Kayahan Abi'nin attığı darbeden sonra kuzu gibi koltuğa ilişip oturmuştum. Ben büzüşüp oturuken bıyık altından kıs kıs bana gülüyordu. Her ne kadar 'Gülüm açıkta bir şey mi var? Şöyle, biz de gülelim.' demek istesem de frenledim kendimi.
Çaylar içildikten sonra Dağhan ile yere oturmuş konuşuyorduk.
"Bugün kimi gördüm tahmin et."
Dağhan, bir müddet işaret parmağını yanağına dayayıp düşündü.
"Nusret."
Derin bir soluk alıp ensesine geçirdim.
"Salak, aklın ancak bunlara çalışır. Senin takık takipçini gördüm. Sana selamı var, engelini kaldırmazsan 'Dağhan'ın penguenli donu' diye hesap açacakmış."
Dağhan ellerini başının iki yanına kapatıp ufak çaplı çığlık attı.
"Oha. Oğlum bu kız sapık. Ben dedim size. Ne yapayım? Engeli kaldırsam mı? Öyle daha çok rahatsız ediyor. Her gece mesaj atıyo
