar. Tumigil siya sandali, nag-isip, at nagpasya. Bukas, kakausapin niya si Analyn.

Pagkalabas ni Jake, bumalik si Neaj sa loob ng bar, bitbit ang mga alalahanin. Ang bigat ng mga nararamdaman niya mula kanina pa, at hindi siya makatuloy sa anumang desisyon. Umupo siya sa isang sulok ng bar at umorder ng pinakamalakas na alak na kayang ibigay ng bartender. Sunod-sunod ang tagay, at sa bawat lagok, nararamdaman niyang lumalalim ang kalasingan—pero hindi nito nababawasan ang bigat ng iniisip niya.

“s**t,” bulong ni Neaj sa sarili, hindi na niya kayang pigilan ang mga pamurang lumalabas sa kanyang bibig. Ang daming nangyari ngayong araw—ang tension kay Analyn, ang sinabi ni Jake, at ang sariling pagkalito niya sa nararamdaman niya para sa sekretarya niya. Naramdaman niya ang mainit na init ng alak sa tiyan niya, pero kahit lasing na, patuloy pa rin ang mga iniisip niyang tumatakbo sa kanyang utak.

Naglakad ang bartender palapit kay Neaj, halatang nag-aalala na sa kundisyon ng kanyang boss. “Sir, mukhang sobra na po ‘yung nainom niyo. Baka gusto niyo na pong umuwi?”

Hindi sumagot si Neaj, sa halip ay muling inangat ang baso niya at uminom. Halos patapon ang bawat galaw niya, hindi na nag-iingat, at lalong hindi nagpapahuli sa galit at lungkot na bumabalot sa kanya. Nang hindi makumbinsi ang boss, sumenyas ang bartender sa bouncer para tumulong. Lumapit ang bouncer, malaki at matipuno, pero kahit siya’y nagdadalawang-isip na hawakan si Neaj.

“Sir, baka gusto niyo na pong magpahinga. Sobrang dami niyo na pong nainom,” sabi ng bouncer. Pero matigas ang ulo ni Neaj, tuluyang umiling at nagmamadaling kinuha ang baso.

“Leave me alone! This is my bar. I can drink as much as I want,” galit na sagot ni Neaj habang pumapaling-paling na sa kanyang kinauupuan.

Napailing ang bartender at nagdesisyon nang kunin ang cellphone ni Neaj sa mesa, kahit walang pahintulot. Kailangan na niyang itawag ang sitwasyon sa kung sino man ang puwedeng tumulong. Matapos makuha ang cellphone ni Neaj, mabilis niyang hinanap ang pangalan ni Analyn sa contacts at tinawagan ito.

Hindi nagtagal, sumagot si Analyn sa kabilang linya, ang boses niya’y nag-aalala. "Hello? Sir Neaj?"

“Ma’am Analyn,” sabi ng bartender, “nandito po si Sir Neaj sa bar, medyo lasing na po at mukhang kailangan na niyang umuwi. Kayo na lang po siguro ang makakapilit sa kanya. Hindi na po siya nakikinig sa amin.”

Napatigil si Analyn, hindi alam kung ano ang dapat gawin. Pero alam niyang wala na siyang choice. “Okay, darating ako,” mabilis niyang sagot bago bumaba ng tawag. Mabilis siyang nagbihis at sumakay ng taxi papunta sa bar.

Pagdating ni Analyn, nakita niya agad si Neaj sa sulok ng bar, lasing na lasing. Magulo ang buhok nito, at halatang hindi na ito kayang buuin ang mga pangungusap niya ng maayos. Lumapit si Analyn, at nang makita siya ni Neaj, may kakaibang ningning sa mga mata nito.

“Analyn…” bulong ni Neaj habang malabong nakangiti. Lumapit siya nang bahagya, pero agad siyang sinabihan ni Analyn na tumigil.

“Sir, tama na. Kailangan na nating umuwi,” mahina pero determinadong sabi ni Analyn. Inalalayan niya si Neaj, at sa tulong ng bartender at bouncer, dinala nila ito palabas ng bar at sumakay ng taxi papunta sa isang malapit na hotel. Hindi na kinaya ni Neaj mag-drive pabalik sa kanyang bahay.

Pagdating sa hotel, si Analyn na ang nag-asikaso ng lahat. Nag-book siya ng kwarto para kay Neaj at dinala ito sa kwarto sa pamamagitan ng elevator. Habang inaakay niya si Neaj, nararamdaman niyang mabigat ito, hindi lang dahil lasing, kundi dahil din sa bigat ng sitwasyon nila ngayon. Alam niyang iba ang magiging takbo ng usapan kapag gising na si Neaj kinabukasan.