EPISODE 3

1619 Words
Episode 3 Zusette's POV I am boredly looking at Francesca and Hurian that been smiling for the whole time, bigla- bigla nalang silang magyayaya na para bang gusto lang naman nila bumili ng kendi, this is so frustrating.   “ Btw girl, what if makita natin? What will we do ba?” napa iling nalang ako, now there’re asking? They should think muna before they do an action.   “ I dunno, basta hahanapin natin sya” Hurian said as she chuckled.   I looked at them as they were excited as f**k, busy sa pagmamaneho si Hurian habang si Francesca naman ay may hinahanap sa bag nya, and I am here, iniisip kung ano idadahilan ko kay Sir, work hours to and I am spending it with this two b***h searching for  a man na tila obvious naman na wala na sa gubat na yon.     I look at the car’s window and sighed, here comes the sadness again. I seems to be very sad for the past few weeks siguro dahil sa coming menstruation ko, I also may become sensitive,you know girl stuff. Napangiti Ako ng maalala ang mga nangyari saakin for the past few years.   Well my Secondary level was hard, mahirap buhayin ang sarili, when I got sick I have no choice but to do my work in house, to go on my part-time jobs and fulfill myself with my needs. Pft it’s funny how I always feed myself with sadness, when I was on my JS Prom I envy others on how they dance with joy, with no worries, they were dancing just like there’s no tomorrow to come. Gusto ko din sa totoo lang, but I can’t kasi after my prom I have part time job pa to come. When it was the graduation day and I graduated as a valedictorian walang parents na dumating, why? Because wala na sila. It was hard for me to take a step on that stage, to take a long run without my parents. Noong graduation ko naman sa College I also come up as c*m Laude and as usual no parents to come, pagkatapos non I go home, cry and cry.Ma, Pa sana proud kayo sakin,miss na miss ko na kayo.   “ Andito na tayoo!” nagulat ako dahil sa sigaw ni Hurian, binuksan ko ang pintuan ng kotse, dali dali kong isinukbit ang bag ko saka tinignan ang kabuuan ng forest nato. It was stunning.   “ Wow” namamanghang saad ni Francesca  saka mabilis na tumakbo papunta sa mga bulaklak.   Yes, this is my comfort zone.   I am once lost in here, when I was 13 well, nabroke sa first boyfriend ko and I have nowhere to go since free hours naman and kung magste-stay lang ako sa bahay I will cry and cry lang. luckily, my feet take me here.   Pinagmasdan ko ang bungad ng kagubatan nato, it was amazing, there’s a path and if you continue to follow that path it will lead you to a Royal Poinciana tree, and yes doon ko Nakita ang misteryosong lalaki na yon.  This forest also have flowers that’s surrounding it, when you take the path in the left side you will lead to a falls, I am once amazed there, isang beses lang ako naka punta since may Nakita akong ahas sa pabalik ko,halos mawalan nako ng hininga sa kakatakbo non,pft, sa right side naman it will lead it to a dead end,nakakamangha din ang dead end nayon kasi it has a rock na para bang harang na may other world sa kabila, punong-puno ang mga bato nayon ng lumot, napangiti nalamang ako dahil sa simoy ng hangin na dumampi sa mukha ko.   “ hoy Hurian pictyuran moko dito!” I saw Francesca sitting in a cluster of flowers.   “ teka may Nakita akong butterfly!” Hurian said as she starts to follow the butterfly napailing naman si Francesca saka nagsimulang kunin ang monopod nya sa bag nya at nagsimulang kumuha ng selfie nya.   We are not finding that man pft, gusto lang ata nila maglibang,sayang, wait! What?   No. It was not sayang, Afterall sumama din ako para maglibang.   Yes, tama,tama.   “ Sette! Where you ba Nakita yung fafa nayon?” Hurian said running towards me while letting her hands feel the flowers pft.   “ doon sa Royal Poinciana Tree” I start to walk towards the trail with a pile of rocks in left and right side, Nakita ko silang naka sunod saakin habang namamangha   “ Bes, may ahas ba dito?” nagtatakang tanong ni Francesca, agad naman syang binatukan ni Hurian.   “ Tatanga-tanga ka talaga, syempre andito nakatira yung uamagaw sa bebe mo dati HAHAHAHAHAHA” Hurian said as she laugh evilly, inis na tinapon ni Francesca ang sling bag nya saka sinimulang ambahan ng sipa si Hurian but Hurian started to run kaya tumakbo nadin si Francesca papunta sakanila, nilagpasan na nila ako as they run.   “ Haynako” iiling-iling na sad ko saka ko pinulot ang sling bag ni Francesca saka nagsimulang maglakad, kitang kita ko ang walang humpay na paghahabulan ng dalawa, gosh we’re nasa 20’s na ganyan pa sila.   “Amira.” I snap out when I felt a cold breeze touching my sakin kasabay ng boses na tila bay bumulong sa akin.   What was that?   Mabilis akong tumingin sa likod ko but I have no one to see, tumingin ako sa kaliwa’t kanan pero wala din akong taong Nakita. I hurriedly walk towards Francesca and Hurian that was busy slapping each other. I suddenly feel anxious. Guni-guni ko lang ata yon.   “FRANCESCA!HURIAN!” I shouted as I reach them, napatigil naman sila saka tumingin saakin.   “What?” tanong ni Hurian   “ Did you hear someone calling me?”  takang tanong ko saka kinamot ang leeg ko, I really heard it, sobrang lapit pa sa tenga ko.   “Wala naman ah” ani ni Francesca   “ Haynako Sette, gutom kana ba?Or excuse mo lang yan para matakot kami and to go home?” naniningkit na tanong ni Hurian   “ No, I really heard someone whisper in my ears calling me Amira”  pabalik ko na sagot.   “ Nako guni- guni mo lang yan te” ngingiting saad ni Hurian saka nagsimulang maglakad, wala akong nagawa kundi sumunod nalamang sakanila saka huminga ng malalim.   Baka nga guni-guni ko lamang yon. Maybe I should eat later, baka nga gutom lang to.   We continue to walk as I reach my phone on my jeans pocket, agad kong isinukbit ang bag ni Francesca saka binuksan ang cellphone ko, it’s already 1 in the afternoon but makulimlim, siguro uulan mamaya.   “Amira.”   Muli akong napatigil sa paglalakad ko ng muli kong marinig ang boses na yon sa tenga ko, what the f**k.   Nagsimula ng magsitayuan ng balahibo ko kaya muli kong tinignan ang paligid ko ngunit wala talagang ibang tao dito, it was just me, Francesca and Hurian. I started to bit my lower lip and I feel my heart start beating fast.     No. Gutom lang to, Brace yourself,Zusette.   “WOW!” namamanghang saad ni  Francesca habang naka tulala sa malaking puno na nasa harapan nila, Hurian get the reddish leave on the ground and study on it.   “  picturean moko bilisan mooo!” Hurian go near the tree and start to pose, madali naman si Francesca na kinuha ang cellphone nya saka sinimulang kuhanan ng litrato si Hurian, I can’t focus on them because there’s a strange breeze na dumadampi sa katawan ko.   Sinampal ko ang sarili ko saka ipinokus ang tingin sa puno na kaharap ko, I stared at it and hindi ko alam kung bat kusa akong naglakad papalit sa likod ng puno nito, it feels like my body is under a spell, mas lumakas ang kabog ng dibdib ko ng iangat ko ang kamay ko sinimulang hawakan ang sugat sa punong to,nanlaki ang mata ko ng mareaqlize na hindi sya simpleng sugat lamang ng itak.   It was a scratch of someone’s claw, sobrang laki na kuko.   a-ano to?   Mabilis ko itong hinawakan saka pinagmasdan, kaya ba tong gawin ng aso lang, or a big dog?   But sobrang laki nito.   Sinundan ko ng tingin ang bawat sugat sa puno and I was shock when I found a blue Sapphire ring.it contains an 18 carat diamond and a sapphire stone. Mabilis ko itong kinuha saka tinignan, sino ang magiiwan ng ganto kamahal na singsing dito?   “Amira” muli akong ntigil sa muling pagtawag sa pangalan ko ng sinuman.   Ipinikit ko ang mata ko saka dinama ang paligid ko, muling dumampi sa balat ko ang simoy ng hangin na tila ba ay kakaiba, my heart starts to beat faster again as a one after another air comes again, what t-the hell is happening?   “ Amira.” There come’s again the noise, mas diniin ko ang pagkakapikit ng mata ko saka dinama ito, may body suddenly shivered.   Dama ko ang isang malamig na halik sa noo ko, mas lumakas ang tambol ng puso ko kaya dali-dali kong iminulat ang mata ko upang tignan kung sino ang gumawa non ngunit laking gulat ko ng wala akong ibang karap kundi ang puno, tinakpan ko ang bibig ko sa gulat kaya dali-dali kong sinuot and singsing at bumalik sa dalawa kong kasama.   Nakita ko silang patuloy padin sa pagkuha ng litrato kaya napa upon a lamang ako dahil sa nanghihina ako. What the hell is happening to me.     Hindi to maayos.   “Amira.” Muli kong rinig sa boses na kanina pa bulong ng bulong sa tenga ko.Tangina.  
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD