Şaşkındım.
Beklemediğim bir anda beklemediğim bir haberdi. Şuan yapmak istediğim şey karşısına geçip ona var gücümle bağırmaktı.
"Hani hep beraberdik! Hani biz abi kardeştik! Hani biz yoldaştık! Hani biz sırdaştık!"
Bunları söyleyip ona tokat atmak istiyordum. Ama yaptığım tek şey derince yutkunup suratına düz bir ifadeyle bakmak olmuştu.
Belki onun da uzaklaşmaya ihtiyacı vardı. Belki kafasını meşgul eden bize anlatamadığı şeyler vardı. Yine de böyle bir şey yapmasını istemezdim.
"Tebrik ederim kardeşim."
Kayahan, Dağhan, Tarkan, Bahar masadaki herkes tek tek onu tebrik etmişti. O ise sadece minik bir gülümsemeyle teşekkür etmişti.
O an bir şey fark ettim.
Yağız uzun zamandır her şeyi boşverip gülmemişti. Artık bizimle geçirdiği vakitlerde eskisi kadar gülmüyordu bile. Artık sigar
